Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Lars kust een kikker, maar helaas geen prinses!

Kurunda en Port Douglas

Vrijdag 16 november

De wagen weer volgeladen en wel, vertrekken we richting Port Douglas, wat ten noorden ligt van Cairns. Onderweg stoppen we bij RainForeStation Nature Park in Kurunda. Een park met een mix van wildlife en Aboriginal onderdelen. Voordat de Aboriginal dansvoorstelling start nemen we alvast een kijkje in het wildlife gedeelte. De Tasmanian devil die zich in het Whiteman Wildlife Park niet liet zien, ligt hier klaar voor een fotosessie. Duivels is dit diersoort zeker met een van de krachtigste beten in de dierenwereld. Daarnaast baart een vrouwtje tot wel 40 jongeren per keer, waarvan alleen de 4 snelste het overleven, aangezien ze maar 4 tepels heeft! Wist je overigens dat ze net als een kangoeroe een buidel heeft? Alleen niet aan de voorkant, maar op haar rug. Laatste kennisfeitje: ze slaan voor mindere tijden vet op in hun staart. Zie je een Tasmanian devil met een dikke staart, dan is hij dus in goede conditie.

De echte Tasmanian Devil

Tijd voor de dansvoorstelling! Onder begeleiding van een didgeridoo en “klapblokjes” laten een drietal dansers stukjes van diverse traditionele dansen zien.

Nick en Inge zijn helemaal blij wanneer zij het podium op mogen om mee te doen met een van de dansen. Hoewel er enkele personen uit het publiek uitgenodigd werden, zijn de Chinezen (waar 95% van het publiek uit bestaat) niet te houden en staan er gaandeweg de show meer man op het podium. Hun brutaliteit is enigszins storend, maar anderzijds is hun enthousiasme ook wel weer grappig.

Nick en Inge dansen enthousiast mee

Aansluitend lopen we naar de boemerang zone, waar we een korte uitleg krijgen over de boemerang en een poging mogen wagen. Tevens krijgen we een presentatie van de diverse didgeridoo technieken. Echt een ware kunst om hier op zoveel manieren geluid uit te krijgen!

Ook krijgen we een demonstratie speerwerpen. De speren zijn gemaakt van bamboestokken en hebben een lengte van circa 2 m. Met de speer kan de Aboriginal jongen een afstand afleggen van zo’n 50 m en mist op enkele centimeters na zijn doelwit: een kokosnoot. Met een soort van houten klepel, die hij aan het einde van de speer vasthaakt, creëert hij zoiets als een hefboom waarmee hij de speer meer vaart kon geven. Hiermee kan hij een dubbele afstand bereiken. Indrukwekkend om deze techniek, waarmee ze op dieren jaagden, te zien.

Het tropisch regenwoud hebben we al lopend en met de auto verkend, maar nog niet eerder met de Duck! De gids manoeuvreert het voertuig behendig over de smalle bospaden, alsmede door het water en vertelt ons onderweg(/water 🙂 ) interessante dingen over het regenwoud.

Met deze amfibievoertuig de Duck gaan we het regenwoud (over land en water) door.

Deze plant is heel gevaarlijk en bezorgt je helse pijnen.

Tot slot ronden we het bezoek aan het wildlife gedeelte af. Naast de saltie, kangoeroes, koala’s etc, zien we voor het eerst ook een dingo en een cassowary.

Jonge wees kangoeroes worden handmatig gevoerd

Hoewel de dansvoorstelling wat eentonig was, is het zeker een leuk en niet al te groot park waar de activiteiten goed op elkaar aansluiten. Stiekem hadden we wel wat meer met de boemerang willen oefenen (vasthouden op een stand van 13.00 uur 🙂 ) en ook het speerwerpen willen proberen.

De kustroute naar Port Douglas is zoals voorspeld prachtig. Niet overal is er gelegenheid om te stoppen, maar de plekken waar we kunnen parkeren pakken we dan ook.

Plekken om letterlijk en figuurlijk even bij stil te staan

Net voor sluitingstijd lukt het ons om in Port Douglas een tour voor morgen naar het Great Barrier Reef te boeken. Van de prijs schrokken we toch wel behoorlijk (goedkoopste versie voor ons was €500,-), maar we wilden het allemaal wel heel graag en komen hier ook niet elk jaar … Port Douglas is een gezellig stadje met leuke boetiekjes en restaurants. Het doet enigszins juppig aan.

We checken in op camping Tropical Breeze, net buiten het centrum. Een kleine gezellige camping met kleine plaatsen. Onze 3 pop-ups passen net aan op een plek, onze auto mogen we op de plek naast ons zetten. 🙂

Zaterdag 17 november

Lopend gaan we naar de haven van Port Douglas vanwaar om 10.00 uur onze Quicksilver boot vertrekt. We gaan naar Angincourt Reef wat onderdeel is van het buitenste gedeelte van het Great Barrier Reef. Het Great Barrier Reef strekt zich over 2.300 km langs de Noordoostkust van Australië uit. Het is niet één lang rif, maar een netwerk van circa 2.900 individuele riffen. Koraal heeft drie belangrijke factoren nodig om te groeien: warm water, zonlicht en weinig voedingswaarde. Langs de Noordoostkust bevindt zich een bank met een diepte van 20-30 m, waardoor de Great Barrier Reef zich heeft kunnen ontwikkelen. Halverwege de tocht begint de boot wat meer te deinen. De kids vinden het prachtig op het voordek.

Inge heeft stiekem de schaal met koekjes leeg gerausd en onder haar hoed houdt ze haar buit voor de bemanning goed verborgen 🙂 …

Rich bevalt het deinen een stuk minder, maar weet de koekjes wel binnen te houden. Na 1,5 uur komen we bij het platform aan, waar ons verschillende activiteiten wachten.

Het platform voor vandaag

We starten met een tocht in de semi-submarine boot, welke ons langs koraalrif voert en we zien prachtig gekleurde vissen en we spotten zelfs een schildpad.

Als we terugkomen is het lunchbuffet geopend en doen we ons tegoed aan het lekkere eten. In onze charmante pinguïnpakken kunnen we lekker uitbuiken. 🙂

Met deze leuke pinguïnpakken zijn we goed beschermd tegen stingers!

Als we uitgerust met onze snorkels en al in het water liggen, zien we van dichtbij hoe de vissen gevoerd worden. Voor onze neus zwemmen vissen van 5 tot wel 100 cm! Ook hier weten de paar aanwezig Chinezen geen maat te houden; terwijl iedereen wordt verzocht zich rondom aan de gele boeilijnen vast te houden, zwemmen zij maar wat graag eersterangs voor je neus langs. Inmiddels zijn we wel wat gewend en trekken ze aan hun arm of been gewoon aan de kant. 🙂

Na het visvoeren verkennen we met z’n vijven al snorkelend het koraalrif. Van dichtbij zien we dat enorme delen van het rif afgestorven cq wit is. Gelukkig zijn enkele stukken ook aan het herstellen, wat te zien is aan de blauwe delen. Ook zien we enorme schelpen van zeker 50 cm breed, scholen vissen en Inge spot zelfs een schildpad!

Als we terugkomen op het platform kunnen we nog net mee met de laatste semi-submarine boottocht, wat de kids heel graag willen. Tot slot bekijken we het onderwater leven via de observatiegang. Als we omgekleed zijn, is het tijd om op de boot te stappen en terug naar Port Douglas te varen. De terugreis vergaat Rich gelukkig een stuk beter. We hebben met z´n allen een heerlijk dagje uit gehad. Wat het onderwaterleven zijn de meningen verdeeld. Rich en Inge vonden het allemaal prachtig en Lars, Nick en ik vonden het mooi, maar hadden het kleurrijker qua koraal en meer vissoorten verwacht. Was het het geld waard? Gezien hoe goed het voor elkaar was en we ons hebben vermaakt, dan wel, ondanks dat het wat kleurrijker had gemogen. En verder niet meer stilstaan bij het bedrag! 🙂

Na het avondeten snellen we ons naar het centrum waar de Iron Pub zich bevindt. Hier start namelijk om 20.00 uur de kikkerrace.

We hebben een mooi eersterangs plekje en wachten vol spanning af wat er gaat gebeuren. De presentator is een jonge enthousiasteling die bij Wildlife Habitat werkt en dit er voor de lol bij doet. En een hoop lol gaan we beleven! Allereerst worden de kikkers met grappen en grollen aan ons voorgesteld: Jerry Springer, Aussie Aussie, Aussie, Fat Basterd etc.

Ons host voor vanavond

Ze krijgen ieder een gekleurd haarelastiek om, welke gekoppeld is aan het scorenbord. De presentator pikt een perfecte assistente, Sonya, uit het publiek. Zij is duidelijk niet op haar mondje gevallen en vult de presentator perfect aan met zijn haar gevatheid. Uit de emmer worden lootjes getrokken die gekoppeld zijn aan de entreekaartjes. Inge prijst zich gelukkig wanneer ze een van de lootjes mag trekken. De 6 personen krijgen ieder een kikker toegewezen en mogen deze uit de emmer pakken, een kus geven en in een andere, bodemloze emmer zetten. Vooral de dames hebben moeite met het oppakken en geven van een kus op z’n kop, wat de sfeer er alleen maar joliger op doet worden. 🙂

Elke deelnemer krijgt een feesttoeter waarmee hij tegen de achterkant van de kikker moet blazen, om hem vooruit te laten gaan. De bodemloze emmer staat in het midden van een tafel en op het startsein wordt deze weggehaald. De deelnemers beginnen driftig te blazen en als de kikker vanaf de tafelrand op de hand van de deelnemer is beland, dient deze naar een emmer gebracht te worden. Terwijl er al 5 kikkers in de emmer zitten, zit nummer 6  nog steeds in het midden van de tafel. Deze kikker wordt later vervangen door een andere en hopelijk snellere versie: Donald Jump. 🙂 🙂

Dan is het de hoogste tijd voor het onderdeel bieden. Lars doet ook driftig een poging om mee te mogen doen met de tweede kikkercompetitie. En zet steeds als startbod $ 1,- in, wat tot grote hilariteit leidt. Zijn max ligt op $ 16,- en de presentator gunt hem een race, waarmee hij in allerijl Lars zijn bod bij de 5ekikker definitief maakt. Glunderend en vol enthousiasme loopt Lars het podium op en heeft kikker Aussie Aussie Aussie gekocht. En als er Aussie Aussie Aussie (spreek uit: Ossie Ossie Ossie) wordt gezegd, dient iedereen uit volle borst gelijk Oi oi oi te roepen. 🙂 Dit is een standaard ritueel onder de Australiërs.

“Ah bijna 12, nou dan ga je allemaal mooiere dingen kussen dan dit…” Aldus onze host.

Tijd voor actie!

De gedrevenheid van Lars levert hem een keurige 2eplaats op, wat hem een fles bubbels en een tegoedbon van $ 30,- oplevert.

Yess, 2e!

De bon verzilveren we gelijk, want morgenochtend gaan we namelijk weer op route en de pub is pas vanaf 13.30 uur geopend. De drankbon mag ook voor eten worden gebruikt en zo staan er even later 2 bakken friet en glazen drinken op tafel. Wat een feest!

Lekkerrrrr!

 

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

1 Reactie

  1. Joke en Henk december 4, 2018

    Hoi allemaal, wat een belevenissen in Australië. Wij genieten iedere keer weer van jullie verhalen.
    Blijf genieten en vanuit een koud Amerika (Deltaville in de staat Virginia) hele lieve groetjes,
    Joke en Henk

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén