Ons avontuur

De wereld als speeltuin

We zijn er (bijna maar nog niet helemaal …)

Adelaide

Donderdag 28 februari (vervolg)

Niet lang nadat we Horsham verlaten hebben, passeren we al rijdend door een grasvlakte een kunstwerk, simpel, maar opvallend; een schilderijlijst en een relaxfauteuil. Het frame is neergezet om mensen bewust te maken van het alledaagse en daar middels de relaxstoel extra van te kunnen genieten. In dit geval van de Mount Arapiles in het natuurgebied Wimmera.

Bijzondere kunst komen we onderweg tegen

Even later ben ik in gesprek met een journalist uit Horsham. Hij is een vriend van Jaye, die nadat hij ons verhaal had gehoord, ons graag wilde interviewen. Dit lukte niet tijdens ons verblijf bij de familie Macumber, dus doen we het al rijdende voort naar Adelaide. De gezamenlijke foto is al gemaakt nu alleen het gesprek dus nog. 🙂 Benieuwd of het ook daadwerkelijk geplaatst wordt. 🙂

Een uur later rijden we de staat Zuid-Australië weer binnen en is het tijdsverschil ineens weer +9,5 uur met Nederland. We houden de vaart erin en maken slechts één (plas-, tank- en ijsjes)stop. De campingreceptie sluit om 19 uur en dat gaan we als het goed is net redden. Onderweg rijden we door Coonalpyn en doemen er ineens 5 torenhoge silo’s voorzien van street art langs de weg op. Een absolute verfraaiing van de anders toch saaie silo’s.

Geen street art, maar silo art!

Het lukt ons om voor 19 uur in te checken op onze laatste bestemming van onze wereldreis. Gaar zijn we allemaal wel. We zetten voor de laatste keer ons tentenkamp op en geen van ons heeft nog zin om te koken. Aangezien Rich de hele rit heeft gereden, mag hij bepalen waar we gaan eten. Tja, dan weet je het al snel … burgers en friet. Gelukkig gunt hij me wel de betere burger en eindigen we niet bij Crap Donalds, maar bij een serieus goede burgertent. Een waar ik ook oprecht van kan zeggen: ik heb heerlijk gegeten! 🙂

De hamburger is heerlijk!

In eerste instantie was het de bedoeling dat Rich met Lars vrijdag terug naar Horsham zou rijden, maar aangezien we er toch een lange dag op hebben zitten, besluiten we dit uit te stellen. Jaye had al aangegeven dat we hem rustig wat langer konden lenen. Als de auto dinsdag maar weer terug is, want dan heeft hij hem voor zijn werk nodig. Wat geweldig lief, he?!

Vrijdag 1 maart

Rond 8.30 uur branden we echt onze tent uit. Hadden we enkele dagen terug nog onze slaapzakken en zelfs fleecedekens nodig, nu is een sleepliner al te warm. Vannacht was het 21/22 graden! Dus wanneer om 8.30 uur de zon alweer 1,5 uur op is en het kwik naar 25 graden is gestegen, is het de hoogste tijd om wat frisse lucht op te zoeken. Begin van de middag ontvluchten we de hitte. Inge is er zelfs een beetje naar van. Ook niet zo gek met een temperatuur van 40°C. Hoewel de camping zich aan het strand bevindt, laten we een strandbezoek vandaag aan ons voorbijgaan. Je brandt er immers gewoon weg.

Het is bloedheet op onze campingplek

We rijden naar winkelcentrum Westfield Marion waar ze een hele goede airco hebben draaien. 🙂 Boodschappen doen, ijsje halen en naar Krispy Kreme voor een goede bak koffie. Lars heeft er nog een van ons tegoed en bij deze koffietoko hebben ze heerlijke coffee mocca (met een extra scheutje chocolade). 🙂

Teruggekomen op de camping gaat Rich nog even met de kids naar het strand en begin ik met eten koken. Net voordat ik het eten op tafel zet, komt Lars bij me, dat Inge weer door een kwal is gegrepen. Gelukkig was Rich bij haar en heeft haar gelijk onder de douche gezet. Dit keer zijn “alleen” haar onderbenen te grazen genomen. Snel ga ik op zoek naar de kalmerende zalf, want het is uiteraard nog steeds ontzettend pijnlijk. Onze meid treft het niet. 🙁

Vanavond is het weer wisselavond. Dit keer slaapt Nick bij mij en Rich bij Inge. We hebben het nog gevraagd, maar onze tiener Lars laat dit soort slaapfeestjes graag aan zich voorbijgaan. 🙂

Zaterdag 2 maart

Na een relaxte opstart begeven we ons naar het centrum.

We ontbijten met door Nick gebakken wentelteefjes!

Niet voor de ADL500, het straatracen door het centrum van Adelaide. De kids gaven de voorkeur aan een show van een illusionist en wilden liever naar de autocross in Nederland te gaan. Dat is immers spectaculairder met over de kop gaande, botsende en door modderracende auto’s. 🙂

Pareltjes van panden, die je zo nu en dan tegenkomt

Er is momenteel ook het jaarlijkse Fringe Festival gaande. Deze 31 dagen durende Parade-achtig festival bruist van de creativiteit. Als wij aankomen is het nog redelijk rustig, het evenement is duidelijk in aanloop naar de drukkere avondsessie.

Wij hebben tickets gekocht voor de voorstelling van Tony Roberts – I’m a magician – Get me out of here. Zowel Inge als ik mogen de artiest assisteren. De eerste acts hebben een hoog straatartiestgehalte. De laatste act waarbij hij zichzelf met kettingen laat vastzetten à la Houdini is een hele goede act, waarin hij laat zien meer in zijn mars te hebben.

Tot slot leven we ons uit bij Nerf Arena. Voor 5 AUD (€3,30) mag je een kwartier lang het strijdveld op. Een heerlijke activiteit bij 41°C! 🙂 De organisatie heeft wel ingespeeld op het hete weer en heeft naast wat vernevelaars op het veld, na afloop voor elke deelnemer een waterijsje.

Zie de rode koppen! De verkoeling is meer dan welkom!

Via Rundle Street, die omgebouwd wordt tot een autovrije straat waar gegeten gedronken kan worden en diverse straatartiesten hun kunsten vertonen, lopen we over een klein marktje terug naar de auto. Inge komt er met een nieuw bloemenkransje met lichtjes vandaan en we hebben ijszeepjes gekocht voor Eva, Henry en Félix. Aan het einde van de mini-markt trakteren we onszelf op een heerlijk desserthapje. Smullen!

Heel erg lekker!

Vanavond onze laatste tentnacht alweer!!! Vanaf morgen brengen we het laatste stukje van ons avontuur door in een cabin. Wat ons betreft luxe: een echt bed, eigen keuken en douche onder één dak! 🙂 En dat met uitzicht op zee!

Zondag 3 maart

Ik ben net wakker, als ik een berichtje krijg van Jaye: de auto van MC is gisteravond stuk gegaan en of we de auto vandaag terug zouden willen brengen. Met het slaap nog in m’n ogen maak ik Rich wakker. Als hij immers nu vertrekt, kan hij de bus van 13.15 uur terug naar Adelaide nog halen. Rich is gelijk helder: ik wil nu best gaan, maar er rijdt geen bus vandaag, toch?! O, ja dat is ook zo, daarom hadden we besloten om de auto eigenlijk morgen terug te brengen. Jaye geeft aan dat MC de auto morgenochtend nodig heeft, dus hoelaat we de auto vandaag terugbrengen, maakt ze verder niet uit. Hij kan gewoon blijven slapen en dan maandagmiddag de bus weer terug naar Adelaide nemen. Top, want daar heeft Rich gisteravond net een zitplaats voor geboekt.

Fijn dat we nu niet gelijk in de startmodus hoeven te gaan. Daarnaast kunnen we ook nog ontbijten, tentspullen bijeenpakken en nog even snel boodschappen doen voor morgen. Want voordat Rich morgen thuis is, zal het tussen 20 en 21 uur zijn. Dit aangezien hij na aankomst in Adelaide doorgaat naar het vliegveld om onze huurauto op te halen. En lopend vanaf de camping boodschappen doen is nog een flinke tippel … Ander voordeel is dat we nu met de auto alles kunnen overhevelen naar de cabin. Scheelt een aardige sjouwklus. 🙂

De laatste keer de tenten inpakken!

Rond 14 uur vertrekt Rich naar Horsham en komt daar goed en wel tegen 19.30 uur aan. Lars en Nick hadden heel lief aangeboden om mee te reizen, maar gezien de lange en saaie reis voor hen vonden wij dit naast heel lief ook zonde van hun 1,5 dag. Naast het feit dat ze het graag deden, hoopten ze stiekem ook voor het avondeten bij de Mc te eindigen. Want ja, daar is papa altijd wel voor te porren. 🙂 In eerste instantie gaat Rich bij aankomst in Horsham nog op zoek naar een eetcafé, maar als deze zo snel niet te vinden is en er een hoge boom opduikt ….

Op verzoek van de kids eten we uit de categorie ‘Gezond’ vanavond: ijsbergsla met ananas, mandarijntjes, passion (fruit) pulp en pijnboompitten vergezeld met een lekker stuk kipkrokant schnitzel. De wedges mag ik dit keer achterwege laten. Tot uw orders, kids! 🙂

Bij de wetenschap dat Rich vanavond niet thuis slaapt, grijpt Inge gelijk haar kans en claimt Rich z’n slaapplek. Gezellig! 🙂

Maandag 4 maart

De ochtend vullen we met schoolwerk en relaxen. ’s Middags lopen we naar het monument welke te zien is vanaf de camping. We lopen de trappen omhoog en 5 minuten later bereiken we de herdenkingsplek van de Kaurna Abodriginals. Het levert naast een bijzonder verhaal uit de Aboriginal Dreamtime ook een mooi uitkijkpunt op. In eerste instantie ontgaat de kids de betekenis van het beeld. Na het eens goed bekeken te hebben, ontdekt Lars wat het beeld weergeeft: een man die een kind draagt. Bij het beeld staat een beknopte versie van het verhaal. Later, als we richting een nabij gelegen speeltuin lopen, krijgen we met diverse borden het hele verhaal mee.

De gedenkplek

Tjilbruke met Kulultuwi in zijn armen

Het verhaal gaat over Tjilbruke, een voorouder van de Aboriginals, die in de vlaktes van Adelaide leefde. De Aboriginal stam die hier leefde heette de Kaurna’s. Hoewel Tjilbruke geen machtig man was, had hij wel aanzien. Hij was enorm bedreven in het maken van vuur en was een uitmuntende jager. Op een dag ging zijn neef Kulultuwi samen met zijn twee halfbroers Jarawi en Tetjawi van de Jatabaling stam, ook onderdeel van de Kaurna’s bevolking, op jacht. Tjilbruke besloot niet met hen mee te gaan en besloot zijn kamp op te zetten bij Tulukudangk (het huidige Kingston Park). Tjilbruke zag oude sporen van Kulultuwi’s jaagfeest en vond verse sporen van een emoe. Hoewel Tjilbruke het spoor had gevonden, raakte hij het ook weer kwijt.

Hij liep in de richting, waarvan hij verwachtte dat de emoe was gelopen. Tijdens zijn zoektocht stuitte hij op Kulultuwi, die net was gestart met het maken van een vuur om de emoe, die hij had gevangen, te bereiden. Als beginnende jager had Kulultuwi per ongeluk de emoe gedood waar Tjilbruke op aan het jagen was. Volgens de stamregels was het verboden om een dier te doden, die tot iemand anders behoorde. Tjilbruke vergaf Kulultuwi zijn fout en ging terug naar zijn kamp.

Kulultuwi bestrooide de vogel met groene kruiden en lag het op een bed van stenen en goot er water over om stoom te creëren. Terwijl Kulultuwi vooroverboog om te zien of de vogel reeds gaar was, verblinde een uitbarsting van stoom hem. De twee halfbroers, die jaloers waren op Kulultuwi’s populariteit, dachten dat dit een teken van stammengerechtigheid was. Met speren staken zij hem tot hij overleed. Jarawi en Jatabaling namen zijn lichaam mee naar het kamp van de Jatabaling bij Warriparinga, waar zij begonnen met het cremeren van Kulultuwi’s lichaam.

Later, toen Tjilbruke op zoek ging naar Kulultuwi, vond hij bewijs betreffende de dood van zijn neef. Hij ging naar Warriparinga, waar hij het gedeeltelijk gecremeerde lichaam van zijn neef aantrof. Hij tilde het lichaam op en bracht het naar de vers waterbron Tulukudangk (Kingston Park). Hier voltooide hij de crematie. Na onderzoek ontdekte Tjilbruke hoe zijn neef overleden was. Hij droeg zijn lichaam naar Ka’reildun (Hallet Cove), waar hij rustte. Denkend aan zijn neef, begon hij te huilen en zijn tranen vormden een vers waterbron. Huilend liep hij met zijn neefs lichaam in zijn armen, verder langs de kust naar Witawali (Sellicks Hill), waardoor er meer vers waterbronnen ontstonden. Het betreft de waterbronnen Tainba’rang (Port Noarlunga), Potartang (Red Ochre Cove), Ruwarung (Port Willunga) en Kongaratinga (vlakbij Wirrina Cove).

Hij liet het lichaam van Kulultuwi bij Parewarank (Cape Jervis) achter. In de nabijgelegen grot beschilderde Tjilbruke zich met een okergele substantie. Zich oud en bedroefd voelend, besloot hij dat hij niet langer als man wilde leven. Hij vond een moerasgebied en doodde een grijze klauwierkraai (Grey Currawong). Hij plukte de veren en wreef het vet over zijn lichaam en bond de veren op zijn armen. Door te fladderen met zijn armen, begon hij te vliegen en transformeerde in een zwarte ibis (Glossy Ibis). Tjilbruke’s geest zie je sindsdien terug in de ibis die rond de bronnen en moerassen leven.

De verhalen van de Aboriginals geven wat mij betreft toch een bijzondere dimensie aan cq inkijk in het bestaan van deze bevolkingsgroep, die zo enorm verbonden was en is met de natuur en het bovennatuurlijke.

Terwijl Lars en ik in de schaduw van een boom lekker kletsen, vermaken Nick en Inge zich in de speeltuin. Als we via de boulevard terug naar de camping willen lopen, constateren we dat we per ongeluk een flesje water ergens hebben achtergelaten. Hoewel de kids even diep zuchten bij het idee dat we weer de berg op mogen lopen, zijn ze het roerend met me eens, dat we dit flesje niet zomaar in de natuur kunnen achterlaten, als we relatief zo dichtbij zijn. Al kletsend zijn we zo weer boven en treffen daar pal naast de herdenkingsplek het achtergelaten flesje aan. Nu de trappen naar de camping afdalen en lekker koud water uit de koelkast pakken. Schijfje limoen er aan toe voegen en lekker genieten van deze dorstlesser. Heerlijk in dit weer! Zelfs onze zoetekauw Lars kan dit meer dan waarderen! 🙂

Tegen 17 uur kunnen we eindelijk Tijn bellen om hem te feliciteren met zijn verjaardag. We hebben mazzel en krijgen hem nog net te pakken voordat hij naar school vertrekt. Vandaag gaat hij trakteren op school en hij heeft al een cadeau van z’n papa en mama gekregen, maar het echte feest heeft hij verzet. Namelijk naar 24 maart, zodat wij en vooral Nick op zijn verjaardag kunnen zijn. Één verjaardag zonder zijn neef vond hij meer dan genoeg, dat ging hem niet nog eens gebeuren! 🙂 De schat! Verzet zijn verjaardag maar liefst met 3 weken! In Huize Hekelaar te Oostzaan wordt al druk afgeteld tot het moment dat we op Schiphol aankomen. Sam heeft min of meer bedwongen dat zij toch wel de eerste is die Inge gaat omhelzen. Nou, Sam reken maar dat Inge ook niet kan wachten om je weer te zien! Het gaat vast een mega knuffel worden! 🙂

Niet helemaal uit de categorie ‘Gezond’, maar zeker wel een puntenpakker voor ons allen: Pad Thai. Hoewel het allerlekkerst ooit gegeten op CatBa bij Klub25 in Vietnam, wordt de gekopieerde variant ‘à la een beetje van Maggie en een beetje van mezelf’ ook heel erg gewaardeerd. Voor ons doen eten we enigszins op tijd. Dit omdat Rich vandaag met de bus weer terugkeert naar Adelaide en vanaf de buscentrale doorreist naar Adelaide Airport om onze huurauto op te pikken.

Het voordeel van de auto zo laat oppikken is, dat we hem op onze vertrekdag (onze vlucht vertrekt rond 22 uur) ook laat kunnen inleveren. Klein detail is nu, dat Rich er in Horsham achter is gekomen, dat hij z’n Visa creditcard is kwijtgeraakt. Als het tegenzit dien ik me met mijn creditcard ook bij Budget Car te melden. Wanneer het voor Nick en Inge bijna bedtijd is, belt Rich vanaf het vliegveld. Ik moet mezelf identificeren met ID en Visa … Of ik even naar het vliegveld kan komen. Met het openbaar vervoer ben ik bijna een uur onderweg en om de kids ’s avonds niet te lang alleen te laten, neem ik een Uber. Snel zorg ik ervoor dat Nick en Inge bedklaar zijn en met de nodige instructies laat ik ze aan de oppas, Lars, over.

Na een rit van 25 minuten sta ik op het vliegveld bij Budget Car Rentals en 5 minuten later stappen Rich en ik in onze witte Nissan Qasqai SUV automaat. Dit keer rijd ik en net als Rich moet ik erg wennen aan deze “kleine en lage” auto. 🙂 Een verschil in rijden is ook het soepele sturen en de felheid van optrekken. 🙂 Bij terugkomst in de cabin wacht Rich een enthousiaste begroeting van de kids. Hoewel Nick en Inge keurig op bed lagen, hebben ze natuurlijk Rich zijn thuiskomst afgewacht. 🙂

Dinsdag 5 maart

Met 5 personen is het goedkoper en daarbij is het ook sneller om met de auto naar de stad te gaan, dus stappen we in onze nieuwe bolide. Niet bepaald milieubewust, daar ben ik me van bewust … Terwijl we naar een van de vele BikeSA punten (leenfietspunt) in Adelaide lopen, duiken we een Salvos (Salvation Army, vergelijkbaar met Leger des Heils) binnen. We zijn namelijk vrij optimistisch cq zonnig gekleed op pad gegaan en de bewolking zorgt ervoor dat ik het toch wel aardig fris heb. Voor € 5,- ben ik even later de nieuwe eigenaar van een leuk zwart blazertje. 🙂

Als we door een parkje lopen, is één boom wel heel uitnodigend om in te klimmen. Rich en ik installeren ons op een bankje en de kids gaan de klimuitdaging aan. Naast het feit dat het een goede klimboom is, biedt het ook een goede relaxplek.

Klimmen in bomen blijft leuk!

Perfect voor de kids om daar te picknicken! 🙂 Tijdens het lunchen gooien Rich en ik de plannen om. In plaats van te gaan fietsen, gaan we gebruik maken van de City Connector 98. Een buslijn waar je gratis een ronde door het centrum mee rijdt. Lekker uit de wind en toch iets van de stad zien! 🙂

We stappen uit bij de Art Gallery. De toegang tot dit kunstmuseum is gratis en ze hebben er diverse tentoonstellingen. Leuk om even doorheen te lopen. Bij een van de schilderijen, ontdekt Inge dat als je er met geknepen ogen naar kijkt, de contouren van de linker afbeelding veel duidelijker worden. Leuk om te ervaren dat kinderen weer op een heel andere manier naar dingen kunnen kijken. Tussen alle kunstuitingen stonden een aantal verrassende en leuke artistieke werken.

Aan het einde gaan we zelfportretten maken. Er hangen diverse voorbeelden ter inspiratie en met een “scheer”spiegel voor je, mag je zelf aan de slag. Lastig, maar ook heel leuk om te doen en te zien wat eenieder ervan maakt.

Na het museumbezoek stappen we weer op de bus om terug naar de auto te gaan. Het is nog steeds bewolkt weer en echt een van de friste dagen van de week. We kunnen in ieder geval zo al wel een beetje wennen aan de Hollandse temperaturen die ons te wachten staan. Om toch maar in Hollandse sferen te blijven: vanavond lekker pannenkoeken eten! 🙂

’s Avonds spelen we met Lars het Exploding Kittens spel. Gekocht op de Queen Victoria Market in Melbourne, maar het schoot er steeds bij in om het te spelen. Het blijft zeker niet bij één speelronde en ook niet alleen bij vanavond. Het spel is wat ons betreft een succes en gaan we morgen zeker ook met Nick en Inge spelen. 🙂

Woensdag 6 maart

Een van Zuid-Australisch populairste bestemmingen is het historische Duitse dorp Hahndorf. Op weg van Horsham naar Adelaide hebben we het overgeslagen, zodat we op tijd konden inchecken op onze camping. Het toeval wil dat we op ons to-do-lijstje van Adelaide nog een bezoek aan een wijnhuis hebben staan en laat deze zich nu net in Hahndorf bevinden! Vooraf het bezoek aan het wijnhuis rijden we door de hoofdstraat van het dorp. Toeristisch is het absoluut, het Duitse karakter valt ons echter wel tegen. Er staan onzes inziens veel meer bungalows in Engels/Australische stijl. De rasechte toerist kan zich tegoed doen aan de diverse souvenirshops, kunst- en ambacht galerijen en eettentjes. Wat ons betreft goed, dat we hier niet apart voor naar toegereden zijn.

Hahndorf Hill Winery is wel een succes. Sloan onze gastvrouw installeert ons in de serre met uitzicht over de wijnvelden. Een aantal druivenplanten zijn bedekt met netten. Deze ranken worden binnenkort geoogst. De kids hebben inmiddels een stripboek uit de leesbak mogen pakken en zitten lekker te lezen. Er zijn diverse wijnarrangementen mogelijk, maar wij gaan waar we voor gekomen zijn: de ChocoVino. Dit is een matching van wijn met chocolade.

Er is ook aan de kinderen gedacht: de chocoladeproeverij. Op de kaart staat alleen de melkvariant vermeld, maar probleemloos kunnen we daar de volgende variaties op bestellen: 1x melkchocolade voor Inge, 1x puur voor Nick en 1x een melk/puur mix voor Lars.

We krijgen allereerst gebotteld regenwater, met keuze uit plat of bruisend, geserveerd. Het is het enige regenwater ter wereld dat zo zuiver is, dat het gebotteld mag worden. Het is zelfs zo zuiver dan het niet gebruikt kan worden bij de productie van bier. Het zuivere regenwater verstoord namelijk het fermentatieproces. Het water komt via een wolkenstroom vanuit Antarctica naar Tasmanië, waar het in regenvorm gewonnen wordt.

En eerlijk is eerlijk, je zou niet denken dat je regenwater drinkt. Het is echt helder en heerlijk water. Vergelijkbaar met Bar Le Duc, Fred & Greet. 😉 Net zoals je een wijn op een bepaalde manier tot je neemt (geur, kleur, smaak en souplesse wijn in je glas), krijgen we van Sloan uitgelegd dat bij het ervaren van chocolade ook je voel- en hoorzintuigen ingezet kunnen worden. Zo kun je bij het breken van een blokje chocolade (als hij op de goede temperatuur is), al dan niet een goed breekgeluid horen. Als het goed breekt, klinkt het alsof er een takje breekt. Er zitten dan niet te veel suikers en boter in (wat veelal het geval is bij supermarkt repen). Dit is nog eens chocolade op een heel andere manier ervaren dan we gewend zijn. De paar blokjes die we hebben gekregen, dwingen je er ook min of meer toe. Nick wil er zo lang mogelijk van genieten en breekt zijn brokjes chocolade in nog kleinere partjes. Hij kan hierna gelijk zijn vingers bij aflikken. 🙂

We vinden alle gepresenteerde chocolade heerlijk. Zou bijna zeggen: ‘natuurlijk’, maar als chocoladeliefhebber heb ik inmiddels wel ontdekt dat je chocolade en chocolade hebt. Van een aantal vinden we ook echt dat ze een mooie combinatie met de geselecteerde wijn vormen. Van de zes wijnen die Rich en ik samen ter beoordeling hebben gekregen, schiet er een rode bovenuit. Met een voorraadje verlaten we aan het einde van de proeverij het wijnhuis. Daar gaan we later nog eens lekker van nagenieten.

De kids hebben het super goed gedaan en als tegenhanger gaan we nu naar Latitude bounche, climb and fly Park. “Even” 2,15 uur trampoline-, klim-, en klauterplezier. Ze hebben er zelfs een Ninja Warior Baan. Inge swiert al snel met de ringen naar de overkant. Twee tienermeiden kijken hier ontstelt naar; hen lukt het steeds maar niet en een 7-jarige zwaait eventjes soepel als een aapje naar de overkant! 🙂

Woha!!

Nick gaat na het beklimmen van een aantal klimmuren zijn angst overwinnen. Steeds als hij de top heeft bereikt, klautert hij elke keer gecontroleerd weer naar beneden, terwijl je aan het veiligheidskoord ook naar beneden kunt hoppen cq je kunt laten zakken. Vanaf een hoog plateau maakt hij gezekerd een vrije val sprong. Dat was kicken en er volgt uiteraard nog een keer!

Nick overwint zijn angst!

Lars bijt zich vast in het onder de knie krijgen van het verticaal lopen op een wand met behulp van de trampoline. Gevalletje: het ziet er makkelijk uit, maar is het zeker niet. Met wat tips en voorbeelden van de medewerkers lukt het Lars uiteindelijk om bijna de bovenrand van de wand te bereiken. De deal dat we een trampoline in onze nieuwe tuin zullen plaatsen, wordt uitgebreid met het idee om er ook een verticale wand bij te plaatsen. 🙂

Zijwaarts een muur oplopen is heel moeilijk!

’s Avonds krijgen we van Jaye een link doorgestuurd van de digitale versie van de krant waar we ons interview in terugvinden. Zijn we zowaar ook terug te vinden in de buitenlandse media! 🙂

Donderdag 7 maart

Het belooft vandaag een mooie zonnige dag met 24 graden te worden. In andere woorden: Inge we gaan vandaag fietsen!!! 🙂 De ochtend starten we met een boottocht van Dolphin Explorer vanuit Port Adelaide. Na enige tijd realiseren we ons ineens dat we alweer op de terugweg zijn, zonder dat we echt de zee op gevaren zijn. Lars gaat navraag doen bij de medewerkers. Deze bevestigen dat we inderdaad alweer richting de haven gaan.

Veel boot, haven, weinig dolfijn.

We hebben op een klein moerasstuk met een diversiteit aan vogels na, alleen maar havenachtig gebied gezien. Tja, soms zie je veel dolfijnen, maar soms ook weinig of niets, aldus een medewerkster. We snappen dat ze niet op bestelling boven water komen, maar van de boottocht hadden we toch iets anders verwacht. Ook weer niet heel veel, want de kaartjes waren slechts 10 AUD per persoon, maar ook weer niet dat de highlights voornamelijk havenindustrie gerelateerd zouden zijn.

Toch wel teleurgesteld stappen de kids van de boot. Met Inge loop ik iets achter de mannen en net voordat ik de kade op stap, zie ik een medepassagier druk gebaren. Als ik kijk, zie ik tot mijn grote verrassing een dolfijn langs de kademuur boven het water opduiken. Ik roep de mannen om snel te komen kijken, maar helaas … de dolfijn laat zich niet meer zien. Ook Inge heeft hem niet kunnen spotten. Balen! Maar ze zijn er dus wel degelijk!

We lopen door naar BikeSA, die hier vlakbij de haven in het toeristen informatiecentrum een uitleenpunt heeft. Tegen inlevering van de paspoorten van Rich en mij krijgen we gratis 5 fietsen met helmen mee. We hebben wel vaker fietsen gehuurd, maar niet eerder zulke goede! Wat een verschil met die in Vietnam! 🙂 🙂

Fietsen!! Yess aldus Inge

Bij de eerste speeltuin houden we een pitt stop voor onze pannenkoekenlunch.

Pannekoeken voor de lunch!

Vervelend hoor dat we er gisteravond een paar over hadden. 😉 We maken een lekkere fietstocht langs de kust alvorens we de fietsen weer inleveren.

Met de auto rijden we naar de rand van het centrum, waar we bij een pizzeria nieuwe stijl wat eten.

Heerlijke, ambachtelijke pizza’s

En onderweg scoren we nog een heel lekker wafeltoetje!

Daarna lopen we naar het Yabarra Gathering of Light Event, wat gedurende het Adelaide Fringe Festival op alle 31 avonden gehouden wordt. Met diverse lichtcreaties worden er korte impressies van attributen, dieren en geesten en rituelen van de Kaurna Aboriginal langs de Karrawirra Parri (River Torrens rivier) weergegeven.

De auto hebben we gelukkig aan de rand van het lichtfestival geparkeerd. Het is inmiddels 21 uur en dan is na een intensieve dag Nicks kaarsje altijd echt op. Op naar huis en lekker naar bed!

Vrijdag 8 maart

Net als afgelopen ochtenden, worden we ook nu gewekt met een Inge die vertelt hoeveel nachtjes we nog te gaan hebben, alvorens we huiswaarts keren. Hoewel ze zich nog prima vermaakt en absoluut niet ziek van heimwee is, kijkt ze ook wel weer heel erg uit naar haar familie en het naar school gaan. Het beïnvloedt gelukkig allerminst onze laatste dagen, zodat we nog volop kunnen genieten. Hier in Australië tellen we nog 4 nachtjes, in Nederland zitten ze op 5 nachtjes te gaan. Anyway, het levert me wel een soort van kriebels in m’n buik op, vergelijkbaar met de zenuwen hebben. Dit gevoel bekruipt me ook wanneer ik de opstijgende vliegtuigen van het nabijgelegen vliegveld van Adelaide ze opstijgen. 🙂

Vandaag gaan we even lekker bijtanken van de afgelopen actieve dagen. Tegen het einde van de ochtend zitten we dan ook pas aan het ontbijt en komt er wat meer leven in cabin Hekelaar. Samen met Lars ga ik boodschappen doen. Een zeldzaamheid, maar we gaan nog even kijken of we wat kleding voor deze tiener weten te scoren. Hij is de afgelopen maanden enorm gegroeid (19 cm! en het zal niet lang meer duren voordat hij mij voorbijschiet. 🙂 We profiteren lekker van de uitverkoop en drinken samen nog een lekkere coffee Mocca met een extra shotje chocolade. Gezellig! Dan snel de boodschappen doen, want het is al bijna weer tijd voor het avondeten. 🙂

Zaterdag 9 maart

Na een relaxte opstart met een ontbijt van verloren brood vertrekken we naar het strand van Middleton. Dit is de beste surfplek in de directe omgeving. Wel even een uurtje rijden! 🙂 Dit strand heeft inderdaad heel wat golven. Lars heeft er echter moeite mee om een goede golf te pakken. En naarmate we er langer zijn, krijgt het ook een hoger schuimgehalte. Na 2 uur vindt Lars het genoeg geweest en gaan we weer terug naar de camping. Ook best lekker om weer bijtijds terug te zijn, want de camping bruist weer van de kinderen nu het Long Weekend is aangebroken, dus genoeg vertier voor de kids.

Weinig goede bodyboard golven, dus zandkastelen bouwen!

Zondag 10 maart

Nog voordat we goedemorgen kunnen zeggen: komt Inge bruisend onze slaapkamer in lopen: ‘nog 2 nachtjes!!!’ Met daaropvolgend: ‘mam, ben ik nog wel op tijd om naar die mevrouw van de schelpen te gaan? Ik moet daar om 10 uur zijn!’ 🙂 We hebben nog alle tijd, dus eerst het leesmomentje, opgevolgd door een verlorenbrood ontbijt. 🙂 Voordat ze eropuit trekt, schiet haar te binnen, dat ze haar nieuwe jurk aan wil en dat ze oma Greet nog beloofd had om er foto’s van toe te sturen. Ze is helemaal in haar nopjes met haar nieuwe jurk. Gescoord bij Salvos, toen we daar eergisteren een aantal kampeerspullen afleverden. Ze heeft oma Greet vertelt dat ze deze chique jurk wel voor de bruiloft van Frank & Carlijn aan kan doen. Dat scheelt oma immers weer centjes, aldus Inge. Oma Greet heeft de kids namelijk getrakteerd op een dagje bruiloftoutfits shoppen.

Even voor 11 uur komt Inge weer terug. Snel haar mooie jurk omwisselen voor een T-shirt en korte broek, want ze gaat naar de kidsclub om Lamington balls te maken. En haar jurk mag natuurlijk niet vies worden! 🙂 Ook Lars en Nick sluiten aan bij deze kids activiteit: iets lekkers maken en vieze handen creëren. Mmmmm, heerlijk! Als de balletjes klaar zijn, moeten ze voor het beste resultaat helaas nog wel een paar uur in de koeling gezet worden. 🙂

Heerlijke Lamington balls maken!

Vandaag onze geïmporteerde koelbox (via Sandrina en Lars) tegen het aankoopbedrag aan een stel backpackers verkocht. Niet gek dus en veel plezier van gehad! 🙂

Lars is erop gebrand om mij in te maken en ik moet echt m’n best doen 🙂

De rest van de dag vullen we met relaxen op de camping en sluiten de dag af met een broodje Wooliekip, nu het nog kan. 🙂

Dit blijft ook leuk!

Maandag 11 maart

De dag van het verder uitsorteren en pakken is aangebroken. Morgen willen we namelijk lekker rustig opstarten. Er staan ons immers lange cq vermoeiende dagen te wachten. We hebben vandaag een late check-out kunnen boeken, dus dat is heel fijn. Hoeven we niet bijtijds op te staan om ervoor te zorgen dat we om 10 uur onze cabin uit zijn.

Eind van de middag rijden we langs een CashConverter, een Salvos en de Woolworths. Echter alles is gesloten. We realiseren ons dat dit alles te maken heeft met de paardenraces die vandaag gehouden worden. Vandaar ook het Long Weekend in Adelaide. Het is even speuren, maar uiteindelijk vinden we een Woolies die vandaag wel open is. Bij het inrijden van een parkeergarage kijken we op van de stevige parkeertarieven. Nog een blik op het informatiebord leert ons dat we ons bij Rundle Street bevinden. Als we de parkeergarage uitlopen, lijkt het net of we midden op de Kalverstraat zijn uitgekomen. 🙂

Kunst midden op Rundle Street

Het bruist hier van het winkelend publiek. Top, zelfs de Kmart is hier open, maar eerst scoort Lars een warme jas (het is immers guur weer in Nederland en hij is zijn jassen echt uitgegroeid) bij Cotton On. Onze tiener is helemaal in zijn nopjes met zijn nieuwe stoere jas!

Terwijl we ons in de Kmart uitleven voor wat kleding voor Nick en Inge, ontdekt Rich dat het 16.45 uur is. In verband met de feestdag sluit de Woolie hier vandaag om 17 uur! Rich en Lars zetten het op een rennen, want anders kan Lars fluiten naar zijn vurig gewenste Australische meat bbq!

Even na 17 uur treffen we elkaar weer in de winkelstraat en zijn we beiden geslaagd. Alleen oeps, in de haast Inge haar nieuw uitgezochte shirtjes niet meegenomen. En gelukkig ook niet betaald. 🙂

Lars doet zijn eigen aussie vlees BBQ!

Wij sluiten de avond af en proosten op onze laatste dag van ons avontuur!

Dinsdag 12 maart

Onze laatste dag is aangebroken!!! Hoe bizar voelt dat om na maanden zonder einddatum te hebben rondgereisd, dat we vandaag weer terug naar Nederland keren?! Ik krijg wel een beetje een gevoel van weemoed, maar het is goed zo. Wat ook goed voelt is dat we op beide vluchten niet met een Boeing 737 Max 8 reizen. Afgelopen zondag is er een in Ethiopië neergestort. Van hetzelfde type is er 5 maanden terug ook een in Indonesië neergestort; vermoedelijk om dezelfde technische storing!

Rich rijdt nog een rondje langs de CashConverter en Salvo’s om onze laatste spullen die we niet mee naar Nederland nemen weg te brengen. Als hij terugkomt laden we onze bagage in de auto en rijden naar het Westfield Marion. Om ons avontuur feestelijk afsluiten gaan we nog één keer bij Krispy Kreme een heerlijke bak koffie en chocolademelk halen met wat lekkers erbij. Iets minder lekker is de chocolademelk die Inge per ongeluk met het omstoten van haar beker over me heen laat komen. Gelukkig is het een donkergrijze broek en na zoveel mogelijk weggedept te hebben, is het een kwestie van oplaten drogen. Dat lukt hier in Australië altijd wel vrij snel. 🙂

De laatste keer ons koffiemomentje!

De laatste uren op Australische bodem brengen we door bij Latitude. Hier kunnen de kids 2,5 uur heerlijk springen en klimmen om zo hun energie eruit te gooien. Want ja, ze stuiteren behoorlijk bij het idee dat we vandaag op het vliegtuig naar Nederland stappen. 🙂

Tegen half 6 rijden we langs een sushi toko en slaan daar een aantal sushi rollen in. We twijfelen een beetje of het gezien het zeer beperkte assortiment het zal smaken, maar op het vliegveld kunnen we altijd nog wat aanvullends halen. Dus dat komt wel goed.

Nadat de huurauto is ingeleverd, checken we in voor onze vlucht die gepland staat voor 21.55 uur. Daar krijgen we te horen dat we om 20.45 uur al moeten boarden. De vlucht zit verre van vol en ze hebben permissie gekregen om een half uur eerder te vertrekken. Oké, het is nu 19.30 uur, dus in plaats van even rustig te gaan eten, gaan we gelijk door naar de douane en handbagage controles!

Bij de handbagage controles, wordt een van onze trolleytassen ertussen uit gepikt en op de inhoud gecontroleerd. Nieuwsgierig wachten we af wat het probleem vormt. De trolley gaat diverse keren door de scanner en steeds wordt er wat uitgehaald. Uiteindelijk opent een medewerkster een groene broodtrommel waarin de jongens hun legopoppetjes in hebben verzameld. Geen idee wat ze daarin zoeken, we leggen uit dat de lego speelgoed van de kids is. Nadat er wat poppetjes en zakjes met accessoires uitgehaald zijn, komt de boosdoener tevoorschijn: een drietal lege kogelhulzen!

Deze zijn afkomstig uit Vietnam bij de Cu Chi tunnels, waar Fred en Rich met AK 47 Kalasjnikovs mochten schieten. De jongens vonden het leuk om ze te bewaren en te gebruiken voor hun lego verhalen. De andere vluchten zat het per toeval steeds in het luchtruim, maar deze keer dus niet … Oeps! Hoofd Beveiliging moet erbij gehaald worden en de tijd begint als aardig richting boardingstijd te lopen. We geven (onder protest van Nick) aan dat ze de hulzen mogen houden en vragen of we dan mogen gaan. Echter we moeten wachten op het Hoofd Beveiliging. Gelukkig krijgen we na 10 minuten wachten en zonder het Hoofd Beveiliging gezien te hebben het sein dat we door mogen, maar wel zonder de kogelhulzen. Helemaal prima, wij willen alleen maar onze vlucht halen!

Bij de gate aangekomen moeten de kids naar de wc en ga ik deze snel met ze opzoeken. Natuurlijk moeten we hiervoor een stuk teruglopen en is de nood hoog. 🙂 Als we terugkomen is het boarden al begonnen en via de entree voor reizigers met kinderen zitten we 5 minuten later op ons plekje in het vliegtuig. Het is zover, we gaan nu echt naar huis!

Door alle drukte is het er niet van gekomen om onze sushi te eten. Tot onze verrassing smaakt deze super lekker. Maar ja, we hadden niet zo heel veel meegenomen en zouden het wel even aanvullen met luchthavenvoedsel. Niet dus! Gelukkig heb ik nog wat crackers en koek bij me zodat we in ieder geval wel gaan redden tot morgenochtend.

Tot onze verbazing wordt er rond 22 uur avondeten uitgeserveerd. Tja, dat gaat er toch nog wel in. 🙂 En hoewel geen haute cuisine, is het absoluut zeer smakelijk eten. Als de kids nog even film kijken voordat ze gaan slapen, krijgen ze van de stewardessen zelfs nog een een zakje chips en een kitkat. Wat een feest!

Het is inderdaad rustig op deze vlucht, zo rustig zelfs dat we allemaal 3 stoelen tot onze beschikking hebben, zodat het slapen net wat relaxter is. Als ik me op mijn “vliegtuigbed” installeer vraagt de stewardess me of ik nog iets wens te drinken. Wanneer ik aangeef dat ik niets hoef, vraagt ze tenslotte lachend of ik wellicht trek heb in een Baileys. Tja, dat kan ik natuurlijk niet afslaan! En even later zit ik te genieten van een flinke bel Baileys. De vlucht in deze Airbus A350-900 is absoluut de beste die we ooit hebben gehad. 🙂

Na een vlucht van 14 uur en wat (beperkte) uren slaap, landen we rond 03.30 uur ’s nachts op de luchthaven van Doha, Qatar. We zijn zo’n 11.350 km verder en hebben van de +9,5 uur tijdsverschil al 7,5 uur ingelopen. De overstaptijd van 3,5 (ipv 3) uur is eigenlijk zo voorbij, want voordat je uit het vliegtuig bent en weer bij de nieuwe gate staat …

Onze laatste vlucht is met een Boeing 777-300ER en vertrekt keurig op tijd; om 07.00 uur. Nog een kleine 5.000 km en 2 uur tijdsverschil te gaan. Deze vlucht zit behoorlijk vol en dit keer heeft alleen Lars 2 stoelen tot zijn beschikking. Wat genoeg voor hem is om nog even een uurtje slaap te pakken. Ook Nick en Inge lukt het om nog 1,5 uur te slapen. Kunnen ze straks goed gebruiken als ze door een stuiterende Tijn en Sam worden opgewacht. 🙂

Afgelopen maandag zijn vanwege het heftige weer, zo’n 70 vluchten op Schiphol geannuleerd. Boven Europa krijgen we hele lichte turbulentie en enkele honderden meters voor de landing lijkt het even of we in een schommel zitten en maakt het vliegtuig ineens flink vaart, terwijl de landing al is ingezet. Ik vind het opstijgen en landen altijd het leukste onderdeel van vliegen, maar tijdens het schommelen kijken Rich en ik elkaar toch even vragend aan.

We zitten er klaar voor!

Maar beiden hebben we het idee dat het goed onder controle is. Tja, er staat ook vandaag een behoorlijke wind en daar moeten we “gewoon” even doorheen. 🙂 Verder verloopt alles voor de wind, want een half uur eerder dan gepland, landen we veilig en wel op Schiphol.

En daarmee komt het gevoel echt goed binnen: ons wereldreisavontuur is echt, echt, echt ten einde! We sluiten onze geweldige wereldspeeltuin. We hebben zoveel mooie en bijzondere dingen ervaren, we hadden dit absoluut voor geen goud willen missen. Nu, na 15 maanden, zijn we weer toe aan een vaste basis en de uitdagingen die daar weer bij horen. Holland: here we come! 🙂

Tot onze grote verrassing staan niet alleen oma Frieda, opa Fred & oma Greet, Tijn en Sam ons op te wachten, maar een waar ontvangstcomité met spandoeken, ballonnen, welkom thuis t-shirts en al (ook het grote hart van Jeroen & Karina, die het niet gehaald heeft, wordt enorm gewaardeerd 🙂 )! De stiekemerds, die zogenaamd allemaal moesten werken! Wat een fantastisch warm welkom in dit koude kikkerlandje!!!

Als we een groepsfoto willen maken, blijken Bas en Lars er vandoor te zijn. Samen zijn ze hem gesmeerd naar de FEBO. 🙂 Een kroketje van de FEBO, dat was iets waar Lars (net als Rich) bij terugkomst in Nederland als eerste zijn zinnen op had gezet. Bas had Lars beloofd dat dat geregeld kon worden en had als verrassing een hele berg geregeld. Helaas liet onze bagage wat lang op zich liet wachten en om ze nou helemaal koud te laten worden … Daarom werd ons ontvangstcomité op de kroketten getrakteerd; ook niet verkeerd! 🙂

Wat een ontvangstcomité!

Na de groepsfoto begeven we ons naar pannenkoekenhuis Proost en Stroop in Amsterdam waar we gezellig wat eten en drinken. De kids leven zich tussendoor uit in de natuurspeeltuin en een voor een komt er een terug met een natte broek en schoenen. Toch handig dat wij onze hele garderobe bij ons hebben! 🙂 De kledingkoffers worden uit de auto gehaald en de droge kleding wordt dankbaar door deze en genen aangetrokken. Het is immers best fris koud vandaag en dat vinden niet alleen wij! 🙂

Op weg naar Opperdoes, waar we tot zondag gezellig vertoeven, rijden we langs ons nieuwe huis. Vanuit de auto alvast even spieken. 🙂 We moeten nog even geduld hebben voordat we hier wonen, maar dat gaat helemaal goedkomen. ‘Time flies’ hebben we wel ervaren! De eerste maanden mogen we lekker bij opa Fred & oma Greet wonen. Voordeel is dat Nick en Inge dit schooljaar op hun oude school kunnen afronden, in een vertrouwde omgeving met een leerlijn waar ze al bekend mee zijn. Zo kunnen ze hun focus richten op de lesstof. Daarnaast geeft het ons de tijd om rustig een nieuwe basisschool in Hoorn uit te zoeken en hoeven we de aankomende maanden niet te taxiën van/naar school en vriendjes.

 

Wennen:

  • Dat nagenoeg iedereen ons straks weer kan verstaan! Oppassen dus! 🙂
  • Dat we niet 24/7 meer met elkaar samen zijn
  • Dat we weer in het dagelijkse ritme cq programmering van werk, school, sporten etc terechtkomen. In plaats van 1 programma voor het hele gezin, gaan er weer 5 programma’s gedraaid worden.
  • Dat we het mooie weer, dat ons het grootste deel van onze reis heeft vergezeld, achter ons laten. En dat zal zeker voor deze koukleum niet ongemerkt blijven. 🙂

 

We realiseren ons ook:

  • Dat we na vele maanden eindelijk onze familie en vrienden weer in de armen mogen sluiten
  • Dat er weer mooie uitdagingen op ons wachten in Nederland
  • Dat we zo goed als medisch-ingrepenvrij deze reis hebben doorlopen en dat op een enkele kortdurende overprikkelde darmwerking na, we niet echt ziek zijn geweest.
  • Dat we een ongelooflijk fantastische reis hebben gemaakt en dat als we de keuze opnieuw moesten maken, we het zo weer zouden doen.

 

Onze laatste puntjes in de categorie ‘Wat ons tot dusver is opgevallen in Australië’:

  • Links afslaand verkeer kan zonder tussenkomst van een verkeerslicht, mits het verkeer het toelaat (Give way, voorrangsbord), gewoon doorrijden.
  • Er bij uitkijkpunten, parken en speeltuinen regelmatig bankjes te vinden zijn, waar op de rugleuning een plakkaat ter nagedachtenis van iemand is gemonteerd.

    Gedenkbankje!

  • In Nederland bevinden begraafplaatsen zich meestal uit het zicht, hier tref je ze duidelijk zichtbaar en goed toegankelijk aan op bergen en langs de kant van de weg.
  • Tussen Melbourne en Adelaide hebben veel kerken een kasteeltoren en niet zoals de meeste kerken in Nederland een puntdak.

 

Tot slot een kleine inventarisatie van onze verloren spullen, categorie ‘Lost and (not) Found’:

  • (Jeroens oude) mobiel Rich, Rusland (F)
  • Piratenspel, China
  • Creditcard Heidi, China (F)
  • Sjarong Cèline, TamCoc, Vietnam
  • Kamersleutel hotel Spider, Lars, Vietnam
  • Oude mobiel Jeroen/Rich, Hoi An, Vietnam (F)
  • Zwemkleding kids op Palm Beach, Cambodja
  • Allergiehoes Lars, Cambodja
  • Pinpas Rich, Myanmar
  • Springtouw, Myanmar
  • 2 enkele slippers en 1 schoen, Wave Rock, Australië
  • Pop-uphoes, Kings Canyon, Australië
  • Sjorbandgesp, Kings Canyon, Australië
  • Zwemkleding Bali, Indonesië
  • Mobiel Nick, vlucht vanuit Indonesië (F)
  • Vest Inge, vliegveld Sydney
  • 2 pop-up tenten, Townsville, Australië
  • Creditcard Rich, Australië
  • Vork en mes, Australië
  • Scheermes Rich, Australië
  • Slippers Lars, Australië
  • Creditcard Heidi, Australië
  • Meerdere zonnebrillen Rich
  • Koptelefoon Nick, Australië
  • Zwarte rok Heidi, Australië
  • UV-shirt Lars, Australië
  • Borden, Lars, Melbourne, Australië
  • Het groen/grijze afdekzeil, Cape Conran, Australië (F)
  • Omvormstekker Rich, Horsham, Australië
  • Divers levensmiddelen in koelkasten campingkeukens, Australië
  • Diverse oorbellen Inge en Heidi
  • Heel, heel, heel veel melktanden en -kiezen van Lars, Nick en Inge (F)
  • We zijn geheid meer kwijtgeraakt, maar die herinneringen daarover zijn we helaas ook geraakt. 😉

 

Een nieuw hoofdstuk van de HekiePowers is begonnen!

Deze zal echter zonder blog en vlog van start gaan! 🙂

Ons vizier is gericht op de horizon! We hopen dat deze net zo mooi zal zijn als in Adelaide.

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

3 Reacties

  1. Ramona april 6, 2019

    Wat een heerlijke laatste “Linda” was dit 😜, maar nog fijner dat jullie weer lekker terug zijn!
    Ik heb genoten van jullie avonturen, bedankt voor al die uren leesplezier en het mogen mee genieten. Hopelijk gaan we nu weer samen veel Hollandse avonturen maken. Allereerst op naar morgen 😜! 😘

  2. Fan april 7, 2019

    Beste Hekies,

    Ik volg jullie vanaf het begin na een artikel (volgens mij bij RTVNH) over jullie te hebben gelezen. We kennen elkaar niet, maar door de aanstekelijke schrijfstijl heb ik jullie reis helemaal meebeleefd hier in Duitsland.

    Wat een cadeau hebben jullie jezelf en je kinderen gegeven! Fijn dat jullie heelhuids weer in NL zijn teruggekomen en een huisje gaan betrekken in m’n geboortestad. Jammer dat jullie leuke blog hiermee tot een einde is gekomen. Ik zal jullie missen!

    Groeten,

    Een fan

    • De Hekies april 8, 2019 — Berichtauteur

      Wat een leuke reactie uit onverwachte en onbekende 🙂 hoek!

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén