Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Kerst in Noosa en crossen over Fraser Island

Noosa (Tewantin)

Zondag 23 december

Rond de middag komen we aan in Tewantin, wat naast de grote vakantietrekpleisterplaats Noosa ligt. Voor enkele dagen staan we op camping BIG4 Ingenia Holidays Noosa, onderdeel van de campingketen waar we in Cairns ook zaten. We hebben slechts enkele dagen vooraf aankomst geboekt, waardoor we op een van de laatste en schaduwloze kampeerplekken komen te staan. In tegenstelling tot in Cairns hebben ze hier een uitgebreide campingkeuken annex algemene ruimte met overdekte zitplaatsen, dus dat gaat helemaal goedkomen. Zeker tijdens deze hete dagen van 34 tot 39 graden, is schaduw geen overbodige luxe.

Net wanneer we op onze kampeerplek uitstappen, komt de Kerstman in een golfkarretje langs gereden, die enkele meters verder bij de receptie uitstapt. Inge vliegt erheen en vraagt of ze met hem op de foto mag. Terwijl de Kerstman aangeeft dat dit prima is, doet hij een enorme graai in zijn jutezak en legt een enorme berg snoep op de stoep. Op Inges “Woooooooh!” kreet, staan Lars en Nick binnen no-time bij haar en delen maar wat graag de snoepberg. Onze drie lekkerbekken gaan dolblij met de Kerstman op de foto.

Je zal maar in zo’n pak moeten lopen met 38 graden!

Het tentenkamp staat nog niet of de kids liggen al in het zwembad of leven zich uit op het springkussen. Het is een gezellige drukte op de camping. Er zijn veel kinderen vanwege de vakantieperiode in Australië.

Tegen de weersvoorspellingen in, begint het ’s avonds als het donker is flink te regenen. Wij zitten in de algemene ruimte en onze tentritsen staan allemaal royaal open vanwege de hitte … Oeps! Rennen … Rich! 🙂 🙂 Ik kon Sarah, waar we net gezellig mee aan de klets raakten, toch niet alleen achterlaten?! 🙂 Hopelijk kloppen de weersvoorspellingen voor de andere dagen wel!

Maandag 24 december

Rich gaat vandaag met Lars op stap om een surf board te kopen. Lars heeft flink wat wereldreiszakgeld opgespaard en ook nog wat verjaardagsgeld te besteden, dus gaan de mannen op stap. Na flink wat rond geshopt te hebben, vinden ze een heel mooi tweedehands short board met nieuwe vinnen en een leash (koord).

Wat een surfdude is ’t geworden!

Minder succesvol is het bezoek aan het Telstra servicepunt. Het Telstra hotspot probleem, is helaas niet opgelost. Ook een uur met de helpdesk levert niet het gewenste resultaat op. En de beloofde terugbelacties laten tot dusver ook nog op zich wachten Techniek staat voor niets!!! Soms dan …

De dag vliegt voorbij en is het de hoogste tijd om richting de Woolworths te rijden om daar de door de kids bestelde gevulde warme kip te halen. Gisteren bij Woolies navraag gedaan en tot 20.00 uur komen er elk uur zo’n 40 kippen uit de oven, werd ons toegezegd. Dus: “No worries”. Gezien het feit dat het kerstavond is, staan wij om 17.15 uur in de winkel en hebben ontzettend veel mazzel: we hebben namelijk de laatste warme kip! De ovens worden al schoongemaakt … foutje … u bent gisteren onjuist geïnformeerd door mijn collega … Extra mazzel, de kip ligt er niet zo fraai meer bij, dus krijgen we hem voor half tarief mee. 🙂 Ons maakt het niet uit, dat de kip wat uit elkaar gevallen is, we hoeven er geen indruk mee te maken bij onze familie! 🙂 🙂

Rich is ondertussen naar de snackbar, voor wat friet. Tot zijn verrassing heeft de medewerkster de frituurbakken net leeg gehaald en schoongemaakt … foutje … “Dat heeft mijn collega niet aan mij doorgegeven …” Gelukkig staat de frituur van de buurman, De Red Rooster, nog wel aan! 🙂 En zo hebben we toch nog het door de kids bestelde kerstmenu bij elkaar.

Lars heeft ondertussen de salades gereed en kunnen we met het warme eten in de campingkeuken gelijk aan tafel! De kerstmutsen en de decoratie van mini kerstballen op tafel zijn wel echt nodig om enigszins het besef te hebben dat we aan een kerstmaaltijd zitten. Het is toch wel heel onwerkelijk dat we bij een temperatuur van 32 graden met slippers en zomer outfit aan, kerst vieren!

Kerstavond zonder All you need is love en in korte broek!

Gezelligheid genoeg, want het bruist van de mensen in en rondom de campingkeuken. Er omheen bevinden zich namelijk het zwembad, het luchtkussen en de buiten bios. Vanavond draait de kerstfilm Home alone. Onderwijl zitten wij gezellig met de Nederlandse Australiërs/ Australische Nederlanders Peter en Sarah uit Sydney na.

Dinsdag 25 december

De buurkinderen zijn er vandaag extra vroeg bij: 5.00 uur. Al stuiterend gaan ze door de stacaravan en hoppen ze langs onze tent naar de rest van de familie die naast ons kamperen. Joepie!!! 😐 The day has just begun! Yeah!!!

Vroeger was Noosa district een arme omgeving. Kort na de Tweede Wereldoorlog groeide het plaatsje Noosa enorm uit door de komst van vakantievierende goudzoekers uit Gympie. Noosa Heads is het toeristische hart van het district. Het district heeft prachtige stranden die grenzen aan beboste rotsformaties. Noosa is inmiddels uitgegroeid tot een echt jetset dorp. In Noosa zijn ook wat links terug te vinden die refereren naar Gympie, zoals Gympie Terrace en Mary Street.

Vandaag gaan we naar Noosa Beach met het idee dat Lars zijn nieuwe surf board kan gaan uitproberen. De surf board verkoper heeft aangegeven dat Lars er aan toe is om de overstap te maken naar een short board (nav surf filmpjes), hoewel hij in het begin flink zal moeten doorzetten als het niet gelijk lukt. Met de golven op Noosa Beach is hier echter geen beginnen aan! Er zijn nagenoeg geen golven. Voor body boarders is er eigenlijk al weinig te beleven. Het is dan ook niet gek dat je hier alleen subbers (peddelen op een surfboard) aantreft.

Het is wel een heel mooi strand, omgeven door duingebied en bebost rotsgebied. Er is ook genoeg zand voor een nieuwe versie van het zandkasteel en lekker even beach volleyballen. Eind van de middag sluiten we op de camping aan bij de borrel van onder andere Peter & Sarah. Het is een bonte verzameling van diverse campinggasten, waar we gezellig een paar uurtjes mee aanzitten.

Een heerlijke stranddag!

’s Avonds bakt Rich pannenkoeken en sluiten Peter & Sarah en hun kinderen Adèle en Sebastian gezellig aan. De wachttijd wordt door de kids lekker opgevuld met spelen op het luchtkussen en fietsen over de camping. Inge vindt het maar wat leuk dat ze eindelijk weer kan fietsen!

Een Nederlands onderonsje

Woensdag 26 december

Na het ontbijt vertrekken we naar Sunshine Beach, een ander strand in Noosa district. Hier hebben we afgesproken met Mike, die we enkele maanden en landen terug hebben ontmoet. Golven hebben ze op dit strand wel, de sterke stroming zorgt er alleen voor dat je nauwelijks door de branding komt. Daarnaast zijn de golven kort en onregelmatig, waardoor surfen hier ook niet lukt. Rich helpt Lars nog door de branding en bij het opstarten en hoewel ze veel lol hebben, lukt het surfen niet.

Lars zou Lars niet zijn als hij de grenzen niet opzoekt en in dit geval dus te ver de zee ingaat. Rich haalt hem, tot zijn grote teleurstelling en verontwaardiging terug. Na enige tijd samen in het begin van de branding met de golven te hebben gespeeld, gaat Rich met Lars verder de zee in. Ze leven zich een kwartier in de echte hoge golven uit. Dan ervaart Lars echt hoe link het kan zijn om zover de zee in te gaan, wanneer hij met pijn en moeite het strand weer weet te bereiken.

Nick is een stuk behoudener dan zijn grote broer, die blijft liever royaal aan de veilige kant.

Onder de brandende zon (38°C), bouwen we een zandkasteel, beach- tennissen en volleyballen we.

En wordt druk gewerkt aan een nieuwe zandkasteel.

De kerstviering met Mike zijn familie in Noosa loopt flink uit. 4 uur later zijn we aardig weggebrand op het strand en besluiten we het kerstcadeau van Fred & Greet voor een flinke ijstoeter te gaan scoren.  Op het parkeerterrein bij de strandopgang treffen we Mike alsnog. Zo gezellig en vlot het contact op Cat Ba, Vietnam verliep, zo moeizaam verloopt het vandaag. Mike is alles behalve spraakzaam. Niet zo erg dus, dat we elkaar slechts kort treffen. 🙂 Op naar ijssalon Amo Gelato Caffe in Noosaville! Yeah!!!

Naast de heerlijke smaken ijs die ze hier aanbieden, krijg je op je cornetto hoorntje een enorme lading ijs, zelfs bij de medium variant met twee bollen ijs. Bollen kun je het niet meer noemen, het zijn eerder enorme hompen ijs. Dubbel genieten dus!

kijk dit is nog eens ’n ijsje

Voor het avondeten hebben we puntjes gehaald, die we met gegrilde kip vullen. Gisteren op de kerstborrel vond een Australische familie dat we op het strand maar een karige lunch hadden genoten (appels en een zak chips) en gaf ons een schaal met gebraden ham en kipstukken mee. Daar we gisteravond voldoende aan de pannenkoeken hadden, hebben we het bewaard voor vandaag. De gevulde broodjes vallen goed in de smaak en Nick noemt ze grappend: broodje Subway. Hij kan nu namelijk ook aangeven welke saus etc hij erop wil. De kids gaan ieder voor hun favorieten: Lars voor Nando’s Piri Piri hot, Nick en Inge voor de mayonaise garlic aioli. En ondertussen volgen we de film Home alone 2, die vanavond in de buitenbios draait.

Donderdag 27 december

De wekker hoefden we niet te zetten, ook vandaag worden we door de buurkinderen gewekt. Dit keer wel pas om 6.00 uur!!! Uitslapen zat er vandaag voor ons toch niet in, want we gaan naar Fraser Island. In eerste instantie hadden we het plan om er ook 1 of 2 nachten te overnachten. Op internet troffen we de informatie aan dat je er in verband met de stingers (kwallen met tentakels van 3 m lang!) niet kunt zwemmen. Hierdoor denken we dat een dagje rondkrossen op het strand wel genoeg zal zijn voor onze kids. We kunnen ons verblijf op onze huidige camping verlengen en daar maken we onze kids heel blij mee.

Het is een klein uur rijden naar het opstappunt: Rainbow Beach Ferry. Als we er bijna zijn, zien we twee auto’s langs de kant van de weg staan, waar de bandenspanning van omlaag wordt gebracht. Oeps, dit zijn wij vergeten te doen. We keren om en de vriendelijke Aussies, helpen ons graag uit de brand. Een paar honderd meter voordat we bij de veerboot aankomen, kunnen we onze eerste echte zandrijervaring opdoen. Probleemloos komen we bij de veerboot aan en sluiten in de rij aan. Er blijkt nog één plek op de veerboot vrij te zijn en aangezien onze 3 voorgangers graag gezamenlijk reizen, kunnen wij gelijk de boot oprijden. Inzicht heeft de schipper wel, want we passen er ook echt maar net op en tussen. Via het raam moet Rich naar buiten om de betaling te regelen! 🙂

De auto is dan niet oranje/ rood, het is wel net The dukes of hazard!

Het past ook maar net …

Tien minuten later meren we aan op Fraser Island. Volgens de schipper kunnen we Eli Creek nog net bereiken als we doorrijden. Vanaf de boot rijd je direct het strand op. De andere auto’s scheuren weg. Wij hebben wat opstartproblemen met de smartphone stabilizer, waardoor we iets minder snel wegrijden. En in no-time zijn de auto’s uit het zicht. Wat is het gaaf om over het strand te crossen!

Rijden over het brede strand gaat best relaxed

Totdat Rich aangeeft dat we in verband met de opkomende vloed echt moeten opschieten. Dit besef komt extra hard binnen als enkele stukken van de route voor een deel door het zeewater worden overspoeld en het water tot onze rechter wielen rijkt.

Maar dan wordt het krapper

In de tweede versnelling proberen we zo snel mogelijk vooruit te komen. Ondanks dat we zo nu en dan wat schuiven, komen we nog redelijk goed vooruit. Wat zijn we blij dat we de bandenspanning terug hebben laten brengen tot 20/ 25 bar! Niet alleen wij, ook de kids vinden het nu wel een heel spannend avontuur worden. Het is super intensief rijden met de nodige angst om vast te komen te zitten. De rit is vele male heftiger dan we hadden verwacht. Met opperste concentratie manoeuvreert Rich ons langs soms wel heel smalle strandstukken.

Een half uur na de start (rond 10.15 uur), treffen we in een inham enkele andere avonturiers aan. We besluiten te stoppen en informatie in te winnen. Het blijkt dat even verderop een auto vaststaat en dat degene die noordwaarts het eiland op willen rijden het beste kunnen wachten tot het water weer zakt. Een tweetal andere 4WD-rijders die richting de boot willen gaan, wagen het erop om een inham even verderop te bereiken. Het stuk tussen deze en de andere inham zal na de vloed namelijk zeer slecht berijdbaar zijn.

Voorlopig staan wij hier in ieder geval vast, het kan wel enkele uren duren voordat het water weer zakt. Tijd voor ons ontbijt! We hadden namelijk nog niet ontbeten, zodat we op tijd op het eiland zouden zijn en er een volle dag zouden kunnen rondtoeren. Er zullen vandaag minder kilometers gemaakt worden dan gepland, zover is wel duidelijk! Door de cycloon op zee twee weken geleden blijkt er sprake te zijn van een extra hoge vloed. De zee komt dus hoger dan gebruikelijk. Normaliter zouden we Eli Creek dus nog prima hebben kunnen bereiken, nu dus niet. De zon zorgt ervoor dat we uiteindelijk onze auto als shelter gebruiken, want je brandt anders behoorlijk weg hier op het strand. De kids vermaken zich met multi-media, ik werk mijn verslag lekker bij en Rich zorgt ervoor dat de stabilizer weer goed functioneert en probeert nog wat slaap in te halen. 🙂

Even wachten tot het eb wordt …

Om 13.15 uur kunnen we onze strandrit op werelds grootste zandeiland weer vervolgen. Een van de gestrande vraagt of we samen willen rijden naar Eli Creek. Dit voorstel nemen we maar wat graag aan. Zo kunnen we elkaar namelijk helpen als we vast komen te zitten. Tot onze grote schrik rijdt de volgauto ineens met volle vaart de duinen in. En aangezien wij met vol gas volgen, zit er voor ons niets anders op om te blijven volgen. Stilstaan is in dit duingebied absoluut geen optie! We schuiven en stuiteren door de zandbanken en al mopperend probeert Rich de 2eauto in rij op te jagen. Deze heeft er namelijk duidelijk minder gang in dan de volgauto en kennelijk minder angst om vast te komen zitten. Tot onze (en zeker niet minder zijn) grote opluchting weet Rich ons uit de duinen te manoeuvreren, zonder dat we vast zijn komen te zitten.

Als alle 4 de 4WD’s uit de duinen weer op het strand staan en de volgauto de route vervolgt, weet Rich een ding zeker, hij rijdt dit keer direct achter de volgauto! 🙂

Ook nu weet de volgauto van wanten en scheren we achter hem aan over het strand. Hard rijden is hier niet vreemd: op dit eiland met een lengte van 122 km en een breedte variërend van 5 tot 25 km breeed, dient het strand als (onverharde) snelweg! Het eiland biedt een divers landschap aan van duinlandschap, tot mangrovebossen, tropische regenwouden en eucalyptusbossen. Wij bevinden ons in ieder geval nu overduidelijk in het duinlandschap. 🙂 Langs de kust schijnen er verschillende scheepswrakken te liggen, waarvan Maheno de bekendste is. Hopelijk krijgen we hier nog wat van te zien.

Een van de gestrande schepen leverde Fraser Island overigens zijn naam op: In 1836 verbleven een aantal schipbreukelingen van het schip Stirling Castle gedurende 6 weken op het eiland voordat ze gered werden. Tijdens hun verblijf ontstond er een vijandige en agressieve sfeer tussen hen en de Aborigional eilandbewoners. Een van de overlevenden was de vrouw van de kapitein, Eliza Fraser. Het eiland is door de Europeanen naar haar vernoemd.

We komen aan bij het kustplaatsje Eurong. Het is inmiddels 14.00 uur en we durven het niet aan om door te rijden naar Eli Creek. Dit was eigenlijk ons doel voor vandaag en we wilden hier graag een stop houden. Het schijnt een echte hotspot te zijn waar je naast picknicken, wandelen en zwemmen in zeer helder water ook heel goed kunt drijven op de stroming van de rivier. Eli Creek ligt nog op een afstand van een half tot een uur rijden. Gezien de stevige rit die we achter ons hebben liggen, we nog retour moeten rijden en de laatste boot om 17 uur van het eiland vertrekt, kiezen we ervoor om op safe te spelen en terug te gaan rijden.

We crossen weer terug!

Enerzijds wel jammer en we stellen ons de vraag of we dan toch niet beter ervoor hadden kunnen kiezen om hier op het eiland te overnachten. Hoewel we het erg gaaf vinden om hier te zijn, is het strandrijden ook nu al een echte mega ervaring voor ons en zullen we ons fortuinlijk prijzen als we weer veilig en wel terugvaren naar het vaste land van Australië. Daar draagt ook aan bij dat we in verband met de stingers niet in de zee kunnen zwemmen. En zelf rijden over het strand is een mega uitdaging en ervaring, maar als je niet zelf rijdt en achterin zit (zoals de kids), dan neemt de beleving op een gegeven moment wel een stuk af. Daarbij zijn de campings behoorlijk druk bezocht. Niet zo gek ook, want het is hier in Australië immers zomervakantie. Dit maakt wel dat het wat massa toeristisch aandoet, iets wat wij wat minder ambiëren, zeker op zo’n natuurplek als deze. Kortom, het is jammer dat we Eli Creek niet hebben gehaald, maar het is verder ook goed zo.

We proberen nog om via het binnenland terug naar de veerboot te rijden, maar we stuiten alleen maar op doodlopende zandwegen of voetpaden. De terugroute is dus gelijk aan de heenroute, met dien verschil dat het nu een stuk makkelijker rijdt. Wat ook scheelt is dat we het duintraject overslaan. 🙂

Lars geniet van het uitzicht en dat hij op de auto mag zitten!

Als we weer veilig aan de overkant aan wal staan en we langs een autowasstraat rijden, sluiten we in de rij aan. Het zoutwater afspoelen lijkt ons geen verkeerd idee. 🙂

Vrijdag 28 december

De vakantieperiode in Australië heeft als voordeel dat er nu dus ook veel kinderen op de camping staan. Het dagje strand laten de kids daarom vandaag graag aan zich voorbij gaan. Hoewel ze zich heel goed samen vermaken, is contact met andere kinderen op zijn tijd ook heel leuk en goed. Onze tiener Lars zien we echt veranderen. In plaats van alleen met jongens om te gaan, komen er nu ook de meiden in beeld. 🙂

Naast spelen wordt er tegenwoordig ook zo nu en dan gechilld …

Ik gebruik de dag voor “huishoudelijke” klusjes, waarvan wassen er één is. Hier heb ik vier 1 dollar munten voor nodig. Ik vraag Nick om bij de receptie een 10 dollar biljet voor mij om te wisselen voor munten al dan niet met briefgeld gecombineerd. Zijn ogen beginnen te glinsteren en zegt lachend dat hij het voor allemaal 1 dollar munten gaat omwisselen: 4 dollar munten voor mij en de rest kan hij dan besteden in de game room op de camping. Rich hoort dit en is hier ook wel voor te porren, dus vertrekken de mannen na het wisselen direct naar de game room! 🙂

Ouderwets flipperen

Inge is ondertussen met Adèle druk in de weer om glitterslijm te maken. Heerlijk lekker met je handen in de smurrie. Eenmaal gereed proberen ze er, met succes, enorme luchtbellen mee te maken.

Bij het koken treffen we Peter & Sarah, Adèle (Delli) and Seb(astian/ Sebbi) in de campingkeuken en schuiven we op onze laatste Noosa avond gezellig met elkaar aan tafel.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén