Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Met vliegende vaart door Port Stephens

Port Stephens

Maandag 28 januari

Afgelopen nacht is er, tegen de voorspellingen in, geen spatje regen gevallen. We kunnen dus alles lekker droog inpakken. Langs de oostkust zijn de afstanden een stuk overzichtelijker en zo ook vandaag: slechts 246 km hebben we vandaag voor de boeg om Port Stephens te bereiken. Begin van de middag komen we op onze camping Middle Rock Holiday Resort aan.

Onze plek in Port Stephens

Het is overduidelijk dat de zomervakantie nagenoeg afgelopen is. De camping stroomt leeg, slechts een handvol blijft nog een nacht langer voordat op woensdag de scholen weer van start gaan. Zo zitten we ’s avonds gezellig aan met Anita (heeft ouders van Nederlandse afkomst) & Shaun. Zij wonen in Sydney en we spreken af dat we ze daar opzoeken.

Dinsdag 29 januari

Om 8.30 uur vertrekken Rich en Lars naar het strand, One Mile Beach, gelegen direct achter de camping. De golven zijn niet surfbaar, toch doet Lars een nieuwe ervaring op: hij komt uit op het naastgelegen (nog) nagenoeg uitgestorven naaktstrand, Samurai Nudist Beach! “Huh, loopt die man nou in zijn nakie?” vraagt Lars zich verbaasd af, niet wetend van het naaktstrand. 🙂

Als je denkt dat het niet voller kan en de kids al behoorlijk gepropt in de auto zitten, menen zij dat er nog zat ruimte is voor een 2-persoonsmatras! Deze krijgen we van onze vakantieburen, waar we gistermiddag kennis mee hebben gemaakt. Een spik splinter nieuw matras welke ze onder de swagtent hebben gebruikt en bij vertrek weg willen gooien, tenzij wij er interesse in hebben. Onze tiener Lars ziet er direct het ideale relaxmatras is. 🙂

De rest van de ochtend wordt gevuld met schoolwerk. ’s Middags vermaken de kids zich met de resterende kinderen op de camping. Nog even genieten van het feit dat er nog andere kinderen zijn. 🙂 In het zwembad hebben ze een klein volleybalnet, waar we uiteraard met z’n allen gebruik van maken. Het is inmiddels behoorlijk leeggelopen op de camping, dus we hebben het zwembad nu nagenoeg voor ons alleen. Ook weer luxe! 🙂

Woensdag 30 januari

Na het ontbijt brengen we een bezoek aan het Fighter World museum, waar de belangrijkste gevechtsvliegtuigen uit de Australische geschiedenis staan. Het leuke is, dat je in een aantal vliegtuigen mag zitten. Helemaal leuk voor de kids en ons dus! 🙂 Bij binnenkomst geven ze als tip mee dat ze verwachten dat er met een half uur een Joint Fight Striker zal landen. Na een half uur lopen we daarom door naar het vliegtuigspotdek. Na ruim een half uur gewacht te hebben, hebben we drie Hawks en een Qantas Airways zien opstijgen. Hoewel drie Hawks … dit waren er feitelijk twee, aangezien de start van de 3ewerd afgebroken en door middel van een parachute de vaart uit het vliegtuig werd gehaald. Wat er precies aan de hand was geen idee, maar er kwamen wel twee brandweerwagens op af …

Aangezien de JFS’s nog nergens te bekennen zijn, ga ik met de kids het museum verder bezichtigen en blijft Rich de wacht houden. De tweede hal met vliegtuigen verlaten we al vrij rap. Het is er zeker 40 graden en heel benauwd. Net wanneer we weg willen gaan, komen er drie gevechtsvliegtuigen terug. Helaas blijken dit de eerder opgestegen Hawks te zijn. Normaliter komen de vliegtuigen met een uur retour, vandaag dus niet. We geven het op: we verlaten het museum zonder dat we de JFS’s hebben gespot.

Na een stop bij de Aldi rijden we met een rozijnenbrood en al ijs etend door naar Nelson Bay Foreshore. Hier schijn je kans te maken om dolfijnen te spotten. Het is een mooi en opvallend smal strand met weinig bezoekers. Heerlijk die rust! Op het water is er genoeg reuring met veerboten en plezierjachten, dus al genietend van het uitzicht verwachten we niet dat we hier daadwerkelijk dolfijnen zullen spotten. De kids hebben geen zitvlees, dus bevinden zij zich al snel in het water. Na ruim een kwartier zien we in de verte een aantal vinnen boven het water uitkomen. Geen grote dolfijnsprongen, maar het zijn absoluut dolfijnen! Yeah!!!

De kids vermaken zich prima, de dolfijnen zijn helaas te ver weg voor een foto.

De dag sluiten we af met een rodelbaanritje bij Toboggan Hill Park. Geen spectaculaire baan, maar altijd even leuk om weer te doen. 🙂 Minder leuk is dat Rich er bij de finish achter komt, dat hij z’n mobiel onderweg heeft verloren. Terwijl we dit bij de medewerker melden, komen anderen bij de finish aan. En ja, inderdaad, zij hebben Rich zijn mobiel op de baan gevonden. Wel iets te laat om hem onbeschadigd te kunnen afgeven, maar gelukkig is de schade zeer beperkt. Mazzelkont maar weer die Rich! 🙂

Na het avondeten lopen we met z’n allen nog even naar het strand. Het is een zandwandeling van circa 10-15 minuten. Het is een prachtig strand, lang blijven we echter niet hangen. De schemering valt in en zowel de kids al ik, willen toch graag weer campingwaarts keren. Wij kijken namelijk niet uit naar een wandeling in het donker door het grotendeels beboste duinpad. Er leven hier in Australië immers genoeg dieren die je niet graag onverwachts tegenkomt … 🙂

Vanavond alweer onze laatste nacht op deze camping en gelukkig is de wind minder van de partij dan voorgaande avonden cq nachten. We treffen het sowieso, want eerder deze week was er voor vandaag regen voorspeld, maar dat werd later bijgesteld. De dagen hebben we hier met een temperatuur tussen de 33 en 36 graden doorgebracht. Niet verkeerd wat mij betreft, helemaal wetende dat het in Nederland rond het vriespunt ligt. Gelukkig worden ze in het koude kikkerland wel getrakteerd op sneeuw! 🙂

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén