Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Het is maar waar je een kick van krijgt!

Tully en Townsville

Woensdag 21 november (vervolg)

We rijden inmiddels tussen enorme hectares bananen- en rietsuikerplantages. Het rietsuiker wordt na het oogsten middels treintjes weggevoerd. Talloze railstrajecten doorkruizen onze route. Onderweg maken we een stop bij een fruitstal. We slaan lekker wat fruit in: bananen, papaya, watermeloen en passievruchten. In de schaduw van een grote boom genieten we van onze fruitlunch. Heerlijk! Dit deden we in Azië wel vaker, daar hebben zo ook zulk heerlijk rijp en zoet fruit.

De route naar Tully is weer geweldig

In Innisfail halen we boodschappen voor onze overnachting op een wildkampeerplek bij Tully. In Tully rijden we eerst naar de Golden Gumboot. Traditiegetrouw wordt er een rubberen laars uitgereikt aan de natste plaats van Australië. In 1950 won Tully deze titel met een regenval van 7.900mm in één jaar tijd!

De giga laars

Niet alleen de jongens klimmer erop ook de beruchte giftige kikker

Tientallen jaren later werd door de bewoners het initiatief genomen om hiervoor een gouden laars met een hoogte van 7,9m in het dorp te plaatsen. De kikker refereert naar de in deze regio veelvoorkomende Green tree frog. Met een spiraaltrap kun je in de laars naar boven klimmen en heb je uitzicht over het industriegebied van Tully. Bizar om te beseffen dat er in één jaar tijd zoveel water is gevallen. Tully geldt als een van de natste plaatsen van Australië en gemiddeld valt er in deze plaats met circa 3.000 inwoners jaarlijks zo’n 4,1m regen.

Ook willen we graag de suikerfabriek bezoeken. Voor vandaag is een bezoek niet meer mogelijk, voor morgenochtend nog wel. We hebben mazzel, want de rondleidingen worden alleen van juli t/m november gegeven en in Tully staat de enige rietsuikerfabriek van Australië die bezocht kan worden. We worden verzocht om te verschijnen met dichte schoenen in verband met veiligheid, een t-shirt met lange mouwen mauwen tot over de schouders en een degelijke korte of lange broek. De laatste twee voorschriften zijn om te voorkomen dat het fabriekspersoneel te veel afgeleid zal worden. 🙂

De Tully Suiker fabriek met achter de palmbomen de karren met rietsuikerplanten.

Bij de Barron River konden we helaas geen rafting tour boeken, maar hier in Tully gelukkig wel. Vaak is het pas vanaf 12 jaar, maar hier bieden ze een rafting vanaf 6 jaar aan. Inge en wij helemaal happy, want dit wilden we met z’n allen wel heel graag doen. Bij het boeken van deze activiteit voor aankomende vrijdag, blijkt dat we een gratis overnachting in het Tully Gorge National Park krijgen. We besluiten om er een extra nacht bij te boeken, zodat we 2 nachten op dezelfde plek kunnen blijven staan. Wel zo rustig.

Op weg naar de camping, rijden we langs een bord met de vermelding dat het Tully Gorge National Park nog 45 km rijden is! Oeps, dit hadden we niet verwacht en is toch een beetje een tegenvaller. Morgen moeten we immers weer terug naar het centrum vanwege onze rondleiding in de suikerfabriek. Het is zoiets als even op en neer naar Amsterdam rijden vanaf Hoogkarspel. 🙂 Voor Aussies is het om de hoek, maar wij moeten er toch nog wel een beetje aan wennen, hoewel het afleggen van grote afstanden ons steeds makkelijker afgaat.

Na het eten duiken we gelijk onze tenten in. De march vliegen cq paardenvlieg, (blinde) daas of brems zijn hier in grote getalen aanwezig. Deze grote bruine mug heeft een venijnige manier van steken en de jeukbeulten zijn geen pretje. We komen er via internet achter dat ze een grote aantrekkingskracht hebben op donker blauw en andere donkere kleuren. Nou, ik kan me voorstellen dat we zeer gewilde objecten zijn. 😐

Donderdag 22 november

Na het ontwaken vertrekken we gelijk naar Tully om daar in het park bij Banyan Park Transit Centre te ontbijten. Hoewel meerdere malen verteld, blijkt Inge bij aankomst in Tully alleen haar bikini aan te hebben en haar kleren nog in de tent te hebben laten liggen. Waar ook de kledingkoffer in ligt … De waszak voorkomt dat we een uur (cq 2 uur totaal) terug moeten rijden. Ze moet echter wel in Nicks kleding, want haar jurk uit de wastas mag ze volgens de voorschriften niet aan. Hoewel de kleding redelijk goed past, is ons meisje meisje allerminst gelukkig met haar tijdelijke outfit. 🙂

We maken ons klaar om de fabriek in te gaan.

Het aantal march vliegen vallen hier in het stadje gelukkig heel erg mee, wat niet betekent dat het prikken ook meevalt! 😐

Even voor 11 uur melden we ons bij Tully Sugar Limited voor de rondleiding. Middels een netwerk van 280 km rails leveren de 31 boeren de rietsuikerplanten zeer grof gehakt in open wagonbakken à 8 tot 10 ton aan. Elke kar heeft een eigen nummer die naar de betreffende boer refereert. Bij binnenkomst wordt de kar gewogen, waarna de planten verschillende malen wordt gekneusd en tot vezels worden verwerkt om zoveel mogelijk suikerwater te genereren. Het suikergehalte wordt gemeten en in combinatie met het gewogen gewicht rietsuikerplanten bij binnenkomst, worden de verdiensten voor de boeren vastgesteld. Voor 2018 verwachten ze ruim 2.400 ton rietsuikerplanten te verwerken, met een opbrengst van 303 ton aan rietsuiker. Sinds 1997 draait het bedrijf al volledig op groene energie, afkomstig uit eigen restafval van de rietsuikerplanten. In de productietijd hebben ze zelfs een overschot aan energie waar een klein dorp op zou kunnen draaien.

Na de introductie in een klein kantoor lopen we het terrein op en de fabriek in. Enorme machines en silo´s staan er opgesteld. Onze gids Judy zorgt voor een relaxte rondleiding.

Voordat het rietsuiker door de perssen gaat wordt er met een mega magneet eerst wat metaal verwijderd

Best heet daarbinnen

Zo laat ze ons zien wat voor impact het suiker op de betonvloer heeft: in plaats van gevlinderd beton zijn delen weggevreten en is het meer heel grof zoab (zeer open asfalt beton). Dus kids wees gewaarschuwd aldus de gids: “goed poetsen” is de boodschap!

Wauw Dit doet suiker met beton … Zie het verschil tussen rechts en links!

Als we bij een van de mengmachines kijken, krijgen we van een van de medewerkers een flinke zak verse en nog warme rietsuiker. Naast het feit dat het in de fabriek heel warm is, komen ook allerlei geuren op ons pad. Van licht zoet tot zoete drop lucht. Het wordt helemaal feest wanneer het suiker regent! Vanuit het transportkanaal naar de silo’s waar de vrachtwagens worden afgevuld, valt suiker. In plaats van de “it’s raining taco’s out of the sky …” zingen de kids nu de suiker variant! 🙂 Onze lekkerbek Lars, heeft zijn plekje hier helemaal gevonden. 🙂

It’s raining sugar!

Bij de Woolies (Woolworths) halen we eten en drinken voor de lunch en het avondeten. We lunchen bij South Mission beach, zodat de kids na het eten gelijk de zee in kunnen. Hier hebben ze namelijk een stingersnet, die de levensgevaarlijke kwal weert.

Zwemmen in zee, maar dan wel binnen een stingersnet. Dat is best apart.

Advies is wel om niet te dicht bij de rand te komen, want stingers hebben tentakels tot 3 m lang! De stroming is behoorlijk pittig wat in leuke golven voor de kids resulteert.

Het heerlijke Mission beach

Vanwege de march vliegen hebben we besloten om hier in het stadje of bij het strand te gaan eten. Het wordt het Mission beach even verderop, waar ze ook een basketbalveld, speeltoestellen en een BMX-baan hebben. Terwijl wij onze kookspullen op de picknicktafel installeren en beginnen met het bakken van pannenkoeken, vermaken de kids zich met het kijken naar de BMX-ers.

Een gave plek om pannenkoeken te bakken, met de BMX-ers op de achtergrond

Als de eerste pannenkoeken gebakken zijn, stelt een van de BMX-ers voor om “trick or treat” in ruil voor een pannenkoek te doen. En zo volgen er demo’s en pannenkoeken over en weer! Geweldig 🙂

Vrijdag 23 november

Het heeft vannacht net als gisteravond geregend, maar gelukkig lukt het ons om voor 10 uur alles droog ingepakt te krijgen, ondanks de aanwezigheid van de prikgrage march vliegen. Onze auto zit inmiddels vol met deze vliegen. De rafting begint vanaf deze plek in het Tully Gorge National Park, dus deuren dicht en we zien het straks wel weer. 🙂

Voorzien van helm, zwemvest, opblaasboot en peddels lopen we om 10.30 uur naar de waterkant.

Eerst volgt er een kleine demonstratie hoe onder andere te handelen bij het varen tussen de rotsen. Nadat we het zelf hebben mogen proberen en we de oefening van het boot kantelen en er weer inklimmen goed hebben doorstaan, beginnen we aan onze tocht. In eerste instantie vinden we het toch wel jammer dat het water nog vrij laag staat. Hierdoor kom je wat vaker vast te zitten en zijn de stroomversnellingen wat minder heftig om te nemen. Om nu hiervoor het naderende regenseizoen voor af te wachten … Halverwege zijn Rich en ik het er over eens: het is goed dat we voor een halve dag raften hebben gekozen. Daarbij zijn de stroomversnellingen voor de kids net mooi en gaat het soms nog best snel. Dit geldt ook voor een aantal andere deelnemers, die onderweg ook genoeg uitdaging blijken te hebben. 🙂

Na 4 km pedellen bereiken we om 14.00 uur het eindpunt. Het laatste stuk maant onze gids ons tot spoed. Er is hier een paar dagen terug een saltie gespot! Oeps!! Oh oh. Dat is nog even best spannend. Niet zwemmen dus!

Lars en Nick hebben zich samen in een boot kranig verweerd. Uiteraard niet geheel zonder slag of stoot, maar ze hebben wel alles zelf gepeddeld. Inge die bij mij in de boot zat, had al haar krachten in de eerste kilometer verspeeld. 🙂 Het was een mooie en gezellige tocht over de Tully River heen en gelukkig hebben we geen krokodillen (salties) gespot. Het frisdrankje dat voor iedereen klaar staat, hebben de kids zeker verdiend!

Als we omgekleed en wel de auto in willen stappen, blijkt het omgetoverd te zijn in een march begraafplaats. Het was er niet meer van gekomen om de auto in de schaduw te parkeren, maar dat heeft kennelijk zo moeten zijn. 🙂 Een extra nacht en ontbijt met de march vliegen, trekt ons niet bepaald aan, dus hebben we besloten om vandaag toch te gaan rijden in plaats van een derde overnachting in dit park. Het is inmiddels alweer 14.30 uur als we wegrijden richting Townsville. We boeken een soort van bungalow bij Orchid Guesthouse in het centrum. Zo kunnen we nog even flink wat kilometers wegrijden en zitten we niet met het opzetten van onze tenten en het eten voordat het donker is.

Tegen 18.30 uur komen we bij onze guesthouse aan en terwijl de kids gaan douchen, halen Rich en ik gauw het avondeten. De accommodatie heeft een oven, dus het voorstel voor pizza’s wordt door de kids enthousiast verwelkomt. Rich en ik gaan voor een heerlijk warme kant-en-klare gevulde kip van Woolies en voegen daar een bak afhaalfriet aan toe. Heerlijk! Makkelijk eten na een lange en intensieve dag in je eigen omgeving en is dan toch het allerlekkerst! De kids vinden dit helemaal het geval na het douchen, zodat ze als nudist (vooral Nick) of in ondergoed kunnen relaxen tot het eten klaar is. 🙂

Zaterdag 24 november

Eigenlijk zouden we vandaag vertrekken, maar we hebben er nog een nacht bijgeboekt. Vanavond is namelijk de Australian Grand Finals van de PBR (Professional Bull Riders) in Townsville. Dat willen we uiteraard niet missen. Gelukkig is het Rich gisteravond nog gelukt om online tickets te kopen.

De dag wordt relaxed opgestart, terwijl de wasmachine, die gratis tot onze beschikking staat, op volle toeren draait. Naast de standaard was als (zwem)kleding, is het beddengoed na een aantal broeierige en benauwde nachten ook wel aan een wasronde toe. En ach, omdat de wasmachine zo lekker groot is, ook gelijk maar alle slaapzakken wassen. Je bent Hollander of niet! 🙂 Normaliter betalen we $ 4,- (€2,55) per was. Nu niets na 8 schommels wasgoed! 🙂

In de loop van de middag zoeken we het strand van Townsville op. Ook hier hebben ze in verband met de aanwezigheid van stingers (november t/m mei) een stingersnet. Deze is wel een stuk groter dan in Tully, maar de golven zijn hier weer een stuk minder. Je kan ook niet alles hebben. 🙂 Hoewel, ze hebben hier een geweldig strandbad. Net geen infinity pool, maar wel heel mooi en groot. En ook hier gratis toegang. Dat hebben ze hier in Australië toch wel erg goed geregeld, hoor!

Het strandbad van Townsville!

Nick en Rich spelen ondertussen samen een soort waterpolo

’s Avonds zitten we helemaal boven in de arena van Townsville Entertainment and Convention Centre. Om 19.30 uur worden de 22 rodeorijders, 3 bull life savers met een vuurshow geïntroduceerd.

De vuurwerk intro!

Voor vanavond zijn de 12 ruigste stieren van het afgelopen jaar geselecteerd en na het Australische volkslied gaat de competitie van start. Het doel is om minstens 8 seconden op de stier te blijven zitten. Ondanks dat deze rodeorijders professionals zijn, blijkt het nog een hele kunst om dit voor elkaar te krijgen. De zoemer van falen laat vaak van zich horen. Als het een rodeorijder lukt om wat langer op de rug van de stier te blijven zitten, zwelt het publieksgeluid aan. De 8 seconden lijken hier wel een eeuwigheid te duren.

Zo zittend zagen we ze niet vaak!

De functie van de bull life savers blijft ook niet onopgemerkt. Als de stier zijn berijder heeft afgeworpen en nog wild en woest om zich heen springt, moeten zij de stier afleiden en richting de box drijven. Of zoals ook een aantal keer gebeurt tussen de stier en de rodeorijder inspringen. Zowel het rodeorijden als de bull lafe savers job, is iets wat wij toch verre van ambiëren. Vooral Nick en Inge vinden het in het begin heel erg spannend en eng om het stierengeweld te zien. Na een kwartier zijn ze dit kwijt en joelen, net als Lars, lekker met de rest van het publiek mee.

Vaker zagen we ze zo vliegen

Een van de rodeorijders heeft super veel pech: als een van de weinigen lukt het hem om langer dan 8 seconden te blijven zitten, echter nadat hij eraf is geworpen, krijgt hij een flinke trap na met de achterpoten van de stier en breekt hierdoor zijn arm. Zijn kans om kampioen te worden, is hiermee direct verkeken.

De pauze wordt gevuld met live muziek van de voor ons totaal onbekende zanger Cassey Barns. Beter bekend onder het grote cq de rest van het publiek. 🙂 Net als de uiteindelijke Braziliaanse winnaar, Lucas Divino. 🙂

We sluiten de avond af met een lekker fout snackrondje bij de Mc. Het is inmiddels 22.30 uur en als je vroeg je avondeten hebt gehad en je rijdt er toch langs … 🙂 🙂

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén