Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Het summum van de Australië zuidkust!?

Great Ocean Road

Jan Juc – Bells Beach

Maandag 18 februari

Met enkele kilometers te gaan, valt onze Beast ineens stil. We rijden op de linkerbaan en kunnen daardoor de auto snel op de vluchtstrook laten uitrollen. Rich en ik kijken elkaar vragend en bedenkelijk aan. Dit is toch niet helemaal de bedoeling met minder dan een maand te gaan … Rich switcht van accu, maar zonder resultaat. Bij een vijfde poging start de Beast opeens weer en enigszins vertraagt komt hij weer op gang. Geen idee wat er aan de hand was, maar we rijden weer. We blijven uiteraard wel links rijden, dat mocht het nog een keer gebeuren, we weer zo op de vluchtstrook staan.

Terwijl we weer rijden realiseert Rich zich ineens, dat we op de subtank rijden. Een blik op de meter, die zich boven de binnenspiegel bevindt, verklaart een hoop: de tank is zo goed als leeg. Het idee was, laten we deze alvast leegrijden, voordat hij is verkocht. 🙂 Na het overschakelen naar de gewone tank rijdt onze Beast weer als een zonnetje. 🙂

De route naar de camping is weer prachtig

We checken voor 2 nachten in bij Jan Juc Caravan Park, welke nabij Bells Beach ligt. Het blijkt een enorm langgerekte camping te zijn, waarbij de tentplekken helemaal aan het einde, boven aan de helling gepositioneerd zijn. We zijn blij dat we in ieder geval vlakbij een sanitairblok staan. De campingkeuken, blijkt alleen uit een bbq plek te bestaan en bevindt zich halverwege de camping, wat zo’n 5 minuten lopen is. Gelukkig zijn we wat dat betreft zelfvoorzienend, hoewel we een goed uitgeruste campingkeuken ook wel erg kunnen waarderen.

Zeker nu het vandaag een behoorlijk bewolkte, winderige en frisse dag met 19°C is, zou zo’n campingkeuken zoals we in Melbourne en op andere campings regelmatig hebben, best wel welkom zijn geweest. Verwende wereldreizigers … 🙂

We waaien nog net niet onze camping af. Gelukkig is de Beast een goede windvanger!

Nadat we de tenten hebben opgezet, nemen we een kijkje bij Bells Beach. Het populairste surfstrand van Australië, waar grote surfwedstrijden worden gehouden. Filmkenners kennen Bells Beach van de film Point Break, waar in de slotscene naar Bells Beach wordt gerefereerd. Niets is echter minder waar: het strand in de opnames betreft het maanvormige strand Indian Beach in de Verenigde Staten, wat in het niets lijkt op het rechte strand van Bells Beach. Het strand ligt aan het begin van de Great Ocean Road, een van werelds populairste autoroutes.

HET surfstrand van Australië, vandaag alleen zonder golven …

Dinsdag 19 februari

Ook vandaag is het een frisse dag met slechts 19 graden op de thermometer. Het is wel fijn dat er minder wind staat. De golven bij Bells Beach schijnen heel goed te zijn. Vanwege het frisse weer blijf ik met Nick en Inge op de camping om schoolwerk te maken en gaan Rich en Lars samen naar het strand. De golven zijn veel steviger dan verwacht: 4,5 tot 5 meter hoog. Navraag leert dat het de grootste golven zijn van dit jaar.

Lars waagt nog heel stoer een poging, maar mag vanwege de hoogte van de golven niet te ver en eigenlijk is het gekkenwerk om door de branding te komen. De stroming voert hem van rechts naar links en helemaal links liggen rotsen waar je je lelijk aan kunt bezeren. Dus dat is een “no go area”! De snelheid waarmee hij door de stroming naar de rotsen toegedreven wordt, is enorm. Dit doet Rich besluiten om Lars vrij rap uit het water te halen. Het is echt veel te gevaarlijk. Lars kan in ieder geval wel zeggen dat hij gesurft heeft op Bells Beach, nou ja surfen …

Teleurstellend! Vandaag was het niet een beetje, maar heel gevaarlijk om te surfen …

’s Middags ga ik m’n Indonesische coupe de terrible laten herstellen bij een echte kapper. Zo kan ik tenminste bij Greet aan/thuiskomen. 🙂 De middag besluiten we bij SupaTramp, vergelijkbaar met JumpCity, alleen dan uitgebreid met diverse klimmuren. Heel vet! We hadden een ticket voor 1,5 uur voor de kids gekocht, maar dat was echt te kort.

Ook vannacht belooft het weer een koude nacht te worden. Naast slaapzakken, fleecedekens en pyjama’s, zijn sokken ook welkom. De kids hebben het plan opgevat om hun jumpsokken als slaapsokken in te gaan zetten en dat idee is zo gek nog niet. 🙂

Woensdag 20 februari

De lucht ziet er dreigend uit, dus met z’n allen pakken we snel onze spullen in en besluiten we om onderweg langs de Great Ocean Road te ontbijten.

Na de Great Central Road and de Savanah Way, nu the Great Ocean Road!

Deze route heeft een lengte van 400 km en reikt van Torquay (staat: Victoria) tot Nelson aan de Zuid-Australische staatsgrens. Het is een prachtige route die, zoals de naam al doet vermoeden, je grotendeels langs de kust voert. Het levert talloze fantastische uitzichten op met de oceaan, de stranden en de kliffen in de hoofdrol.

Bij Urquharts Bluff Beach stoppen we voor ons ontbijt.

Lars waagt een poging in de wat rustigere zee

De golven zien er uitdagend uit en ondanks dat het niet bepaald warm weer is, waagt Lars zich in de golven. Hoewel hij heel goed door de branding komt, valt het niet mee om een golf te pakken. Het lukt hem een keer, maar de kracht van de golven is niet voldoende om goed mee weg te komen met zijn shortboard. Wij zijn in ieder geval heel trots op Lars dat hij het toch best wel fris koude water in is gegaan om een poging te wagen. We sluiten af met een zandballenspel gecreëerd door Nick & Inge. Eindeloze fantasie en zand zijn een super combinatie voor deze twee kanjers.

Deze twee vermaken zich samen weer uitstekend!

Onze volgende stop is bij de 12 apostelen. De kalkstenen rotsenkolommen, die schilderachtig bij de kust uit de oceaan steken, verwijzen naar de apostelen van Jezus. Hoewel het er al jaren geen twaalf meer zijn of volgens sommige informatie het er zelfs nooit 12 zijn geweest, blijft het om marketingtechnische redenen toch zo heten. In juli 2005 stortte een 50 meter hoge rots, door de hevig beukende golven, in zee.

De natuur op zijn best!

Het aantal apostelen kwam toen op acht te staan. Het aantal maakt eigenlijk ook niet zozeer uit, het is een prachtig mooi fenomenaal stukje natuur om te zien. Dat vinden de Aziaten ook en ten tijde dat wij er zijn, kun je bijna over hun hoofden lopen. Het lijkt er even op alsof we weer in China zijn. 🙂

Nieuwsgiering maken we een stop bij The Loch Ard Wreck. Drie maanden na vertrek uit Engeland, vierden de bemanning en de passagiers feest, omdat ze de dag erop zouden aankomen bij Port Philips Heads. Door een dichte mist liep het schip echter in de nacht van 31 mei 1878 op de klippen. Niemand overleefde deze rampzalige nacht. Bij de verste klif zou het scheepswrak moeten liggen, echter wij zien niets. Hoogtij? Geen idee. Eerlijk gezegd maakt de aangrenzende baai met smalle doorgang meer indruk op ons dan het scheepswrak (het verhaal daarbuiten gelaten).

De klif waarop het schip vastliep

De smalle doorgang naar het land

Even verderop passeren we de London Bridge, minder bekend en groot dan de 12 apostelen, maar zeker net zo mooi. Tot januari 1990 bestond de brug uit twee overspanningen, welke aansloot op het vaste land. Totaal onverwachts stortte op 15 januari van dat jaar echter het eerste deel in. De twee bezoekers die zich op het tweede deel bevonden, konden gelukkig per helikopter gered worden. Door dit incident werd ineens voor iedereen duidelijk hoe kwetsbaar de uit zee stekende rotsformaties zijn en zijn er diverse veiligheidsmaatregelen genomen.

Wat ons betreft net zo mooi als de 12 apostelen

Warrnambool

Woensdag 20 februari (vervolg)

Inmiddels is het rond 19 uur wanneer we op de BIG4 Figtree camping in Warrnambool aankomen. Gezien het late tijdstip hebben we een warme Woolie kip en wat friet (chips, zoals de Aussies zeggen) gehaald. Terwijl de kids na het eten een duik nemen in het binnenbad, zetten Rich en ik de tentjes op.

Het binnenzwembad is wat koud, maar de jacuzzi is het heerlijk vertoeven.

Donderdag 21 februari

We zitten op een heerlijke kleine en toch goed voorziene camping en het voelt hier zo relaxt, dat we besluiten om een extra nacht bij te boeken. Kunnen we vandaag mooi rustig onze verdere route uitstippelen. Ook hier is het nog redelijk fris (19-20°C), voordeel is hier dat ze een goede campingkeuken hebben, waar we heerlijk kunnen vertoeven.

Inge heeft gisteravond al gelijk een tweetal vriendinnetjes gevonden en vermaakt zich daar ook vandaag prima mee.

Yeah! Inge kan eindelijk weer eens fietsen. Dit keer op de fiets van haar vriendin Holly.

Beide meiden komen uit een avontuurlijk gezin: het jongste vriendinnetje reist met haar broertje en ouders een jaar door Australië en de andere, de 8 jarige Holly, reist gedurende een 5 maanden durende roadtrip met haar familie van Adelaide naar Queensland om daar een nieuwe start te maken. Nick en Austin (broertje Holly) kunnen het ook goed vinden en onze tiener Lars verslindt het ene na het andere boek. Wat ons betreft beter dan meiden. 🙂 🙂

Eind van de middag komen we met Holly’s familie samen in de campingkeuken voor het avondeten. Het is een gezellige boel met pizza’s maken. Ook het jongste vriendinnetje sluit graag aan, terwijl haar vader haar broertje in het ziekenhuis opzoekt.

Of het nu zelfgemaakte of kant-en-klare pizza’s zijn, we smullen er allemaal van!

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén