Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Australische warmte in overvloed

Horsham

Maandag 25 februari

Vandaag gaan we naar Horsham. Een plaats vlakbij National Park The Grampians. We zijn uitgenodigd om te komen overnachten bij de familie Macumber. We rijden vanuit de bergen ineens door enorme goudgeel gekleurde grasvlakten met hier en daar een boom. Dit zijn weer van die momenten dat je de uitgestrektheid van Australië weer volop ervaart. Schilderachtig mooi.

Het lijkt wel een beetje op de Savanah van Afrika.

We maken onderweg een stop bij National Park Naracoorte Caves. Voor meer dan 500.000 jaar was dit grottengebied een valkuil voor onoplettende of onwetende dieren. In het Wonambi Fossil Centre worden de historische dieren getoond. Zo maken we kennis met de reuze kangoeroe de Procoptodon (Giant short-faced kangaroo) en de Marsupial Lion, het grootste roofdier van Australië. Indrukwekkend groot zijn ze! Laat ons maar gewoon de walibi en de possums tegen komen. 🙂

In de Wonambi Diorama zijn diverse dieren uit het heden en verleden in een natuurlijke omgeving opgesteld. Zo ook de Tasmaanse tijger die vrij recentelijk is uitgestorven: 1936. Het is een leuke en korte tour door de wildlife van Australië.

De Tasmaanse tijger, uitgestorven in 1936

Buiten aangekomen zien we een stuk bosgebied waar preventieve branden plaatsvinden. Bosbranden komen zoals we allemaal weten geregeld voor in Australië. Onder gecontroleerde omstandigheden worden daarom stukken bos in brand gestoken. Zo worden zowel de mensen als de leefomgeving beschermt en helpt het bij de natuurlijke processen en plantengroei. Veel Australische planten hebben zich aangepast aan het vuur. De hitte van het vuur zorgt ervoor dat zaden vrijkomen, waardoor nieuwe planten kunnen groeien.

We lopen door naar een van de vele grotten in dit gebied: de Stick Tomato Cave. Waar het de naam aan heeft te danken, dat wordt ons met de gegeven informatie niet duidelijk, maar bijzonder is hij wel. De grot bestaat namelijk uit twee delen, die talloze jaren later door natuurlijke processen met elkaar verbonden werden. Het ene deel bestaat uit stalactieten en het andere deel bevat juist enorme uitsparingen in het plafond. Lars omschrijft het als gatenkaas en daar heeft het inderdaad wel wat van weg.

Yuch, gatenkaas, in een grot

De laatstgenoemde grot was eerst een afgesloten holte waar water en koolstofmonoxide een chemische reactie veroorzaakten, waardoor kalksteen afbrak. Dit proces eindigde door de komst van zuurstof, wat voortkwam uit de verbinding met het stalactieten gedeelte.

Als we weer on the road zijn naar Horsham, en we over de Wimmera Highway rijden, worden we weer getrakteerd op een vanuit het niets opdoemend prachtig schilderachtig stuk natuur. Het is een moeras welke onderdeel is van Laurie Park. Dat is echt het mooie van rijden over de lange wegen van Australië; je komt zoveel verschillende stukken natuur tegen en regelmatig ook totaal onverwachts.

Eind van de middag bereiken we Horsham en doen we snel inkopen voor de vlees & groente bbq. Jaye is al thuis vanuit zijn werk en we krijgen een warm welkom. Wij mogen ons installeren in een van de vele slaapkamers en vinden onze weg in het huis. En de kids naar het zwembad in de tuin. 🙂

Zwemmen! Heerlijk in dit warme weer.

Het is duidelijk een creatief en warm gezin waar we de komende dagen mogen verblijven. Inge moet nog even geduld hebben, want haar vriendinnetje Eva, komt samen met haar moeder en broertjes woensdagmiddag pas thuis. Zij verblijven nog een paar dagen in Melbourne met haar oma, die na haar bezoek aankomende woensdag weer naar huis in Canada vliegt.

Groente en vlees bbq: met te weinig vlees aldus Lars …

De kids mogen `s avonds in de woonkamer op het enorme doek de film Wreck it Ralph deel 2 kijken. Kids helemaal blij, want deel 1 was een succes, hoewel Lars liever actiefilms kijkt. Dus wat doe je dan als tiener? Juist gamen en film kijken combineren. 🙂

Als tiener kan je natuurlijk multitasken

Dinsdag 26 februari

Voordat we vandaag naar The Grampians vertrekken gaan we eerst op zoek naar een garage, die de zijbumper er weer op kan monteren (verkoopt toch beter, denken we 🙂 ). Via Jayes vaste garage komen we bij iemand uit, waar we morgen om 9.30 uur al terecht kunnen. Dat is dus top!

Bij het bezoekerscentrum van Halls Gap zoeken we een leuke wandelroute uit. We gaan de 2,1 km lange Pinnacle route lopen. Het is een redelijk pittige klim over en tussen prachtige rotsformaties door. Halverwege ontmoeten we Britten en Amerikanen, waar we gezellig mee oplopen. Respect voor deze vier oudjes, waarvan de oudste 72 jaar is en behoorlijk vitaal naar boven klautert. Ook de kids lopen met plezier de route, ondanks de 34°C.

De ‘cool chamber’ is een heerlijke traktatie. Onder deze rots bevinden zich koele rotsen, waar de kids liggend met ontbloot bovenlijf heerlijke verkoeling vinden. Aangezien de terugweg gelijk is aan de heenweg, zullen we deze plek straks zeker nog eens aandoen. 🙂

The cool chamber voor coole kids!

Tot onze grote verbazing, komen we een stel Australiërs tegen, die we bij Myrtil Beach hebben ontmoet. Ja, inderdaad op het naaktstrand! Het idee dat we geen bekenden zouden tegenkomen op dit strand, dat klopte. Wie had echter verwacht dat we een stel later nog eens zouden tegenkomen?? We vinden het van beide kanten heel grappig en kletsen gezellig bij. Op de Pinnacle oftewel de top hebben we een enorm weids uitzicht en staan we op een uitkijkpunt met aan weerszijden van ons hoge kliffen.

Het uitzicht is weer adembenemend, maar niet zo mooi als de halve maan in China, aldus Lars

Op onze weg terug naar Horsham doen we Reed’s lookout nog aan, wat ons weer een enorm uitgestrekt uitzicht oplevert.

Het verveelt echt nooit

Tot slot maken we een stop bij Mackenzie Falls. Als we uitstappen ziet Nick ineens een emoe over de parkeerplaats lopen. Wat een beest. Met zijn kraalogen kijkt hij je waarschuwend of is het nieuwsgiering aan. Geen idee, maar we houden graag gepaste afstand. 🙂

Af en toe kom je wat klein wild tegen in Australië …

De watervallen laten we aan ons voorbijgaan, als blijkt dat dit nog een stevige wandeling blijkt te zijn, waar goede schoenen en een royale hoeveelheid water voor wordt geadviseerd. We hebben na de Pinnacle Walk onze wandelschoenen uitgetrokken en om de oververhitte schoenen en sokken weer aan te trekken …. De afbeelding van de waterval bij het informatiebord, doet ons ook niet overtuigen om de wandeling aan te gaan. Het is al tegen 16 uur en het lijkt ons verstandig om huiswaarts te keren, wat zeker een uur in beslag zal nemen.

Terug in Horsham gaan we op jacht voor een verjaardagscadeautje voor Eva, die 18 februari jarig was en een kleinigheidje voor haar twee broertjes Henry (4) en Félix (1,5). Ook doen we snel inkopen voor het avondeten: boerenkool. Op verzoek van Jaye maken we vanavond een typisch Hollands gerecht. Met de Aldi in het dorp kunnen we zelfs heuse rookworst serveren. Het is een gezellige drukte aan tafel, ook Paige, de 14-jarige leerling die bij hen inwoont, schuift aan. Uiteraard eten we de boerenkool volgens traditie: met rookworst en (pittige 🙂 ) jus in het kuiltje. 🙂 🙂

Boerenkool met worst bij 38 graden …

Woensdag 27 januari

Vandaag komt de rest van het gezin Macumber thuis. Inge maakt het cadeaupapier voor haar cadeautjes voor Eva en gaat tegen 11 uur bij het raam op de uitkijk zitten. Ondertussen is Rich naar de garage voor de zijbumper en vermaakt Lars zich op het ox-board van Jaye. Inges geduld wordt aardig op de proef gesteld, want even voor 12 uur komen ze aan. Zodra de meiden elkaar zien vliegen ze elkaar in de armen.

Wachten, wachten en nog eens wachten

Het is gelijk full house: want ook Marie-Claudes zusje uit Canada is meegekomen. De komende nacht slapen we met 12 man onder één dak. Petje af voor Marie-Claude en Jaye, die dit allemaal heel relaxed ondergaan. Hun motto: hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En laat iedereen vooral zijn eigen ding doen met de keuken als het centrale punt.

Yess, het wachten wordt beloond!

Met het oog op het feit dat we onze Beast in de verkoop hebben staan, oppert Jaye dat het wellicht een goed idee is om het ook op de Facebookpagina van Horsham te plaatsen. Hier zijn zo’n 39.000 mensen aan gelinkt, dus wie weet … In zijn lunchpauze op zijn werk zet hij om 13.00 uur de advertentie online. Binnen een uur hebben we 2 reacties, waarvan één om 17.00 uur wil komen kijken!

Rich gaat met een aantal enthousiastelingen naar de autowastraat, waarna we alle spullen eruit halen en de binnenkant toonbaar maken. Een lekker klusje dit alles bij een graadje of 36. 🙂

Door 3 man wordt onze auto serieus gekeurd. Een proefrit en een uur verder zijn we uit onderhandeld en is onze 4WD verkocht. De PayPal betaling lukt helaas niet, dus laten ze een borg van 400 AUD achter en komen morgen nadat ze geld bij de bank hebben gehaald weer terug. Ondertussen hebben wij internet geraadpleegd en besloten dat we een auto zullen huren om naar onze laatste stop, Adelaide te rijden. Boeken durven we echter nog niet. Eerst morgen het geld maar ontvangen …

Wel heerst er bij ons al een euforisch gevoel. We hoeven in ieder geval de Beast niet onder tijdsdruk in Adelaide (mogelijk voor een lager bedrag) te verkopen en hij is nu nog in goede staat. Je weet immers maar nooit wat er onderweg nog gaat gebeuren.

Inge heeft vanavond gezellig “a sleepover” bij Eva. Eva maakt haar tweepersoonsbed helemaal netjes op en legt er voor de gezelligheid een aantal knuffels op. Heel schattig! Hoewel beide meiden behoorlijk van de klets zijn, is het binnen een half uur stil en zijn ze beiden in dromenland. 🙂

Donderdag 28 januari

Eva moet gewoon weer naar school en Inge gaat gezellig mee om haar weg te brengen. Ook Eva heeft een schooluniform. Dit blijft toch heel apart om te zien. Nick gaat later met Henry mee naar zwemles en Lars maakt nog even lekker gebruik van het ox-board. In de loop van de ochtend komen de ouders van de koper met het resterende bedrag langs. Voor een goede afhandeling schrijft Rich een brief met daarin vermeld dat we de auto aan hen hebben verkocht. Zij kunnen deze dan gebruiken voor het overschrijven van de auto.

Nu snel een auto huren, zodat we vandaag nog naar Adelaide kunnen. Dit valt echter behoorlijk tegen, want wat op internet staat blijkt verre van waar. De drie bedrijven die auto’s verhuren en op internet aangeven dat ze bepaalde auto’s beschikbaar hebben, blijken dit niet daadwerkelijk te hebben. Het enige is een kleine 5-zitter, waar we maximaal 3 handbagagekoffers in mee kunnen nemen. Dat gaat hem dus niet worden. Tegen een flinke meerprijs voor al onze spullen kunnen we met de (toch al niet goedkope) bus gaan, maar dat is eigenlijk ook idioterie qua bedrag. De trein valt in verband met onze bagage ook af. Via een soort van Bo-Mij kunnen we een 5-zitter huren, maar dan kan ook niet alles mee. Ze hebben wel een aanhanger te huur, maar de auto heeft weer geen trekhaak … Grrrr… Terwijl we druk zitten te bedenken wat we moeten doen: enkele dagen wachten tot het verhuurbedrijf wel een auto op voorraad heeft en dus nog wat nachtjes extra blijven of …

… ineens staat de vader van de koper weer voor onze neus. Of de stabilizer van ons is?! Oeps, deze zat achter een van de twee opgeklapte achter-achterstoelen verstopt. Wat super lief en eerlijk dat hij deze komt langsbrengen. Kunnen wij gelijk de sleutels ten behoeve van de dakdragers overhandigen. Deze vonden wij nog tussen onze spullen en wilden we later vandaag nog even langsbrengen. 🙂

Het gesprek met de man gaat nog even verder over de uitdagingen die we beiden hebben: hij een lek repareren bij het voorwiel en wij het vinden van een passende auto. Dan onderbreekt Mari-Claude (MC) ons. Ze heeft ons iets belangrijks te vertellen: we mogen hun 2eauto lenen om naar Adelaide te rijden! Dit is echt een ongelooflijk aanbod! Dit roert me echt. Hoe lang kennen we hen nu? En hoe geweldig is het dat ze ons in hun gezin, met momenteel al 2 extra gasten, opnemen?! We voelen ons echt overladen door al deze goedheid. Adelaide is niet bepaald om de hoek: het is een rit van 440 km. Als we willen mogen we de auto nog enkele dagen langer gebruiken. Als hij dinsdag maar weer terug is, want dan hebben ze hem weer nodig. Dit is echt “amazing”!

Ons geweldige gastgezin van de laatste dagen!

Terwijl MC zich klaarmaakt voor een afspraak buiten de deur, belt ze met Félix op haar heup, snel de verzekeringsmaatschappij om Rich als extra gerechtigde bestuurder aan de polis toe te voegen. Dit blijkt Jaye alleen te kunnen en gelukkig is hij in zijn lunchpauze in de gelegenheid om dit te regelen. Snel beginnen we met het inladen van de Ford Territory. Het begint immers al tegen het middaguur te lopen en de rit zal zeker een uur of 5 in beslag nemen.

Onze bolide voor de komende dagen!

De auto had net zo goed Space Wagon als typenaam kunnen hebben, want het is ongelooflijk maar waar: alles past erin wat we mee willen nemen. We laten enkele spullen achter zoals de zeilen, de tarpstokken, de 2 jerrycans, onze picknickset en de lege gasfles. Dit hebben we zeker niet meer nodig gezien het mooie weer in Adelaide en het feit dat we daar gebruik kunnen maken van een goed uitgeruste campingkeuken. Echt helemaal top dit! En om er zeker van te zijn dat niets van het dak af klapt, weten we zelfs nog de surf- en bodyboards in de auto te proppen.

Het past, maar dan ook net!

Half 2 verlaten we Horsham. Voor Rich zijn gevoel bestuurd hij een grote kart. En schraapt hij nog net niet met zijn kont over de grond. De Ford is duidelijk een stuk feller en komt vele malen sneller de bergen op. Fijne bijkomstigheid is dat het een LPG-tank heeft, dus dat scheelt ook nog eens in de brandstofkosten. 🙂 Op naar onze laatste bestemming van onze wereldreis: Adelaide!

 

 

Verder Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén