Ons avontuur

De wereld als speeltuin

We gaan alle kanten op!

Denpasar – Bali (week 1)

Maandag 3 december

Om 5.45 uur begint voor Rich en mij de dag. Terwijl we de allerlaatste spullen inpakken en het ontbijt klaarmaken, worden de kids wakker. Ondanks het vroege uur en de relatief korte nacht, is er toch een bepaalde mate van stuitergehalte vanwege het feit dat we weer gaan vliegen en dat we weer teruggaan naar Azië. Dit keer staan we net als “onze” Uber taxichauffeur David keurig op tijd klaar en worden we even voor 08.00 uur op het vliegveld van Brisbane afgeleverd. Dit keer gelijk bij Domestic flights, wat een hoop stress scheelt. Deze terminal ligt namelijk ook hier niet direct aan die van Intercontinental flights. Vanwege onze transfer op Sydney, moeten we ons bij de Domestic terminal inchecken.

De vlucht vanuit Sydney heeft enerzijds vertraging voorafgaand het boarden en anderzijds daar we op de startbaan ook enige tijd moet wachten. Op zich is het uurtje niet heel erg, behalve dat we nu pas rond 21.00 uur Balinese tijd (is 23.00 uur Australische tijd) bij de bagageband staan en er al een flinke dag op hebben zitten. Bij Nick en Inge gaat het kaarsje nu rap uit … We plakken er nog wat extra tijd aan vast, wanneer onze grote roze koffer aardig beschadigd blijkt te zijn en we hier melding van maken. Leuk is dat de kids bij het aflopen van de vliegtuigtrap gelijk de typische Aziatische geur opmerken. Verheerlijkt gaan de gedachten gelijk uit naar het Indonesische eten.

Bali! Twee weken vakantie! Yeah!

Moe komen we om 22.30 uur (is 0.30 uur Australische tijd) en na ruim 5600 km reizen bij ons hotel aan. We worden verwelkomd met een heerlijke verse juice van sinaasappel met papaya en op onze kamer staat een lekkere bord met fruit voor ons klaar. Even lekker gezond snacken! En een nieuwe smaakervaring met de salak gula, oftewel mangosteen. Dit zijn de betere welkomsten. 🙂 Na een snelle en goedkeurende blik op het zwembad duiken we gauw ons bed in.

Dinsdag 4 december

Jetlag op wereldreis: ja dat kan natuurlijk ook! Tussen 05.00 en 06.00 uur zijn we allemaal wakker. We maken er een uitgebreide relaxochtend van. Voor Rich geldt dit wat minder, want Nick staat stuiterend naast zijn bed. Hij wil namelijk heel graag dat zijn nieuwe tablet gebruiksklaar wordt gemaakt, zodat hij hem kan uitproberen. Hoewel hij aardig uit de voeten kon met de Huawei telefoon (z’n tablet had de whirly wind in Kings Canyon niet overleefd), beperkte de Chinese rom hem ook regelmatig. Daarom wilde hij van zijn verjaardagsgeld, dat we op zijn spaarrekening hadden gezet, heel graag een nieuwe tablet kopen.

Hebbes, eindelijk een nieuwe tablet!

Op Sydney airport hadden ze in een tax free shop een mooie tablet in de aanbieding en hebben we gelijk (Oeps! Ja weer …) een nieuwe mobiel voor mij gekocht; een die wel echt goed kan zoomen. En ook kan “zwemmen”. De grootste uitdaging voor mij zal zijn om hem niet te laten vallen … 😐 Nadat alle (her)installaties zijn gelukt, lopen we voor een brunch de wijk in. We zijn overduidelijk weer terug in Azië: van achter en van voren, de scooters vliegen ons weer om de oren! 🙂 Ook moet je weer wat meer naar de grond kijken, want de wegen en stoepen zijn hier toch duidelijk van mindere kwaliteit. Het geloofsverschil tussen Java en Bali valt ook gelijk op: Islamitisch en respectievelijk Hindoeïstisch. Dit zien we terug in de uitingen van heilige beelden, versieringen, tempels en kleine offerplekken.

Teruglopend komen we vlakbij ons hotel een drukbezochte warung tegen. De kids willen wel wat lekkers halen bij het bakkertje, maar Rich en ik gaan toch echt voor de warung. Brood eten we later wel weer een keer. Hier genieten we weer met volle teugen van de rijst cq nasi en de pittig gekruide gerechten. 🙂 Nick en Inge moeten echt weer inkomen en drinken probleemloos de flesjes water leeg. 🙂

Rond het middaguur valt er een bui, maar de rest van de dag is het droog. We vermaken ons met zwemmen en relaxen op de kamer. Zo iets als een lazy Sunday, maar dan op dinsdag! 🙂

Heerlijk zwemmen

’s Avonds gaan we voor Indonesische begrippen luxe uiteten. De naam doet het niet vermoeden, maar Poppies is een restaurant waar je heerlijk Indonesisch in een hele sfeervolle omgeving kunt eten. De Indonesische rijsttafel is met zorg gemaakt en de gerechtjes zijn verfijnd en niet al te spicy van smaak. De pina colada is ook echt een topper!

Een heerlijke rijsttafel!

Woensdag 5 december

We hebben van Sint & Piet, alias (opa) Fred en (oma) Greet een leuke rijm via Whatsapp ontvangen. Ze hebben geld op onze rekening gestort waarmee we als vervanger van de chocoladeletters heerlijke sorbets mogen kopen. Dat zijn nog eens leuke appjes op de vroege ochtend! 🙂

Als we op het punt staan om naar het strand te gaan, blijken de kids er eigenlijk helemaal niet naar toe te willen. Ze willen heel graag in het zwembad zwemmen en in het hotel vertoeven. In plaats van naar het strand lopen we daarom naar het zwembad. Ook goed! 🙂

Eind van de middag hebben we een verrassing voor de kids: we gaan Sinterklaasavond vieren. Ze krijgen ieder een goed gevuld tasje met lekkers.

Sinterklaas heeft dit lekkers

Terwijl wij het Sinterklaasspel gaan spelen, mogen ze hier naar hartenlust uit snoepen. Colaatje er bij en het feest is al halverwege zijn succes. 🙂 Rich en ik hebben een dobbelspel bedacht dat bestaat uit vragen over onze wereldreis beantwoorden alsmede doe- en tekenopdrachten. Terwijl de snoepverpakkingen in het rond vliegen, wordt er ondertussen druk gedobbeld en gelachen om de opdrachten. Weet de een het even niet, dan schiet een van de andere graag te hulp. Het scheelde niet veel, maar het spel is afgerond voordat al het snaaiwerk op is. Het is inmiddels etenstijd, maar geen van ons heeft trek, maar wel zin in nog een spelletje Uno. Dus spelen we nog een kaartspel ter afsluiting van ons heerlijk avondje. 🙂

Sinterklaas spelletjes met de kerstmuts op

Donderdag 6 december

Ondanks het tijdsverschil van 2 uur met Australië, ben ik ook hier op Bali gewoon om 05.00 uur wakker. Met dank aan het gekrakeel van de hanen! Of heb ik gewoon (last van) een extreem strak afgesteld bioritme. Voor mij dus geen Philips wake-up light! 🙂

Even voor 9-en vind ik het tijd voor actie in de tent en probeer Rich uit z’n bed te porren om te gaan douchen, zodat we daarna kunnen gaan ontbijten. Terwijl ik dat doe, begint ineens ons bed behoorlijk te schudden. Rich en ik denken beiden dat Nick en/of Inge aan ons bed zitten te rammelen of erop te springen. Dit doen ze wel vaker als Rich en ik aan het knuffelen of stoeien zijn. Echter wanneer we Lars heel hard AARDBEVING horen roepen, staan we in no-time naast ons bed. Lars dacht zelf eerst ook dat Nick of Inge op zijn bed stond te springen, maar nadat hij een schilderij flink zag bewegen, realiseerde hij zich wat er gaande was.

We kijken elkaar allemaal verschrikt aan en graaien als een malle naar onze kleren, want om nu in ons adamskostuum naar beneden te rennen … Zou je wel moeten doen, maar ja … Voordat we de trap afrennen, is de aardbeving al gestopt. Buiten staan al heel wat mensen bij elkaar. Door ons late besef en het aankleden zijn we overduidelijk de laatsten. Oeps! Net als bij de booractie in Hanoi, Vietnam en de whirly wind bij Kings Canyon, Australië komt het echte besef van wat er is gebeurd pas als je ergens veilig en wel staat. Dan komt ook de adrenaline en het ongeloof van hetgeen er is gebeurd nog sterker op gang.

Na een minuut of 5 gaan de locals en de medewerkers weer verder met waar ze mee bezig waren. Alsof er niets is gebeurd. Als ik navraag doe bij een medemaker geeft hij aan dat er mogelijk nog wel een naschok kan komen, maar dat die niet zo heftig zal zijn. We lopen terug naar onze kamer en verzamelen het broodontbijt voor de kids, welke ze bij het zwembad opeten. Normaliter zouden ze in het hotel mogen blijven als we een boodschap doen of wanneer we net als gisteren schuin aan de overkant Aziatisch ontbijten, maar voor vandaag vind ik dat geen fijn idee en moeten ze mee. Waardering is hier momenteel niet voor, maar ooit zullen ze het vast begrijpen. 🙂

De naschokken blijven verder uit en het blijft bij een aardbeving met een magnitude variërend van 5,5 tot 6,5. Het is maar net welke internetsite we openen … Het epicentrum lag weer op Lombok, het eiland waar het een aantal maanden terug ook al flink raak was. Om die reden zijn we destijds uiteindelijk naar Java afgereisd in plaats van Lombok. Maar als dit een aardbeving met indicatie 5,5 was, dan wil ik niet ervaren hoe het tekeer zou gaan bij een aardbeving van 7 of hoger!

Eind van de ochtend ontmoeten we Mark Blackburn weer. De Aussie (Ossie) waar we de Savannah Way mee hebben gereden. Hij verblijft al een week of drie op Bali en zit hier nog zeker tot het einde van het jaar. Het is een gezellig en letterlijk en figuurlijk een warm weerzien. Terwijl wij lopend naar het strand gaan, neemt Mark Lars op de scooter mee. Bij de eerste kruising wordt hij door een verkeersagent staande gehouden en moet hij zijn papieren tonen. Gelukkig heeft hij zijn motorpapieren paraat. Vervolgens wijzen ze naar zijn pet: “waar is zijn helm” vragen ze. Hij wijst naar Lars en geeft aan dat hij die van hem aan het kind heeft gegeven. En dat hij hem alleen even naar het strand brengt. Aziaten zijn grote kindervrienden en naar wij vermoeden kon oom agent het erg waarderen dat Mark Lars van een helm had voorzien in plaats van zichzelf bij gebrek aan een tweede helm. Met een vriendelijk knikje geeft hij aan dat ze hun weg mogen vervolgen! Pfffff, wat een mazzellll!

De opgang naar Kuta beach

Reünie met ‘Aussie’ Mark.

Op Kuta Beach onderhandelen we voor een mooi prijsje een zitje met een parasol. Nick gaat weer vol overtuiging de onderhandeling aan voor de huur van 2 body boards. Hij moet uiteindelijk toch meer water bij de wijn doen, dan hij voor ogen had. Met inmenging van ons gaat hij uiteindelijk akkoord. Hij geeft namelijk niet zomaar op. Samen met Inge duikt hij vol enthousiasme de golven in.

Alle drie boarden ze er op los!

Inge geniet met volle teugen

Inge met een grote aangespoelde schelp

Lars gaat met zijn goed onderhandelde surfbord ook de golven in. Twintig minuten later komt hij gefrustreerd het water uit: de golven breken veel te snel, waardoor surfen enorm lastig cq vaak niet te doen is. Hij neemt een break en gaat op zoek naar Pokémons. Bij zijn nieuwe surfpoging, valt het nog steeds niet mee, hoewel de golven ietsjes beter zijn geworden. De lessende Chinezen liggen royaal in de weg, waardoor hij steeds van zijn bord moet springen om een botsing te vermijden. Geef Lars de golven van Batukaras maar! 🙂

Tegen het einde van de middag begint de lucht er dreigend grijs uit te zien. Na de gezellige borrel met Mark gaan we ieder weer richting onze accommodatie. We komen langs de good looking ijs toko, Icelab finest gelato en vinden het de hoogste tijd om het Sinterklaascadeau van Fred & Greet te verzilveren. Heerlijk!

Lekker genieten van de Sinterklaas ijscoupe!

Na 11 maanden is het dan eindelijk zover: mijn maagdarmstelsel is ’s avonds van de rel. Geen idee waar het precies door is veroorzaakt, maar ik ben wel blij dat we momenteel niet aan het wildkamperen zijn! 🙂 Voor het graven van een gat in de grond zou ik niet of nauwelijks de tijd hebben. 🙂 Gelukkig heb ik net voor, tijdens en kort na m’n rondje toilet verders geen last. Valt dat in ieder geval nog mee. 🙂

Ondanks de aardbeving van vanmorgen, gaan we allemaal relaxt naar bed. Lars en Inge houden wel hun onderbroek aan en Nick legt een korte broek voor de grijp. Verder zetten we alleen een tas met onze paspoorten en onze kamerkaart bij de deur klaar, zodat we het belangrijkste bij ons hebben. En hopelijk kunnen we onze mobiel op weg naar buiten nog van de lader(s) grissen. 🙂 Gezien het feit dat we uitgeschreven zijn in Nederland, zal een nieuw paspoort aanvragen naar alle waarschijnlijkheid niet bepaald meevallen, dus als we die bij ons hebben, is dat wel zo fijn.

Vrijdag 7 december

Op regen en onweer en wat toiletrondjes van mij na, hebben we een rustige nacht gehad. Na het ontbijt pakken we het schoolwerk weer op. Het kost ons toch elke keer wel het nodige geduld om de kids aan het werk te krijgen cq houden. Anderzijds beseffen we ook dat het voor hen niet meevalt een bijna één op één situatie van leerling en “leerkracht”.

Het zwembad en het gamen zijn voor de rest van de dag een heerlijke invulling voor de kids. Rich en ik proberen weer een slag te slaan in ons blog- en vlogwerk. 🙂

Zaterdag 8 december

Na het portie schoolwerk gaan we lopend naar Kuta Beach. Vandaag zouden er betere surfgolven zijn, dus op naar het strand. Bij de ijssalon Icelab hebben ze tussen 13.00 en 15.00 uur happy hour: 1+1 bol gratis. Als je daar dan precies om 13.00 uur langsloopt, tja dan kun je dit natuurlijk niet aan je voorbij laten gaan. 🙂 Behalve ik dan, want mijn darm/maaggedeelte is nog niet op orde en ik wil geen risico nemen. Ook wel eens goed voor me! 🙂

Op het strand aangekomen zijn er stevige golven, maar ook vandaag breken ze veel te snel. Lars besluit om vandaag net als Inge en Nick een body board te huren. Daar zijn de golven namelijk uitstekend geschikt voor. In de loop van de middag worden de golven wat beter voor het golf surfen en waagt Rich een poging. Het valt echter nog niet mee. De golven breken toch nog veel te snel, waardoor het nagenoeg ondoenlijk is om op je bord te staan en als je er al op staat, dan kun je alleen in de “washing machine” een poging doen om staande te blijven. De surfplank maakt plaats voor de body board en samen met de kids leeft Rich zich in de golven uit.

Op het strand zijn ook eekhoorntjes, die zich gewillig laten voeren

Inge vermaakt zich vandaag met een Engels meisje en vertoeft de hele middag in de golven. Terwijl Lars weer in zijn e-book van de Magiër duikt, ga ik met Nick ballen en daarna een zandkasteel bouwen. Een schepje en emmer hebben we niet, maar tussen de rommel op het strand vinden we wat hout waar we wel wat mee kunnen. Van afstand ziet het strand er heel mooi uit, maar als je het strand nader bekijkt, ligt er toch behoorlijk wat rotzooi. Ook in het water kom je helaas het nodige afval tegen. Zo zonde!

’s Avonds gaan we uiteten bij Jamie Oliver’s Italian Restaurant. Betaalbaarder dan hier op Bali zul je niet in een van zijn restaurants eten. Helemaal met het kids free arrangement. 🙂 Jammer, alleen dat er één kind per volwassene gratis eet. 😉 Het mini beef burger menu is voor Lars echt te kort, maar aangezien mijn maag nog niet op orde is, eet hij lekker met mij van de Fettuccine Porcini mee. Wat is het toch heerlijk dat hij zoveel smaken kan waarderen!

Bij Jamie Oliver’s Italian restaurant kun je hier goed eten

Zondag 9 december

Zowel onze favoriete warung aan de overkant van ons hotel als de Soto Ayam (kippensoep) toko zijn vandaag gesloten. De kebab ayams die we verderop eten, zagen er aanlokkelijk uit, maar valt vooral bij Rich en Lars niet helemaal lekker op de maag. Wat mezelf betreft kan ik het niet goed beoordelen, aangezien mijn maag ook vandaag niet topfit is. 🙂 Morgen maar weer lekker naar een van onze favoriete toko’s! 🙂

Voordat we terug naar het hotel keren, laten Rich en Lars hun haar knippen bij een kapsalon die qua uitstraling een goede en professionele indruk geeft. Voor Lars is het nog even spannend, want ze gebruiken hier de tondeuse voor het overgrote deel van het haar. En als Lars iets niet wil … Gelukkig is deze kapper ook bekwaam genoeg om Lars zijn haar te knippen en loopt hij een klein half uurtje later blij de zaak uit. Het is soms toch afwachten, wat ze met je haar doen. 🙂

De warme, bewolkte en benauwde dag met 31°C jaagt ons bij terugkomst in het hotel eerst het zwembad in. Ze hebben een lekker groot zwembad met een heerlijke watertemperatuur. De dag schiet alweer aardig op en na de verfrissende duik starten we fris en fruitig aan het schoolwerk. Zo leuk! 😉

In het straatje waar Poppies restaurant zit, hebben we een ander leuk restaurant gezien waar ze vanavond live muziek hebben. Het eten is niet heel bijzonder en de muziek is wel aardig, maar de dansacts aan de overkant vallen wel erg in de smaak. Er treden namelijk een tweetal drag queens op. De als vrouwen verkleedde mannen paraderen met o.a. de hit ‘Man I feel like a women’ al playbackend door de zaak. De kids kijken hun ogen uit! 🙂 🙂

Ons toetje voor vanavond halen we terwijl we naar het hotel teruglopen. Bij een straatkar verkopen ze roti Bakar, naar het schijnt een typisch Indonesische lekkernij. Wij hebben het nog niet eerder gezien, ook niet op Java. De hoogste tijd dus om het eens uit te proberen. Het is een soort gebakken brood met beleg naar keuze. We kiezen voor tiramisu en mango en het gaat er in als zoete broodjes! 🙂

Roti Bakar een heerlijk toetje!

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Bianca Haakman december 16, 2018

    Hoi familie Hekelaar!
    Wat ontzettend leuk om ‘mee’ op reis te kunnen door het lezen van jullie verhalen. Erg leuk en boeiend geschreven.
    Wat een avonturen en ervaringen, indrukwekkend!
    Lieve Lars, Nick en Inge, wat een toppers zijn jullie! Wat durven en doen jullie veel. Echt wereldkinderen 😉👍🏼!
    Heel veel plezier en mooie ervaringen nog!
    Groetjes van juf Bianca van ‘t Skitteljacht.

    • De Hekies december 21, 2018 — Berichtauteur

      Hoi Hoi. Wat leuk om te horen! We gaan nog even door met Australië, maar daarna komen we echt richting huis.

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén