Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Snelheid is alles!

Gold Coast

Vrijdag 4 januari

Huh, zien we dat nu goed??? Soort van beginnende versie van paddenstoelengroei op onze versnellingspook??? Gekker moet het niet worden! 🙂 Overal wordt er spaarzaam omgegaan met water en de zon is er volop en toch …

Oeps, hebben we nu champignons in de auto???

Voordat we naar de camping rijden, doen we in zo’n enorme shopping mall weer onze boodschappen. Als we langs een sushi stand lopen, beginnen we met z’n allen te watertanden … Even later zitten we heerlijk sushi als lunch te eten. Mmmm!

SUSHI!!!

Slechts 45 km van onze camping in Brisbane strijken we neer op Big4 Gold Coast Holiday Park. We hebben een hele leuke stek en wat ook heel fijn is, de sanitaire voorzieningen zijn weer lekker dichtbij. We boffen echt met deze laatste beschikbare plek, die zo centraal gelegen ligt. In Brisbane was dat wel anders … Wat ook heel leuk is, is dat het echt een camping is, waardoor het er allemaal wat levendiger aan toe gaat. Ook hier hebben we een kampeerplek met kunstgras, dus …. slippers aan! 🙂

’s Avonds worden we door Julia, de journaliste van Metro, gebeld voor het interview. Lars vond het stiekem toch wel jammer dat hem geen vragen werden gesteld en dat zijn vader het interview afhandelde. Na het gesprek sturen we op verzoek een aantal foto’s door en nu is het afwachten tot maandag. Wie zal ons in de landelijke gratis krant Metro spotten?? Wij zijn benieuwd! 🙂

Zaterdag 5 januari

Veel activiteit valt er vandaag van Rich en mij niet te verwachten. Het is nog geen 05.00 uur als we beiden wakker zijn en brak op een leeg cq lek luchtbed liggen. Gisteravond kort voor het slapen nog 2 keer opgepompt, maar dat heeft niet het gewenste succes opgeleverd. De kids vermaken zich gelukkig uitstekend op de camping en wij vinden het ook helemaal prima om vandaag een dagje op de camping te vertoeven. 🙂

Aan het einde van de dag besluiten we toch een poging te wagen om het lek op te sporen, voordat we ons naar de Kmart haasten en vinden we het lek zo waar! Scheelt ons voor vandaag in ieder geval een ritje naar de shopping mall. 🙂

Zondag 6 januari

We zitten in Surfers Paradise en bezoeken vandaag Broad Beach. Het is een heerlijk groot strand en er zijn twee zwemgedeeltes met geel/rode vlaggen aangegeven. Nadat Lars eerst met Nick en Inge de golven is ingedoken, waagt hij een poging op zijn nieuwe surfboard.

Onze surfdude met zijn board

De golven zijn niet echt top, maar wel een poging waard. Lars moet flink peddelen om door de branding te komen en tot zijn eigen en onze verbazing lukt het hem gelijk bij de eerste poging om op zijn board te staan! Wauw en dat met deze matige golven!!!

En staan!!!

Lars is na een klein half uur wel klaar met surfen: hij vindt het wasmachine gehalte veel te hoog. Meneer heeft duidelijk voor ogen wat hij wil. 🙂 Rich weet hem met enige moeite te overtuigen (but what’s new about this?? …), dat hij zeker nu met het nieuwe board, prima op dit type golf kan oefenen.

Tussendoor hebben we nog een heerlijk watergevecht.

Als we onze spullen hebben gepakt en Nick Inge uit het water wil gaan halen, wordt het strand gedomineerd door een enorm gekrijs. We kijken nog eens goed en zien dat een jonge meid, waar Inge mee aan het spelen was, met Inge in haar armen het strand op komt lopen. Al snel blijkt dat Inge is gegrepen door een marine stinger, de variant het Portugese oorlogsschip (hier bekend als de blue bottle).

Het is geen echte kwal, maar een complexe kolonie van honderden poliepen van vier typen. De naam is afkomstig van ontdekkingsreizigers uit de 16e eeuw.  Portugal was toen de grootste zeemacht en de Portugese kraken boezemden iedereen angst in, net als dit “dier” (lang leve wiki 😉 ).

Ik snel met Inge naar de lifeguards en zij geven aan dat de heftige pijn een half uur aanhoudt en dat ze het beste nu bij de stranddouche kan afdouchen. Ze hebben een kalmerende vloeistof, maar er is eigenlijk niets wat echt helpt. Als Inge enigszins gekalmeerd is en onder de douche heeft gestaan, gaan we terug naar de lifeguards. Daar komt de lifeguard er achter dat ze niet zozeer rondom haar billen gegrepen is, maar voornamelijk rondom haar middel. En niet zo zuinig ook, ondanks dat ze een UV zwemshirt aan had. Gauw het shirt uit en opnieuw onder de douche! Ook heeft ze op 4 vingers van haar rechterhand pijnlijke plekken. Hiermee heeft ze de kwal van zich af weten te halen. Arme meid, het ziet knalrood met bubbeltjes en het is enorm pijnlijk. Ook de twee meiden waar ze mee in het water was, hebben kwallenbeten opgelopen en staan eveneens onder de douche.

Na het douchen smeer ik het kalmerende goedje op de plekken. Er komt nog een Australische langs met een ander kalmerend goedje (ItchFix), wat volgens haar goed werkt. Ik heb net het middel van de lifeguards opgesmeerd en we besluiten het goedje voor later bij de drogist te halen. Echt super lief, dat iemand vanuit het niets komt en een crème aanbiedt.

Als we even later terugrijden naar de camping, blijkt de pijn inderdaad weggezakt te zijn. We besluiten daarom om alsnog, zoals het plan aanvankelijk was, om boodschappen te doen. Kunnen we ook gelijk de crème halen. Gezien het feit dat we de komende weken wel vaker langs het strand te vinden zijn …

Na een portie schoolwerk, verspreiden de kids zich weer over de camping. Lars zoekt zijn twee Australische vrienden op om te zwemmen en te chillen. Nick en Inge huren ieder een skelter en crossen samen de camping over.

Maandag 7 januari

Vandaag viert Rich als enige van ons allen, voor de 2emaal tijdens onze wereldreis zijn verjaardag. Was het vorig jaar in Rusland bij -22 graden, vandaag is het in Australië +28 graden! We hebben nu een echte 40+ er onder ons: 41 jaar is onze stamoudste geworden! Hij wilde verder niet aan cadeautjes doen, dus verrassen we hem met zijn eerste Mc Donalds ontbijt. De Mc ligt op nog geen 150 m van onze camping. Hoewel we verschillende ontbijtvarianten hebben besteld, concluderen we eensgezind dat dit eens en nooit meer is. Wat een waardeloos ontbijt. Weer een ervaring rijker! Voor de één al op haar 7e, voor de ander pas op zijn 41e! 🙂

Dit was echt geen succes!

Vanmorgen las ik in de NOS nieuwsapp dat er sprake is van een kwallen-epidemie langs de Australische oostkust bij de Gold en Sunshine Coast. Er zijn ruim 2500 mensen behandeld nadat ze de kwalvariant het Portugese oorlogsschip hebben aangeraakt. Inge is dus één van hen. Elk jaar bevinden de kwallen zich in dit gebied, maar dit jaar is het extreem veel. Een aantal stranden zijn al reeds gesloten. Het is niet alleen link in het water, maar ook het lopen op een aantal stranden is niet zonder risico … Een beet is behoorlijk pijnlijk en kan in zeldzame gevallen zelfs dodelijk zijn!

Zonder dit bericht gelezen te hebben, hadden we al besloten om vandaag het strand te mijden en nu weten we zeker dat we hier heel wijs aan doen. Bij het zien van Inge haar plekken, zijn we blij dat we gistermiddag alsnog de kalmerende zalf hebben gekocht. De heftige pijn is weg, maar de irritatieplekken zijn nog overduidelijk zichtbaar wat met flink wat jeuk gepaard gaat.

Dit was Inge haar rug de day after…

We hoeven ons zeker niet te vervelen vandaag, want de Gold Coast is een walhalla aan pretparken. Zo vindt je er onder andere Dreamworld, Warner Bros Movie World, Wet’n’Wild Gold Coast en Sea World. We hebben een driedaagse ticket gekocht, waarmee we Warner Bros, Wet’n’Wild en Sea World kunnen bezoeken. De laatste trekt ons niet, maar de combi ticket is voordeliger dan de kaartjes apart aanschaffen. 🙂 Vanaf de Mc Donalds lopen we door naar Warner Bros Movie World. Dit ligt op nog geen kilometer afstand van onze camping.

Op de achtergrond Inge en Heidi’s favoriet de DC coaster. Wow wat een hoogte!

Door de zomervakantieperiode is het uiteraard drukker dan normaal, maar om nu tot eind januari te wachten … Inge is helemaal in haar nopjes en blijkt een echte waaghals te zijn. Nadat we samen de Batwing Spaceshot hebben gedaan, wil ze maar al te graag nog een keer en omzeild ze de lange rij door in haar eentje in de single ride rij aan te sluiten. 🙂

Inge gaat maar wat graag in deze space shot

Al stuiterend gaat ze de DC Rivals Hypercoaster in en komt er zo mogelijk nog stuiterender weer uit. Voor het eerst is ze lang genoeg om een serieuze achtbaan in te mogen en is ze eindelijk over de kop gegaan! Ook Lars en Nick kan het niet gek genoeg en zoveel mogelijk thrill rides worden uitgeprobeerd.

Nick zijn favoriet is de Green Latern Coaster en Lars heeft geen specifieke favoriet. Alles met snelheid vindt hij fantastisch! 🙂 We bezoeken ook nog een tweetal shows: de Hollywood Stunt Driver 2 en de Lego movie 4D. De stunt show heeft als basis het concept van de stuntshow in Euro Disney, maar haalt het er qua spektakel bij lange na niet bij.

Een beetje een tegenvaller

De dag vliegt voorbij en aan het einde van de middag hebben we een aantal achtbanen nog niet gedaan. Gelukkig hebben we nog 2 dagen te gaan. 🙂

Onze tiener wil even laten zien hoe sterk hij is!

’s Avonds eten we cheesecake. Op Rich zijn verjaardag nog wel en zijn eigen keuze! 🙂

Dinsdag 8 januari

Het Wet’n’Wild waterpark staat voor vandaag op het programma. Ook dit park ligt om de hoek en met 5 minuten rijden staan we ook hier op de (gratis!) parkeerplaats (dat is in Nederland wel anders …). We starten in de Mammoth Falls, waar je met z’n vieren in een band naar beneden gaat. Een lekkere start waar je min of meer rustig aan naar beneden glijdt en niet gelijk koppie onder in het koude water belandt. Het is vandaag zeker niet koud, maar het bewolkte weer maakt wel dat het ietwat frisser is. Samen met Lars en Nick waag ik me in de Surfrider. Dit is vergelijkbaar met het schip De halve Maen in de Efteling, maar dan zitten er twee secties met stoelen op die ronddraaien en gaat het surfboard net over de 90°. Ik vraag me af waarom ik hier ondanks de kriebels die ik op voorhand al heb, toch instap … Kennelijk is er toch nog een restje durfal overgebleven uit mijn jongere jaren, wat ik nu weer in volle glorie terugzie bij de kids. En ik laat me natuurlijk niet al te graag tegenover hen kennen! De warming up qua sensatie heb ik gisteren al gehad, dat maakt het ook wat minder heftig. 🙂

Waar is ze aan begonnen?

Na flink wat geduld kunnen we ook de Kamikaze, Tornado en de Black Hole van ons lijstje afturven.

Samen met Lars waag ik me aan de AquaLoop. Bij deze schiet de bodem onder je weg en suis je nagenoeg rechtstandig naar beneden om vervolgens een looping te maken. Voorwaarde om deze glijbaan te mogen doen is dat je minimaal 45 kilo weegt. Tot Lars zijn grote verbazing geeft de weegschaal 45,9 kilo aan. Volgens hem klopt hier niets van, want enkele maanden terug was hij nog rond de 40 kilo. Ik vindt het echter een hele goede weegschaal, want hij schaalt mij lichter in dan ik had verwacht. 🙂 Dus er is absoluut niets mis met deze weegschaal. 🙂 Als je te licht bent, loop je het risico dat je voor de looping stil komt te liggen en dan via de “nood”uitgang de glijbaan moet verlaten. Lars vreest hier voor en dat hij niet op tijd weg is voor de volgende glijbaanganger van start gaat. De verstrekte informatie verzekerd ons echter dat dit niet mogelijk is in verband met het controlesysteem.

En dus wagen Lars en ik het erop. We zijn blij verrast met de rugbeschermer die je als een soort rugzak op je rug doet. Dit is absoluut een pluspunt in vergelijking met de versie in Hoi An. Daar had ik aan het einde van de rit wel wat last van roodheid langs mijn ruggengraad. Net als in Hoi An is het echt spannend om in deze glijbaan te stappen en sta je met de nodige adrenaline enkele seconden later onder aan de glijbaan. 🙂

De wachtrijen zijn, ondanks het bewolkte weer, net als gisteren vrij lang. Met weemoed denken we terug aan het waterpark in Hoi An. De kids omzeilen bij de Constrictor de lange wachtrij door vreemden te benaderen die een plekje over hebben in hun zwemband. Niet dat er een single ride passage is … 🙂 Inmiddels zijn we met z’n allen wel een beetje klaar met de lange wachtrijen en beginnen we het met z’n allen toch wel koud te krijgen. Ansich is het niet echt koud, maar als je al dan niet op de trap van een attractie een half uur staat … Om deze reden laten we de Rapid River aan ons voorbij gaan en aangezien het tegen sluitingstijd loopt, besluiten we een warme douche te nemen en weer campingwaards te keren. Het is zeker een leuk park, maar persoonlijk vonden we het waterpark Vinpearl in Hoi An wel spectaculairder. Een extra pluspunt was dat het daar (nog geen) storm liep qua aantal bezoekers.

Woensdag 9 januari

Ons laatste parkdag vandaag! Hoewel de attracties in Warner Bros Movie World om 10 uur openen, kun je al om 9.30 uur het park in. Scooby-Doo Spooky Coaster Next Generation schijnt van horen zeggen heel gaaf te zijn, dus sluiten we bij de wachtende groep aan. Nog geen 5 minuten voordat we naar de attractie kunnen doorlopen, wordt er medegedeeld dat de Scooby Doo door technisch mankement niet om 10 uur van start gaat. Ze hebben ook geen idee hoelang de reparatie in beslag zal nemen. We hebben dergelijke technische storingen eerder gehad en dan was het over het algemeen met een half uur verholpen. We besluiten dus om toch in de rij te gaan staan. We staan daarbij behoorlijk voor aan, dus als het meezit …

Tussendoor even snel met de joker op de foto

Dat zit het niet helemaal, want na 45 minuten staan (cq zitten we inmiddels) er nog. Als Rich bij een medewerkster om een update vraagt, geeft ze aan niets te weten omdat ze ook niet geïnformeerd wordt. Als Rich dan vraagt of ze dan even navraag wil doen, geeft ze aan dat ze dat hier niet doen. Rich reageert dat hij dit wel heel bijzonder vindt. Daarbij informeert hij haar dat dit in andere parken wel anders verloopt en dat je daar zelfs een fast ticket krijgt, zodat je op een later moment kunt terugkomen. Een collega medewerker is hier kennelijk niet van gediend en reageert tot zijn en alle omstanders grote verbazing met de woorden: “Stop met praten met deze medewerker, of ik laat je van het park verwijderen!” De omstanders uiten richting de medewerkers hun verbazing over deze buitensporige reactie op een heel normale en rustige vraag. Ja, dat kan Rich echt ook! 🙂

Nog geen 5 minuten later, blijkt de attractie weer gerepareerd te zijn en kunnen we eindelijk de attractie in. Het voordeel van op tijd aanwezig zijn om de wachttijd voor deze attractie in te korten is inmiddels wel verkeken. Hoewel de kids het een leuke attractie vinden, valt hij Rich en mij redelijk tegen. Er zitten een paar verrassende elementen in, maar in het centrale gedeelte, waar je over een haarspeldenparcours sjeest, gebeurt er verder niets spookachtigs. Werk aan de winkel, Warner Bros, want dit kan vele male spectaculairder! 🙂

Uiteraard laat Rich het niet bij het incident zitten en loopt even bij de klantenservice naar binnen. Naast de belofte dat de betreffende medewerkster er op wordt aangesproken, krijgen we 5 fast pass tickets naar keuze aangeboden.

Inge wil super graag nog een keer in haar “paarse” favoriet, de DC Rivals Hypercoaster welke ik samen met haar ga doen. Rich gaat samen met de boys naar de Superman Escape. Inge heeft mazzel, ze mag kiezen op welke positie ze in de achtbaan wil zitten. De durfal kiest voor de voorste positie! Wanneer we plaats genomen hebben, heb ik zo mijn bedenkingen over mijn suggestie hierover … 😐 Ik prent me vooral in om te genieten en niet na te denken over uit de bocht of los schietende karretjes etc. En dat gedaan hebbende ben ik het helemaal met Inge eens: dit is de vetste attractie van het park!!! 🙂

Nadat we nog een aantal attracties hebben gedaan, vinden we het begin van de middag allemaal mooi geweest en verlaten we het park. Op naar Westfield Helensvale voor een sushi lunch! 🙂 En voor de resterende boodschappen, waaronder nieuwe slippers voor Lars. Kind van zijn vader of zoiets??? Hij is nu al zijn 3epaar slippers kwijt geraakt!!! 🙂 Voordeel van deze puber is, dat hij inmiddels bijna dezelfde voetmaat heeft als zijn moeder en daardoor steeds handig gebruik kan maken van de versleten reserveslippers van zijn moeder. 🙂 Moeders kent haar kind maar al te goed. 🙂

Op de achtergrond Nick zijn favoriet The Green Lantern

Donderdag 10 januari

De dag begint regenachtig, maar is gezien de temperatuur van 27°C ook weer niet heel verkeerd. Het naar het strand gaan stellen we uit tot de middag. De zon is inmiddels volop aanwezig, dus wat verkoeling in de zee is niet verkeerd. Als we bij The Spit, de surfspot van Main Beach aankomen, zijn daar heel wat surfers actief, wat een goed teken is. Lars begint vol goede moed om de branding door te peddelen, maar dat valt niet mee voor hem. Rich probeert hem door het ondiepe stuk heen te helpen, maar het kost Lars nog heel veel kracht om op de goede plek uit te komen. Na een aantal pogingen is alle energie op, maar heeft hij wel weer een keer op z´n bord gestaan. Yeah! De komende tijd niet alleen oefenen om op het board te staan, maar zeker ook aan de peddelkracht.

Eind van de middag als we terug zijn op de camping vliegen de kids gelijk uit naar hun vriendjes en vriendinnetjes. Want net als wij, vertrekken er morgen velen van hen. Dus nu nog even lekker spelen en chillen samen!

Onze kaasfanaat heeft het te pakken: we hebben bij The Cheesecake Shop een mango passionfruit cheesecake als toetje voor vanavond gekocht. Testoordeel van onze 40+ er: de diepvriesvariant van de Aldi is echt lekkerder! 🙂 🙂

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Jennie januari 17, 2019

    Bedankt weer voor het prachtige verhaal.
    Wat zijn jullie toch een durfals.
    Richard nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag.

    Liefs Ruud en Jennie Schilp

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén