Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Australian Day haalt het niet bij onze Koningsdag!

Port Macquarie

Donderdag 24 januari

We zakken weer verder af langs de oostkust richting Sydney. Onderweg naar Port Macquarie scoren we een nieuw body board voor Nick en Inge. De nieuwe die we laatst hebben gekocht, bevalt ze vele malen beter dan hun kleine versie. De twee voerden gisteren samen op het strand een overtuigend betoog, dat deze betere variant het meer dan waard was en dat dit ook een hele goede besteding van hun wereldreiszakgeld zou zijn. Kortom: weinig tegen in te brengen. 🙂 Aangezien we nog wel wat stranden zullen bezoeken, weten we ook zeker dat ze hier nog veel plezier aan gaan beleven.

Hoewel bij ons de temperaturen nog goed te doen zijn, rond de 30 graden, zijn er delen in Australië waar het momenteel extreem warm is. Zo hebben Sydney, Melbourne en Adelaide te makken met een hittegolf en staat de warmste grote stad van Australië nu op naam van Adelaide met maar liefst 46,6 graden! In Port Augusta was het het warmst met 49,5 graden! In een kroeg in Adelaide is de regel: hoe warmer buiten het is, hoe goedkoper het bier. En boven de 45 graden is het bier zelfs gratis. Je raadt het al, er stond een enorme rij in de kroeg. 🙂 Beetje jammer dat wij pas in maart Adelaide aandoen. 🙂

Het behoorlijk kleine zwembad op de camping mag de pret niet drukken. De kids vermaken zich er de rest van de middag heerlijk met de andere campingkinderen. Alleen één a-relaxte Aussie is minder blij met de waterpret van de kinderen en spreekt Lars behoorlijk stevig aan. Gelukkig reageert Lars heel rustig zonder blikken of blozen. Als ik aankom priemt de man zijn vinger nog bazig naar Lars en zegt dat hij zijn vader of moeder maar even moet gaan halen. Terwijl ik aan Lars vraag wat er aan de hand is en Lars me hiervan verhaal doet, kijkt de man me aan.

Het wat klein uitgevallen zwembad

En soms weet je: het kan te gek. We gaan immers niet dreigen met ballen weggooien, rekeningen van 200 AUD voor een bril, dat er hier volgens de regels niet zo wild gespeeld mag worden, dat er kinderen door Lars en zijn vriendinnen zijn weggegaan etc etc. Complimenten voor Lars, maar moeders krijgt wel degelijk de kriebels om deze man op zijn dreigende manier van praten aan te spreken. Prima als hij zo met zijn kinderen om wil gaan, maar niet met die van mij! Lars heeft sorry gezegd en dat hij er om zal proberen te denken dat de bal niet weer bij hen in de buurt komt. Klaar zou je zeggen, maar niet voor deze Aussie.

Hij is verbaasd als ik zeg dat ik de moeder ben en dat ik zojuist heb begrepen dat hij me graag wil spreken. Hij geeft snel aan dat hij Lars al heeft aangesproken op zijn gedrag en draait zich om. Hier neem ik geen genoegen mee. “Je wilde me toch spreken, dus hier ben ik”. Ik geef aan dat Lars en zijn speelmaatjes uiteraard rekening moeten houden met andere zwembadgebruikers, maar dat ook zij kinderen zijn en gerust plezier mogen maken. Sorry zeggen moet genoeg zijn als er iets fout gaat en dan hoeven er geen diverse dreigende teksten geuit te worden. Als hij hier tegenin gaat, geef ik aan dat het wellicht een idee is dat hij, net als de anderen (die mogelijk ook gewoon klaar waren met zwemmen) het zwembad ook maar verlaat. Want zo gaan we niet met elkaar om. Best lastig, je verontwaardiging onder controle houden, je dan zo rustig mogelijk uiten en dat ook nog eens niet in je eigen taal … Mmm, ik denk toch dat het me goed gelukt is. De man geeft verder weinig repliek en verlaat na 5 minuten gelukkig het zwembad. Kids go on with your play and enjoy!!! 🙂

Vrijdag 25 januari

Het idee om vandaag naar het strand te gaan laten we waaien, als na een relaxte opstart en een portie schoolwerk het al richting eind van de middag gaat. Terwijl Nick en Lars op de camping blijven gaan wij er met Inge op uit om inkopen voor het avondeten te doen. En uiteraard komt onze jongste niet zonder wat lekkers gekocht te hebben uit de winkel. Tja, daar kun je je wereldreiszakgeld natuurlijk ook heel goed voor gebruiken. 🙂 Terwijl Rich en ik eten gaan koken, duiken de kids nog even lekker het zwembad in.

Zaterdag 26 januari

Today´s Australia Day! De dag waarop de Australiërs de gelegenheid krijgen om samen te komen en feest te vieren cq stil te staan bij hun cultuur, land en wat het betekent om in het beste land ter wereld te wonen. Van een medekampeerder hebben de kids een Australisch vlaggetje gekregen en deze nemen ze trots mee naar het centrumdeel Town Green van Port Macquarie.

Drukte bij de kraampjes

Op een enkeling en wat vlaggen na, worden de landskleuren een stuk minder uitgedragen dan wij gewend zijn op Koningsdag. Geen idee overigens of dit op andere plaatsen anders is. De meegenomen vlaggetjes verdwijnen al vrij rap in onze tassen. 🙂

Inge met haar eigen gemaakte zandschilderij

Op het plein en aan de waterkant staan diverse kraampjes opgesteld en is er voor de kids onder andere vertier met twee luchtkussens. We slenteren over de markt en krijgen nog iets mee van een demonstratie over een evacuatie op een plezierboot. De huldiging van de bewoners van de stad etc laten we aan ons voorbij gaan.

Deze prachtige pelikaan komt voorbij.

Wij zetten koers naar het Lighthouse Beach. Er zijn hier niet heel veel goede surf golven, maar genoeg voor Lars. Ondanks de nodige wind lukt het ons uiteindelijk om ons strandtentje op te zetten. De vraag is wel voor hoelang hij zal blijven staan. Om enige kans te maken dat hij niet gelijk met haringen en al de lucht in vliegt, is dat in ieder geval een van ons erin gaat zitten. 🙂

Het strand blijft een heerlijk onderdeel van deze reis

Na een klein kwartier staat Lars alweer op het strand: klappertandend en wel. Het water blijkt namelijk steenkoud te zijn. Gelukkig is de zon van de partij en kan hij lekker doorwarmen.

Heel stoer gaat hij later nog een keer het water in, maar langer dan een kwartier houdt hij het ook dit keer niet vol. Rich, Nick en Inge hebben zich toegelegd op een nieuwe zandcreatie. Dit keer is het thema de Egyptische oudheid en staat er een knap zandstaaltje te pronken in de zon.

Ons strandtentje heeft het ondertussen vrij zwaar; een van de tussenstokken is voor een groot gedeelte gespleten. Gelukkig hebben we, als echte kampeerders, duct-tape in de auto liggen. Mooi klusje voor op de camping. 🙂 Terwijl we aardig gezandstraald worden, pakken we ons boeltje bij elkaar.

Als alles weer in en op de auto zit, lopen we het strand weer op om via een trap naar de vuurtoren boven op de rots te gaan.

Op weg naar boven genieten Nick en ik van het uitzicht

De kleine vuurtoren is niet toegankelijk voor bezichtigingen, wel heb je van bovenop de rots een prachtig uitzicht over de baaien van Port Macquarie.

Zondag 27 januari

Nu we wat minder grote afstanden afleggen en het voornamelijk stranden betreffen wat de trekpleisters van de oostkust zijn, komt er ook weer wat ruimte voor het maken van schoolwerk. Tot grote “vreugde” van de kids. De terugkeerdatum is gelukkig een goede motivator. 🙂

’s Middags gaan we naar het Koala Hospital. Hier worden koala’s opgevangen die een trauma hebben opgelopen naar aanleiding van bijvoorbeeld een auto-ongeluk, een bosbrand, wees zijn geworden of zijn verbannen. Het doel is om ze weer terug te plaatsen in het gebied waar ze gevonden zijn. Elke koala krijgt een naam die uit twee onderdelen bestaat: het eerste deel verwijst naar de vindplaats en het tweede deel naar de vinder.

We worden verwelkomd door deze prachtige koala

Er verblijven ook een aantal koala’s permanent in het verblijf. Dit vanwege ernstige blijvende letsels, zoals blindheid, hersenbeschadiging en een afgezette achterpoot. Deze koala’s mogen we bezichtigen, de koala’s die hier verblijven met als doel terugkeer naar hun leefgebied, zijn afgeschermd voor bezoekers. Dit om ze niet te vertrouwd met de mensen te laten maken.

Om 15 uur kunnen we mooi aansluiten bij een rondleiding. Reeds bekende informatie wordt afgewisseld met een aantal nieuwe weetjes. Zo variëren koala’s in gewicht van 8 tot 14 kilo. De lichtste variant woont in de warmste gebieden rondom het zuidoostelijke kustgebied, de zwaarste in de koelere gebieden. Ze eten circa een halve kilo eucalyptusbladeren en aangezien hier weinig voedingswaarde in zit, slapen ze de resterende dag zo’n 18 tot 20 uur! Hoewel er zo’n 900 soorten eucalyptusbomen bestaan, eten ze slechts van 60 soorten. Met hun neus bepalen ze of het om het goede soort gaat. Koala betekent overigens weinig drinken. Ze hebben deze naam gekregen, aangezien ze in principe geen water drinken. Het vocht halen ze namelijk uit de eucalyptusbladeren. Alleen in tijden van grote droogte drinken ze kleine beetjes water.

In het begin jongt een koala één jong per jaar, naarmate zij ouder worden, kunnen ze 2 à 3 jongen per jaar krijgen. De kleine verblijft 6 maanden in de buidel en verhuist vervolgens voor nog eens 6 maanden naar de rug van zijn moeder. We weten allemaal dat ze graag in bomen klimmen en daar uren slapend kunnen vertoeven, maar dat ze tot wel 2 meter ver kunnen springen, hadden we niet achter ze gezocht. Op een demonstratie zullen we maar niet wachten. 🙂

Weetje!

We sluiten het leuke bezoek af met een donatie voor dit ziekenhuis, waar ze zo’n 200 tot 250 koala’s per jaar opvangen. Teruggekomen bij de tentjes, zetten we alvast zoveel mogelijk in de auto. Op de radio hadden ze het over regen voor aankomende nacht en omdat morgen onze vertrekdag is, is het wel zo fijn wanneer er zoveel mogelijk droog ingepakt kan worden. 🙂

 

Wat is ons tot dusver opgevallen in Australië?:

  • Langs veel snelwegen mag je fietsen. Indien een invoegstrook de “fietsstrook” kruist, dan dient de fietser deze over te steken, zodat hij links van de snelweg weer “rustig” verder kan fietsen.
  • Op sommige snelwegen is het op bepaalde stukken mogelijk om een U-turn te maken.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén