Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Een warm welkom in Sydney

Sydney

Donderdag 31 januari

In plaats van airbags hebben onze kids vandaag “matraslegbags” in de auto. Het relaxmatras moet wat de kids betreft kostte wat kost met ons mee. 🙂

Voordat we vandaag na lange tijd weer een grote stad aandoen, houden we een stop in Newcastle. Deze aan de oostkust gelegen oude industriestad doet enigszins grauw (Belgisch, aldus Lars) aan, maar dan met een Engelse bouwstijl afgewisseld met moderne bouw. Er staan een aantal prachtige Engelse gebouwen tussen, maar voor de rest vinden wij het niet een heel mooie stad om te zien.

Met wat mazzel vinden we pal voor het strand een parkeerplek. Vanaf de weg heb je overigens een prachtig uitzicht op het strand met rechts de Newcastle Ocean Baths. Terwijl ik met een koffie mokka (een goede variant om koffie te leren drinken 🙂 ) en de kids op het strand neerstrijk, gaat Rich op zoek naar een kapper.

Ons plekje voor de lunch

Als Rich klaar is zoekt hij dezelfde kapper met Nick op, die ook toe is aan een luchtiger kapsel. Voordat we Newcastle verlaten doen we nog een aantal pogingen om ook voor Lars een goede kapper te vinden. De barber van Rich en Nick heeft naar ons inschattingsvermogen namelijk niet al te hoge skills.

Nick gaat weer voor een kort koppie

Ze hebben allen of eind van de middag of de volgende dag pas plaats, dus dat gaat hem niet worden voor ons. Wellicht in Sydney …

146 km en ruim 2 uur later komen we op onze bestemming in Sydney aan. De drukte op de weg, zorgde ervoor dat onze Beast niet de vaart erin kon houden. Ook de bergen deden een duit in het zakje, want deze zijn niet bepaald zijn favoriet. 🙂

In de wijk Killara wacht ons een warm welkom door Peter, Adèle en Seb. Even later sluit ook Sarah aan en bbq-en we gezellig in de tuin. We hebben elkaar enkele weken terug in Noosa ontmoet en werden uitgenodigd om tijdens ons bezoek aan Sydney bij hun thuis te verblijven. Well, here we are! 🙂 We kletsen verder alsof we elkaar vorige week nog gesproken hebben. Heel gezellig! Wat een heerlijk warm welkom bij huize Schoeman. Buiten wordt het echter steeds minder warm, de lucht betrekt en er steekt een aardige wind op. `s Avonds regent het behoorlijk. Heerlijk dat we nu niet in onze tentjes zitten. 🙂

Vrijdag 1 februari

De familie Schoeman is naar school cq werk en wij gaan na een rustige opstart ook op pad. Het is bewolkt weer, maar vooralsnog droog. De temperatuur is gezakt naar 21 graden, niet echt koud, maar toch bijna zo’n 10 graden minder dan we de afgelopen tijd hebben gehad. Met onze Opal openbaar vervoerskaart reizen we vanaf station Lindfield met de trein naar het centrum van Sydney. Opvallend is overigens wel dat in deze wijk voornamelijk Aziatische (Chinezen) aantreffen. 9 van de 10 reizigers op het station is van Aziatische afkomst. Het voelt een beetje alsof we ons ineens weer in een Chinese stad bevinden. 🙂

Op naar een echte wereldstad

Als eerste doen we The Rocks, gelegen aan de zuidkant van Sydney Harbour, aan. We treffen hier naast een gezellige reuring een grote diversiteit aan: een aanlegsteiger voor luxe cruiseschepen, het museum of Contemporary Art, uitzicht op het Sydney Opera House en de Sydney Harbour Bridge en uitingen met betrekking tot Chinees nieuwjaar.

Dat de Chinezen in deze wereldstad rijk vertegenwoordigd zijn, blijkt wel uit het feit dat voor The Opera House een kunstwerk van een varken staat opgesteld (het jaar van het varken gaat bijna van start).

The Opera House!

Via het oudste straatje van Sydney, Cambridge Street bij Cumberland place, lopen we door naar Sydney Harbour Bridge.

De oudste straat van Sydney

Het is de breedste boogbrug ter wereld en deze stalen brug bevat maar liefst 6 miljoen met de hand geslagen klinknagels! Het is naast het Opera House een van de iconen van Sydney. Dit ontstond vooral na de Tweede Wereldoorlog, toen de brug een van de eerste grote opvallende dingen was, die veel Europese emigranten bij aankomst als eerste zagen.

De beroemde brug!

Terwijl we over de brug lopen, passeren we twee bewakers. Rich vangt iets op over wildplassers en Lars voelt zich natuurlijk geroepen om verdere navraag te doen. Het blijkt dat ze er staan om mensen die in het ondergelegen park lopen te beschermen tegen wildplassers.

Even navragen of we het goed gehoord hebben

Zij maakten er namelijk een sport van om mensen te raken vanaf deze brug. Vanaf de Pylon Lookout op de brug hebben we een prachtig uitzicht over het Sydney Opera House, het park, de haven en een deel van de stad.

Het heeft gelukkig lang op zich laten wachten, maar inmiddels is het dan toch begonnen met misserregenen. Teruglopend spotten de boys een kooivoetbalwedstrijd.

Tja, helaas mogen ze alleen kijken.

Wat zouden ze graag meedoen … Gelukkig weten we ze er van te overtuigen dat deze volwassenen een wedstrijd spelen en vermoedelijk in competitieverband. Meedoen is dus geen optie. Met een fish & chips in het vooruitzicht weten we ze verder te lokken. 🙂

Belofte maakt schuld!

Aangekomen bij het iconische Sydney Opera House, is Lars zijn eerste reactie: “Nou van dichtbij vind ik het dak lang niet zo mooi”! Rich en ik vinden het juist heel bijzonder: het dak bestaat uit allemaal kleine (veelal vierkante) ‘keuken’tegeltjes mozaïek.

De misserregen wordt wat heftiger en we besluiten om huiswaarts te keren, zodat we net als onze gastgezin rond etenstijd thuis zijn.

 

Een rondje om de Circular Quay gedenkplaquaat.

Na een heerlijke nacho cheese maaltijd van Sarah en wat relaxen gaan de kids, op Lars na, naar bed. Onze tiener gaat vanavond oppassen terwijl wij naar de buurtpub Highway Bar Greengate gaan. Zo, dat is even lang geleden dat we op stap zijn geweest!!! Op deze mooie avond proosten we dan ook! Heerlijk onder het genot van een biertje buiten onder de veranda zitten, terwijl het buiten nog steeds regent. Wat wil een mens nog meer?!

We zitten voor het eerst weer samen in een kroeg!

We kletsen er lekker op los. Een van de gemene delers is, dat we beiden voor een nieuw avontuur in Nederland staan. Zij willen namelijk zodra Peter (van origine Nederlander) een passende baan heeft gevonden, naar Nederland emigreren en in Haarlem gaan wonen. Hoe dat er allemaal uit komt te zien, is net als bij ons nu nog erg afwachten. Leuk om hierover met elkaar van gedachten te wisselen. Peter is een fanatieke sporter en nodigt me uit om zondagochtend mee te gaan naar de Ocean Swim. Hoewel ik al jaren niet meer écht gezwommen heb en het afgelopen jaar verre van sportief bezig ben geweest, lijkt me dit naast koud toch ook enorm leuk. De bier laat het kougedeelte naar de achtergrond drijven, net als het feit dat het om 07.00 uur start!!! Gelukkig sluit de pub om 24.00 uur, zodat er niet al te veel alcohol genuttigd wordt en er nog wat slaapuren overblijven. 🙂

Zaterdag 2 februari

Vandaag gaan we met de familie Schoeman op pad. Het is bewolkt weer, maar gelukkig wel droog en vergezelt met een temperatuur van 26 graden, zeker niet verkeerd. Met de trein vertrekken we vanaf station Killara en vervolgens pakken we de ferry richting Darling Harbour naar Pyrmont Bay.

Lopend gaan we door naar het Powerhouse museum. Onderweg houden we een stop in de (water)speeltuin van Darling Quarter. Hier kun je met kinderen gewoon niet zomaar aan voorbij gaan. Terwijl de kids zich uitleven genieten wij van een take away coffee. Wat kan het leven toch goed zijn! 🙂

Lekker genieten met de speeltuin op de achtergrond

Bij het Powerhouse aangekomen blijkt er ook een Star Wars Identities tentoonstelling te zijn. Voor een meerprijs kun je hier ook naar toe. Nick wil er dolgraag heen, twijfelkont Lars wil wel, maar is ook bang dat hij het achteraf zijn geld niet waard zal vinden. Geen garanties Lars, dat zul je moeten ervaren … Wij weten het ook niet, maar gezien de informatie hebben we wel het idee, dat het heel leuk is. En dat hij vermoedelijk zal balen als hij het aan zich voorbij laat schieten. In het leven moet je keuzes maken en dat is niet altijd even makkelijk, ook op jonge leeftijd. We zijn in ieder geval blij dat hij goed over zijn uitgaven nadenkt!

Rich en Nick gaan kaartjes kopen en op het laatste moment voegt Lars zich bij hen om een ticket te kopen. Aangezien een familieticket nu voordeliger is, sluit Seb gezellig bij de mannen aan. De meiden, Sarah & Peter en ik gaan het reguliere museum in. We starten bij het doemuseum. Het heeft wat weg van Nemo. Dergelijke musea zijn altijd leuk, helemaal voor kinderen. Na een gezonde en lekkere snackbreak, die Peter & Sarah mee hebben genomen, brengen we tot slot een bezoek aan de fashion tentoonstelling van Akira Isogawa. Hij is met een carrière van meer dan 25 jaar een van Australische bekendste en meest geliefde ontwerpers. Het betreft een collectie gebaseerd op de Aziatische stijl. Leuk om even doorheen te lopen.

Voor het originele pak van Darth Vader

Net wanneer wij terug zijn bij ons startpunt, melden de mannen zich, dat ook zij klaar zijn met hun toer. Ze hebben hun eigen Star Wars identiteit uit 200 originele onderdelen mogen creëren. De tentoonstelling bestaat uit allemaal originele filmattributen, schetsen, uitleg over de ontwikkeling van de filmkarakters door het brein achter de serie, Lucas Arts. Op basis van de gedachte achter de karakters kun je na iedere uitleg een aantal vragen beantwoorden. Naar aanleiding hiervan word je karakter samengesteld. Onder andere de originele jurk van Lea, het pak van Luke, Hans Solo en Chewubacca kun je bezichtigen. Leuk weetje: de spraak van Chewubacca is het gecombineerde geluid van een zeehond en een walvis!

Onze volgende bestemming is Chinatown.

Ze zijn hier “klaar” voor Chinees Nieuwjaar!

Vanwege Chinees Nieuwjaar wordt hier een drakendans opgevoerd. Grappig om te zien, maar niet heel indrukwekkend. Sowieso valt het ons op dat de Chinatown wijk niet uitbundig is versierd vanwege Chinees Nieuwjaar. Dit hadden we toch zeker wel verwacht, gezien het feit dat Chinezen hier vrij uitbundig in kunnen zijn en dat er ook op The Rocks uiting aan werd gegeven. In een klein Chinees restaurantje bestellen we ons avondeten. Geen van ons eet echt smakelijk. Al het eten bevat namelijk een vreemd zuurtje. Geen topper deze toko wat ons betreft. Weten we dat ook weer! 🙂

Helaas, deze Aziatische toko valt tegen.

De kids leuken de maaltijd op met bread rolls, die ze verderop in de straat halen. Dit zijn een soort poffertjes gevuld met custard.

Zondag 3 februari

De dag begint al vroeg: om 5.30 uur staan we op. Na een goede maaltijd vertrekken we een uurtje later naar Manly Beach. 2 minuten voor de start komen we er aan; geen tijd om te twijfelen. Aanmelden, hup kleding uit, zwemmuts en zwembril op en het water in. Wie had dat ooit gedacht: Heidi om 7.00 uur ’s ochtends de zee in. En dat zonder wetsuite, want dat is er even bij ingeschoten! Warm is anders, maar het valt me niet tegen. Had me op een ijskoud bad ingesteld, dus dan kan het ook alleen maar meevallen. 🙂

Gelukkig ben ik zo verstandig geweest om het aanbod van Sarah aan te nemen om haar zwemflippers te gebruiken. Je moet namelijk wel door de branding heen zwemmen. De totale afstand van Manly naar Shelly Beach is 600 meter. Dat mijn jarenlange zwemcarrière ver, heel ver achter me ligt en dat ik het afgelopen jaar geen sportief jaar is geweest, daarvan was ik me bewust en anders had het me wel snel duidelijk geworden. 🙂 Daarnaast is het toch echt heel andere koek, het zwemmen in zee. Zoals ook gestart, kom ik met de laatste groep aan bij Shelly Beach.

Nog geen 5 minuten later starten de eersten alweer aan de terugtocht. Ik twijfel of ik ook terug zal zwemmen. Je kunt immers ook lopend langs de kust terug. Lars wil heel graag de terugtocht met me zwemmen. Ik heb een zwaar vermoeden dat hij het zwemmen behoorlijk onderschat en we besluiten om tot halverwege te zwemmen. Daar kun je via een trap de zee verlaten en verder naar Manly Beach lopen. Voor beiden blijkt dit een mooie afstand te zijn.

Tussen de golven verstopt, zwemmen we samen de halve afstand.

Inmiddels heeft de kou van het water, ondanks het heerlijke zonnetje toch vat op me gekregen en kom ik behoorlijk klappertandend bij Manly Beach aan. Peter treffen we er ook, die zowel heen als terug heeft gezwommen. Ondanks dat ik het nu koud heb en het een stevige zwempartij was, weet ik zeker dat als ik in Sydney zou wonen, het net als Peter vaker cq wekelijks zou doen. Het is echt kicken en een heerlijke start van de dag!

Teruglopend naar de auto trakteert Rich me op een lekkere warme take away coffee Mocca. De kids zijn ook echte liefhebbers van deze koffievariant, dus de koffie krijgt geen kans om koud te worden.

Terwijl wij naar North Head gaan, gaat Peter met zijn gezin naar de kerk. Vanaf het uitkijkpunt Fairfax Lookout hebben we fantastische vergezichten. Het is voor negenen en over zee hangt nog een deken van ochtenddauw. Voor ons een geweldig mooi aanzicht van de stad Sydney. De skyline bestaat uit een deel dat is gebouwd op een hoge cliff en het gedeelte ernaast bestaat uit moderne flatgebouwen.

WAT EEN UITZICHT!

Teruggekomen bij het appartement relaxen de kids en houden Rich en ik ons met wat regelzaken bezig. Na de lunch treffen we Sarah en de kids bij Bondi Beach. Vanaf hier lopen we de 6 km lange kustroute naar Coogee Beach. Een schitterende wandelroute met prachtige uitzichten op de kust met mooie stranden en rotsformaties. Het is een drukte van belang langs deze route. Niet zo gek ook, want het is zondag en na 2 dagen regen, is iedereen wel toe aan het goede Australische buitenleven. Ondanks de 30 graden hebben we er aardig de pas in. Voor de mannen staat er namelijk om 17.00 uur een voetbalwedstrijd van Sydney FC tegen Melbourne op het programma. Terwijl Rich en Sarah de auto’s halen, geniet ik met de kinderen onder een boom van een chipspicknick.

De meiden gaan terug naar het appartement en de mannen treffen Peter bij het Jubilee Stadium. Samen met 13.852 toeschouwers kijken ze hoe Sydney FC Melbourne met 2-0 verslaat. Helaas was Siem de Jong geblesseerd, waardoor Lars zijn voetbalheld niet kon zien spelen.

Het stadion van Sydney FC

De nachtmerrie van elke groundsman, de kinderen mogen na de wedstrijd het veld op …

Maandag 4 februari

Voordat we Sydney verlaten, bezoeken we het scheepswrak de SS Ayrfield. Het van oorsprong Engelse stalen schip, deed vanaf 1912 dienst al kolenschip in Australië. In de Tweede Wereldoorlog transporteerde het onderdelen naar Amerikaanse troepen, die in de Pacific Oceaan gestationeerd lagen. In 1972 ging het schip met pensioen en werd naar het botenkerkhof in Homebush Bay gevaren. Terwijl jaren later vele schepen werden opgeruimd uit Homebush Bay, bleven er vier metalen versies achter. De bijna 50 jaar oude scheepswrakken zijn inmiddels een onderdeel van de natuur geworden en begroeid met bomen en planten, wat een fraai plaatje oplevert. Wat ons betreft is het jammer dat het uitkijkpunt zich nog op een behoorlijke afstand bevindt, waardoor het niet echt groots aandoet. De telescoop die er staat, had uitkomst kunnen bieden, ware het niet dat deze defect is.

Tot slot doen we Decathlon Auburn en de Woolworths in Sydney aan, zodat we goed bevoorraad naar de wildkampeerplek in de Blue Mountains kunnen afreizen.

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

1 Reactie

  1. Boudewien februari 15, 2019

    Haarlem, wat een goed idee van die vrienden van jullie!

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén