Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Donkere wolken pakken zich samen, maar achter elke wolk schijnt de zon!

South Durras

Vrijdag 8 februari (vervolg)

Nog geen half uur voordat we South Durras bereiken, doemen enorme rollagen van regenwolken voor ons op.

Donkere wolken pakken zich samen …

Het ziet er schilderachtig mooi uit, maar beloofd niet veel goeds voor het opzetten van onze tentjes. En wetende dat één raam niet goed sluit … Mmmmm … De voorspelling die we onderweg gelezen hebben, klopt in ieder geval: > 80% kans op regen vanaf 16 uur. We zoeken naarstig naar een bordje U-turn permitted. 😉

Nog geen 10 minuten verder bevinden we ons midden in een wolkbreuk met onweer en binnen 5 minuten gaat de regen over in een hagelbui. Niet zomaar een hagelbui; de hagelstenen zijn zo groot als een kauwgombal!

Flinke hagelstenen komen naar beneden

We volgen het voorbeeld van andere weggebruikers en duiken zo spoedig mogelijk van de weg af om onder een rij bomen te schuilen. Lars zijn surfboard en de body boards van Nick en Inge liggen op het dak, als het droog is kijken we wel of deze het schadevrij overleefd hebben!

Als de hagelbui voorbij is, rijden we in de stromende regen door naar de camping, Big4 South Durras Holiday Park. Bij de receptie aangekomen, blijkt deze gesloten te zijn. Ze hebben door het noodweer geen stroom meer en zijn de noodaggregaten aan het opstarten. Met 5 à 10 minuten zijn ze weer terug, aldus het briefje op de deur. Dit is ook het geval en we melden ons aan. Als we aangeven dat we graag onze eerste tentnacht willen omboeken naar een cabin (kleine versie van een stacaravan), blijkt dat op dit moment niet te kunnen. Het boekingssysteem ligt er door de stroomstoring namelijk uit en deze is niet gekoppeld aan de aggregaat. Ze weet alleen dat de grootste en dus duurste stacaravan met twee badkamers beschikbaar is. Kosten:  €165,- oftewel €100,- meer dan voor de tentplek.

Inmiddels lijkt het buiten, tegen de verwachtingen in, op te klaren en is het nagenoeg droog. We besluiten naar de campingplek te gaan en het erop te gokken. We hebben een klein half uur nodig om ons tentenkamp inclusief tarp op te zetten, als we rapido tempo werken. Terwijl we bezig zijn, maakt de donkere lucht plaats voor een heldere lucht met hier en daar wat verdwaalde witte wolken. Dit is het betere werk!

Als we naar Batemans Bay rijden voor een warm gegrilde Woolie kip, horen we een vreemd ratelend geluid … Bij inspectie onder de motorkap zien we dat er een snaar stuk is. Toch niet de V-snaar? is direct onze gedachte. Vanavond noodlebakjes zonder kip, want het lijkt ons het verstandigst om terug naar de camping te gaan. Het is vandaag echt zo’n gebrekendag. Heerlijk: NOT! Gelukkig bereiken we probleemloos de camping.

Deze dag was niet onze dag met het raam, het dakrek en nu de AC-riem …

Onze kampeerbuurman blijkt een handige Harry te zijn en verteld ons dat het om de airco aandrijving gaat. Deze haalt hij er samen met Rich af, zodat we morgen een vervangende kunnen halen en ze deze er vervolgens weer op kunnen zetten. Dat is een fijne meevaller!

Terwijl de kids naar de campingkeuken lopen dient zich een vijftiental Rainbow Lorikeets aan. Deze prachtig gekleurde vogels zijn verre van mensenschuw en als je eten voor ze hebt, landen ze graag op je. Erg leuk, maar ook wel enigszins pijnlijk als ze zich met hun klauwen aan je vastklampen. 🙂

Deze vogels zijn bijna tam

Tijdens het avondeten kleurt de lucht op met een mooi avondrood. Het ziet er veelbelovend uit: een droge en rustige nacht staat ons te wachten.

De lucht is ’s avonds geweldig mooi!

Zaterdag 9 februari

Na een goede nacht en ontbijt rijden we naar Batemans Bay. Ons boodschappenlijstje bestaat vandaag, naast de dagelijkse inkopen, uit slippers en schoenen voor Inge en uiteraard een nieuwe riem ten behoeve van de airco aandrijving. Daarnaast informeren we naar reparatiemogelijkheden voor het achterraam. De riem is snel gekocht en valt qua kosten erg mee (€22,-), de raamreparatie kunnen we echter pas in Melbourne laten uitvoeren. Dit vanwege inplannen afspraak en mogelijk bestellen van onderdelen wat enige dagen in beslag neemt.

Op de camping lukt het Rich om samen met onze campingbuurman de nieuwe riem te installeren. De airco doet het ook weer. Nu kijken of het de grote ritten ook volhoudt. We zullen zien! Feit is wel dat Rich dit samen met de buurman maar mooi heeft gefixt! Chapeau!

Iets wat je niet verwacht: Rich krijgt de reparatie met wat aanwijzingen voor elkaar!

Rich gaat met de kids ’s middags nog even naar het strand en ik stel weer even orde op zaken in de auto en doe wat kleine reparaties die nog op stapel lagen. Als we onze groente voor de bbq aan het snijden zijn, betrekt de lucht ineens naar dreigend grijs … Het weer zou vanaf vanmorgen goed blijven, maar een snelle check op de weersite laat zien, dat hier wat verandering in heeft plaatsgevonden. Tussen 18.00 en 21.00 uur staat er 70% kans op flinke regen- en onweersbuien. Snel maken we alles regenproef en zetten de tarp met extra haringen vast. De bbq verplaatsen we naar de campingkeuken, waar we ook bij noodweer goed kunnen zitten.

Onze campingbuurman komt terug van een picknick even verderop. Eerder dan gepland, want ze zagen het boven zee hozen en de lucht boven onze camping voorspelde ook niet veel goeds … De dreigende lucht drijft echter net langs ons heen en op wat flinke windvlagen na, blijft het rustig. Dat valt dus 100% mee. Net voor het eten spotten we een tweetal kangoeroes, die over de camping rondneuzen cq het gras maaien. Heel vet!

We hebben bezoek!

Zondag 10 februari

Na het ontbijt treft Nick bij het tandenpoetsen een bijzonder uitziend insect in het sanitairgebouw aan. Het blijkt een mot variant te zijn. Zo’n grote en mooie hebben wij in ieder geval nog nooit gezien.

Heel groot en best een beetje eng.

We trekken er vandaag op uit. We gaan naar het strand, niet een gewoon strand, maar naar een naaktstrand: Myrtle Beach!

Nick en Inge kijken hier al geruime tijd naar uit, maar onze puber Lars gaat met flinke tegenzin mee. Alle begrip voor, maar we vinden dat er geen betere gelegenheid is om het een keer te ervaren, dan hier in Australië. De kans dat we hier een bekende ontmoeten is nihil en in adamskostuum heb je het hier zeker niet koud, wat een fijne bijkomstigheid is. 🙂 Zelf ben ik niet zo’n naaktloper, maar vind ook dat ik het eens moet ervaren, zeker nu Nick en Inge er zo graag een keer naar toe willen. Er zijn ervaringen die ik graag aan me voorbij laat gaan, vanwege bepaalde (gezondheids)risico’s, maar dit is totaal onschuldig. We spreken af dat we het in ieder geval voor een uur gaan ervaren en dat we alleen rechtsomkeert maken wanneer er op het strand alleen maar “vieze” oude mannen rondlopen.

Het laatste stuk van de route naar het strand bestaat tot onze verrassing uit een 4WD-track. Een bonkige en kronkelende bosroute volgt. Het laatste stuk lopen we via een mooi bospad naar het strand dat beneden voor ons ligt.

Met lood in zijn schoenen gaat Lars mee 😉

Eindbestemming in zicht!

Een twintigtal mensen cq tiental stelletjes bevinden zich op het naaktstrand. We zoeken een mooi plekje uit en Nick en Inge staan al snel in hun blote kont in het water en vinden het helemaal leuk. Er zijn stevige golven bij de branding, waar we ons om beurten met de bodyboards op uitleven. Geweldig dit! Begin van de middag verlaten we, éiiiiiiiiiindelijk wat Lars betreft, het strand. Rich, Nick en Inge gaan graag nog eens een keer, ik vond het prima om eens te ervaren, maar ga net iets liever naar een gewoon strand en Lars … wat hem betreft was dit de eerste en laatste keer. 🙂

Terug op de camping leven de kids zich uit in het luchtkasteel, bij de basketbalkorf en het zwembad. Heerlijk! Net voordat we aan tafel gaan, staat er een kangoeroe vlak bij ons tentenkamp. Inge, die altijd wat angstig is om dieren aan te raken, durft hem uiteindelijk zelfs te aaien. De kangoeroe is overduidelijk gewend aan mensen om zich heen. 🙂 Maar het blijft speciaal zo’n dier uit het wild van zo dichtbij te zien en dan ook nog te kunnen aaien.

We hebben weer bezoek!

’s Avonds kom ik erachter dat het met de billen bloot gaan, ook zo zijn nadelen heeft (ondanks factor 50) … Ik zal het in ieder geval niet koud hebben vannacht! 🙂 🙂

Maandag 11 februari

De camping verlaten we vandaag met een dik compliment van onze campingburen (die van de handige Harry 🙂 ) en de mededeling dat we ze geïnspireerd hebben. Daarnaast krijgen we van onze andere campingburen een uitnodiging om eens bij hen in China langs te komen. Ze overhandigen ons een geschreven stuk tekst in het Chinees. Zo leuk en ze waren zo enthousiast over de paar woorden Chinees die we spraken. Met Google Translate heeft Lars gisteravond een leuk gesprek met de Chinese buurvrouw gevoerd, want de Engelse taal beheersen ze niet.

Geen idee wat er staat, maar het zou een uitnodiging voor een verblijf in Peking moeten zijn.

Wij spreken meer woordjes Chinees, dan zij Engels! 🙂 Na de fotosessie nemen we afscheid en beginnen we aan de 388 km naar Binn Beach Campground in Cape Conran National Park. Onze laatste stop voordat we Melbourne aandoen!

 

Cape Conran

Maandag 11 februari (vervolg)

We rijden door een prachtig landschap dat ons enigszins Oostenrijks aandoet. Hier doorheen rijden is echt genieten. Het enige minpuntje is dat het bereik steeds minder wordt, helemaal wanneer we het Cape Conran National Park inrijden. De laatste 8 kilometers zijn tot onze verrassing off road. Toch weer leuk om hierover te rijden, hoewel het niet bevorderlijk is voor het met duct-tape vastgezette raam. 🙂 Rond 17.30 uur kunnen we ons tentenkamp weer opbouwen en beginnen we aan één van de kids favoriete maaltijden: pannenkoeken!

Pannenkoeken!

’s Avonds koelt het behoorlijk af: naar circa 10 °C. Hadden we maandenlang meer dan genoeg aan een sleepliner, nu halen we toch maar wat graag de slaapzakken uit de koffer tevoorschijn. In Nederland is het overdag zo’n 10 °C, wat ben ik blij dat we nog een maandje in Australië te gaan hebben. 🙂

Voor het eerst hebben we het echt koud in de tentjes.

Dinsdag 12 februari

De golven bij het strand achter de duin bij onze wildkampeerplek zijn helaas niet geschikt om op te surfen. Gisteren hebben we op de weersvoorspelling nog meegekregen, dat het vandaag vanaf circa 14.00 uur tot in de loop van de loop van de avond zou gaan regenen. We besluiten daarom dat we de tweede nacht laten vervallen en vandaag doorrijden naar Melbourne. Een dagje eerder in Melbourne aankomen is niet verkeerd, aangezien het achterraam nog gerepareerd moet worden …

Tegen 11 uur zijn we klaar voor vertrek. Alles is ingeladen en Rich z’n mobiel weer opgeladen. Starten maar! Niets van dit: de accu geeft nog een zucht, maar dan is het echt op. Het opladen van Rich zijn mobiel, was toch niet zo’n goed idee … 😐 Gisteravond zeiden we nog tegen elkaar dat we blij waren, dat we hier niet het probleem met de airco aandrijving hadden. Maar een lege accu en geen netwerkbereik is ook niet bepaald een goede combinatie! 🙂

De naaste buren die gisteravond heel laat arriveerden, slapen nog. De buren van iets verderop, zijn al naar het strand en Rich besluit hen op te zoeken. Daar hadden zij echter niet op gerekend … En wij eergisteren nog met Lars erover hebben, dat je seksende stelletjes niet heel vaak op het strand aantreft … OEPS! 🙂 🙂

Ondertussen arriveert er een nieuwe kampeerder. Ik zie hem kijken en geef aan dat wij op het punt staan om te vertrekken, dus dat hij hier prima kan kamperen. Het is alleen even wachten op startkabels. 🙂 Blijkt hij ze te hebben en nog geen minuut later ondernemen we een tweetal pogingen om de Beast weer aan de praat te krijgen. Zonder succes …

Rich komt met de andere (inmiddels aangeklede 🙂 ) kampeerder terug van het strand en zij komen bij ons staan. Waar wij ons niet bewust van waren, is dat onze Beast twee accu’s heeft. Gelukkig schoot Rich deze info, die hij ‘somewhere on the road’ had meegekregen, te binnen en dat we hier bij het stuur een schakelaar voor hebben zitten. Deze accu was wel te porren voor een doorstart, waardoor we met een half uur vertraging toch nog op pad konden gaan. YEAH!

Wat ons tot dusver opgevallen in Australië:

  • De kerk speelt een aanmerkelijk grotere rol in de samenleving dan in Nederland
  • Ook liefdadigheidsacties voor sportclubs, de brandweer, blinden etc kom je geregeld tegen bij winkelcentra etc.
  • Verkeersborden in Australië bestaan veelal uit tekst (NO through road of bijvoorbeeld One way), terwijl dergelijke borden in Nederland vaak alleen uit afbeeldingen bestaan.

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Fred hekelaar februari 21, 2019

    Volge s ons .issen we wat foto,’s rond 10 februari????? Leuke verhalen en fantastische ervervaring weer hoor!!!

    Frrd en Greet

  2. Frank februari 21, 2019

    Leuk! Lekker naakt lope. Frank

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén