Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Waardering voor luxe én natuurlijke eenvoud!

Penola en Mount Gambier

Vrijdag 22 februari

Rich brengt onze onfortuinlijke campingbuurman en zijn dochtertje naar het lokale ziekenhuis. Daar ligt namelijk zijn zoontje en als “bonus” staat zijn auto voor reparatie in de garage. Nadat Rich terug is, verlaten we Warrnambool. De routeplanning voor komende dagen is niet helemaal logisch, maar past ons in ieder geval wel het beste. Oorspronkelijk was de routeplanning (en ook de meest logische): The Grampiens, Penola, Mount Gambier en van daaruit door naar Adelaide.

Nu rijden we Mount Gambier voorbij naar Penola. In een blog werden we getipt dat je hier heerlijk uit eten kunt gaan. Rich heeft zich een aantal maanden terug met de website teksten van Franks bedrijf beziggehouden en daarvanuit hebben we nog een heel mooi aanbod van Frank openstaan: een goed etentje en een overnachting. Aangezien het restaurant op zondag gesloten is, hebben we onze route aangepast. Net als het feit dat we gisteren zijn uitgenodigd bij Eva’s familie in Horsham, nabij The Grampians. Zij zijn toevallig net aankomend weekend naar Torquay (wat vlakbij Bells Beach ligt en waar wij enkele dagen terug verbleven), maar we mogen gewoon komen. We gooien het hele schema om, zodat we er ook nog zijn wanneer Marie-Claude en de kinderen op woensdagmiddag thuiskomen. Een paar kilometer meer of minder maakt hier in Australië ook niet uit! 🙂

In Penola wacht ons bij A Must@Coonawarra een tweetal motelkamers, die er super mooi uitzien. Wat een weelde en luxe in vergelijking met kamperen. 🙂 De kids zijn helemaal dolenthousiast, want ze hebben met z’n drieën een eigen motelkamer. Nadat we geïnstalleerd zijn, gaan we even lekker genieten cq relaxen in onze kamers.

Tiny House

Om 17.30 uur vertrekken we met de benenwagen naar Pipers of Penola. Kunnen we straks beiden lekker een wijntje nemen. 🙂 Lopend passeren we een aantal lokale ondernemers, maar ook nog best veel leegstaande winkelpanden. Leegloop van het dorp lijkt hier gaande te zijn … Ons restaurant bevindt zich in een voormalig kerkje en staat op het punt om open te gaan wanneer we aankomen.

Ons restaurant voor vanavond

De kids hebben we zo goed mogelijk voorbereid en nieuwsgierig lopen ze snel door naar binnen. Onze gereserveerde tafel staat al keurig klaar en de kids nemen vol verwachting plaats. Het servet wordt door de serveerster in een driehoek op onze schoten gelegd. De beleving is, zeker voor de kids, begonnen. 🙂

Het doet Rich en mij wel een beetje aan Meijers Andijk denken. Naast een lekker stuk stokbrood krijgen we tot verrassing van de kids een lekkere gazpacho amuze van tomaat en tijm. Voor de tijd tussen de gerechten door hebben we wat vermaak meegenomen: puzzelboekjes en tekenspullen. De jongens vinden een vel met kamertjeverhuur, wat voor goed tijdsverdrijf zorgt. 🙂

Proost op Frank en een mooie beleving!

Kamertje verhuur.. Ooit een populair tijdverdrijf met Micha Pranger op de middelbare …

De amuze wordt opgevolgd door het voorgerecht. Het ziet eruit zoals je van een chique restaurant mag verwachten: niet al te groot porties van niet alledaagse recepten en heel mooi opgemaakt.

De kids wagen zich nieuwsgierig aan hun gerecht en ervaren veel nieuwe smaken cq smaakcombinaties. En niet geheel onbelangrijk, het overgrote deel vinden ze ook echt lekker. We krijgen hierover ook een compliment van de serveerster. Ze maakt het niet vaak mee dat kinderen zo goed eten in een dergelijk restaurant. Wij hebben het zeker al vaker meegemaakt met onze kids, maar zijn ook nu heel trots op ze, want dit is voor hen toch ook weer een heel nieuwe manier van uiteten gaan.

Ook het hoofdgerecht en het dessert zijn een feestje zowel op het bord als in de mond. Heerlijk en super leuk om dit met de kids samen te doen. En dan de dag ook nog luxe en in stijl afsluiten in een motel! Met grote dank aan Frank cq De Artiesten, want anders weten we niet of ons oog hier zo snel op gevallen was. 🙂

Zaterdag 23 februari

Voordat we Penola verlaten rijden we nog even door Petticoat Lane, die in hetzelfde blog werd vermeld en aangeraden. Het blijkt een korte straat te zijn met hier en daar wat informatiebordjes bij gebouwen cq woningen. Echt bijzonder doet het ons niet aan en we besluiten door te rijden naar Mount Gambier, ons reisdoel voor vandaag.

Bij aankomst bezoeken we Umpherston Sinkhole, als bijnaam de Gezonken Tuin heeft. Het park dateert uit eind 19eeeuw, waarvan het sinkhole het middelpunt was. Het park is ontworpen door James Umpherston als onderdeel van zijn landgoed The Caves. Het landhuis is helaas in 1964 gesloopt in verband met uitbreiding van het houtverwerkingsbedrijf, welke zich achter het landgoed bevindt. Inmiddels is het landgoed onder beheer van Mount Gambier en zij onderhouden het park in de originele Victoriaans Engelse stijl. Net als in de vorige eeuw, is ook nu het park vrij toegankelijk voor het publiek.

We bevinden ons in de zogenoemde Limestone Coast. Een gebied wat 40 miljoen jaar geleden bedekt was met een ondiep water. In de loop der eeuwen is dit droog komen te staan. Door regen en wind ontstonden er grote uitsparingen en grotten in de poreuze kalkstenen (limestone) bodems. Indien er onder deze uitsparingen zich een grote holle ruimte bevond, kon het gebeuren dat de bodem door weersinvloeden zo dun werd dat het naar beneden klapte. Op deze manier ontstonden de ‘sinkholes’, zoals de Umpherston Sinkhole. Het is een behoorlijk groot gat in de grond. De afmetingen kunnen we nergens achterhalen, ook op internet niet. Een hele grove schatting van ons: diepte 30 m en diameter 35 m. 🙂

’s Nachts zijn hier veel possums actief, maar deze heeft kennelijk een ander ritme!

Bij de entree van het park staat mooi een kunstwerk wat verwijst naar de opbouw van een sinkhole in wording.

Een artistieke weergave van het ontstaan van een sinkhole

Om de overheerlijke zomerse temperaturen waar we ons weer in verkeren te vieren, halen we een Sunday icecream bij de Mc Donalds aan de overkant. Slechts 1,- AUD (€ 0,63) per stuk, daar kun je nog eens dubbel en dwars van genieten! En ondertussen maken we gebruik van de oplaadpunten, voordat we naar onze wildkampeerplek zonder stroom gaan. 🙂

Mount Gambier is een houtindustrie stad. De bosbouw bestaat voornamelijk uit de zachte radiatapijnnaaldboom houtsoort, welke een gebied van meer dan 100.000 hectare beslaat.

In de loop van de middag rijden we door naaldboomplantages en krijgen we enigszins een indruk van de omvang. Een half uur rijden van Mount Gambier hebben we een wildkampeerplek gevonden bij het vulkanische meer Lake Leak bij Koorine. Deze vrij kampeerplek heeft de luxe van een toilet (qua hygiëne moet je alleen geen eisen hebben 🙂 ), een koude douche en een picknickplek met bbq-faciliteit. Het gebeuren wordt met behulp van de donatiebox onderhouden. Je kunt hier dan een vrij te bepalen bedrag in achterlaten.

Aangrenzend bevindt zich een verenigingsgebouw van de schietvereniging. Een dame informeert ons dat er vanavond een besloten feest gevierd zal worden in verband met de 40e verjaardag van een lokale bewoner. Er komt ook een live bandje spelen, dus wellicht willen we dan het liefst zo ver mogelijk van het verenigingsgebouw afstaan? Deze tip nemen we ter harte en we installeren ons aan het begin van het kampeerterrein. We hebben een fantastisch mooi plekje bij een enorme boom met uitzicht op het meer. Wauw! Dit is toch geweldig, hoor: gratis kamperen op zo’n geweldige plek!

Dubbel genieten van onze laatste wildkampeerplek

Begin van de avond start de muziek en deze is alles behalve storend. Het is echt leuke en gezellige muziek wat er wordt gespeeld. Probleemloos vallen we allemaal in slaap en worden de volgende dag weer fris en fruitig wakker. 🙂

Zondag 24 februari

We rijden naar de Blue Lake, een van de jongste kraters van Australië, welke gevuld is met magisch blauw water. Het is overigens niet altijd zo mooi blauw als we nu zien. Eind maart, aan het begin van de winterperiode, veranderd de kleur in grijs. Wanneer de zomer in november weer zijn intrede doet, verandert het binnen enkele dagen weer in het magische blauwe water. Gaaf dat wij nog net de blauwe fase meekrijgen!

Heel mooi helder blauw!

15 tot 40 miljoen jaar geleden was het gebied bedekt met ondiep water, welke een rijk dierenleven kende. De restanten van deze dieren vormden uiteindelijk de kalksteenlaag. Rondom het meer is deze witte laag goed zichtbaar.

Zo’n 4.000 tot 5.000 jaar geleden stroomde lava door de spleten van het kalksteen naar de oppervlakte. De lava koelde af en vormde een dikke basalt laag van 20 m dik bovenop de kalksteenlaag. Het grondwater sijpelde naar beneden en kwam uiteindelijk in contact met de hete lava. De stoomdruk werd dusdanig hoog, dat gasrijk deels gesmolten rotsen door de harde basalt laag heen gedrukt werden. Grote blokken basalt en kalksteen tot wel 20 kilo werden de krater uitgespuwd.

De explosie bracht ook lagen as mee, welke nu de toplaag vormen. Na de uitbarsting vond het grondwater zijn weg weer, waardoor de Blue Lake ontstaan is. De Blue Lake heeft een omtrek van 5 kilometer, een diepte van 70 m en bevat 36.000 miljoen liter water. Jaarlijks wordt 3.600 miljoen liter per jaar voor consumptie gebruikt.

We rijden door naar het vlakbij gelegen kratermeer Valley Lake om daar een wandeling rond het meer te maken. Net voorbij de start van de 4,2 km lange wandelroute spotten we een ´Shared Environment´ bordje met een afbeelding van een slang erop. Lars is echter de enige die dit bordje mist en dat is maar goed ook. Lars is bepaald geen slangenliefhebber. We komen er nog een vijftal tegen en ook deze mist hij, al dan niet doordat wij deze afschermen door er (heel onschuldig uiteraard) voor te gaan staan. 🙂

De route is er een van ups en downs over een mooi bospad, waarbij je links geregeld een mooi uitzicht over het meer hebt. Door de hitte van de dag (34°C) hangt er een heerlijke walm van denneboomgeur langs de route. Halverwege lopen we iets van het meer af over een wandelpad om vervolgens weer richting het meer te lopen, maar dan via een redelijk steile trap bergopwaarts.

We komen uit bij de kleine toren Centenary Tower daterend uit 1904. Tegen een kleine vergoeding kun je hem beklimmen en van 9 m extra hoogte van het uitzicht genieten. Wij laten het bij het uitzichtpunt bij de voet van de toren. Vanaf hier zit het zwaarste deel van de wandeling erop. Het overgrote deel is nu bergafwaarts, wat ons goed bevalt op deze warme dag.

Teruggekomen bij ons startpunt attenderen we Lars op het slangenbordje. Hij kijkt er verbaasd naar en doet stoer cq quasi nonchalant voor de camera, maar later beaamt hij wel dat het voor hem een relaxtere wandeling was op deze manier. De kids hebben hem overigens allemaal super goed gelopen. Nick en Inge hebben onderweg weer een mooi fantasieverhaal gecreëerd. Heerlijk hoor!

We trakteren onszelf weer op een Sunday icecream bij de Mc en laden gelijk onze mobieltjes weer op. 🙂 Daarna door naar de Woolies voor ons avondeten. Aangezien we geen stroomvoorziening bij onze kampeerplek hebben en we vandaag toch in het dorp zouden zijn, hadden we bedacht dat we vandaag opnieuw ons avondeten zouden halen. Dat was een goede keuze, aangezien gisteravond onze gasfles leeg raakte tijdens het opwarmen van afwaswater. Goede timing en gezien de aankomende dagen, gaan we het wel redden zonder. Vandaag hebben we daarom een broodje warme kip met sla, tomaat en komkommer op het menu gezet. De gegrilde warme kip van de Woolies is echt over(n)heerlijk en (zoals wellicht reeds bekend) grote favoriet bij ons! 🙂

Bij terugkomst gaan de kids nog even het water in om te pootjebaden en stenen te keilen.

Even afkoelen in het meer

Rich en ik wagen ons al eerste onder de koude douche. De hitte van de namiddag maakt het gelukkig een stuk aangenamer. Het voelt zonder twijfel als lekker opgefrist na deze douche. 🙂

Door de warme dag zijn onze Woolie kippen tegen etenstijd nog steeds behoorlijk warm. Voordeel van het zomerse Australische weer! 🙂 Tegen 20.00 uur gaat de zon onder en kruipen we allemaal ons tentje in. De jongsten om te slapen, de anderen om nog even te lezen of film te kijken. Relaxte afsluiter van de dag.

 

 

 

 

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Greet maart 10, 2019

    Mooi verhaal weer
    Nog even kunnen we jullie in onze armen sluiten en de verhalen in het echt horen 🌹🥰

  2. Ilona maart 11, 2019

    Wat weer een leerzame en mooie wandeling!
    Succes straks met de terugreis! 😘

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén