Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Zwemmen in Litchfield

Litchfield

Vrijdag 2 november (vervolg)

In Katherine houden we een laatste stop om inkopen te doen, voordat we 2 nachten in Litchfield National Park verblijven. Het is inmiddels later dan gepland, waardoor we besluiten om een kampeerplek even voor Litchfield National Park op te zoeken. Tegen half 6 komen we bij de gratis Robin Falls Campground aan. Er is nog een prachtig mooi plekje bij de rivier vrij. Rich en de kids zetten snel het tentenkamp op en ik bereid een snelle maaltijdsoep. Het is hier immers rond 19 uur alweer donker!

Dit is een gave plek!

Zaterdag 3 november

Wat was het gisteren en afgelopen nacht snik heet! De rivier voor ons biedt ons een verkoelend en verfrissend bad. Heerlijk!

Nog even een snelle plons!

De wandeling naar de nabij gelegen waterval staken we nadat we alleen nog maar een droogstaande rivierbedding voor ons zien liggen en geen enkel teken van een waterval weten te bespeuren. Het zou ergens op 10 minuten loopafstand van de kampeerplek zijn, maar kennelijk is het de afgelopen dagen droog komen te staan. 🙂

Met de auto gaan we naar Litchfield National Park. Onderweg stoppen we bij een informatiepunt over termietenbergen. Deze reusachtige termietenberg van 50 jaar oud is het onderkomen van de kathedraal termieten! Met hun lengte van 5 mm weten ze indrukwekkende bouwwerken van meer dan 5 meter hoog te creëren! Ondanks de enorme hoeveelheid termietbergen in Noord-Australië, gaat het slechts om een deel van de termietsoort die op deze manier leven. Drie kwart leeft namelijk in bomen of onder de grond!

Wow, dit is nog eens een termietenheuvel!

Het ligt volgens de Australiërs dichtbij, toch is het nog zeker een uur rijden door alle bochtige en smalle wegen voordat we Buley Rockhole bereiken. Dit is een trapsgewijze waterval met een waterbassin waar je lekker in kunt ronddobberen en vanaf de rotsen in kunt springen. De waterbommetjes vliegen ons binnen enkele seconden na aankomst om de oren! 🙂

Na een half uur begint het licht te regen, wat overgaat in een enorme hoosbui. De kids spelen onverminderd voort, tot het moment dat we ze vanwege het onweer uit het water halen. De lucht vertoont geen spoortje blauw meer en we besluiten om terug te keren naar de auto.

Gewikkeld in handdoeken rijden we door naar de nabij gelegen Florence Falls.

Ook deze waterval is een plaatje!

Als het droog is lopen we de 135 treden naar beneden. De waterval mondt uit in een rotsuitsparing, die in de loop der eeuwen steeds groter en ronder is geworden. De kleine rotsen in het water worden door slijtage ook steeds kleiner. Dit alles resulteert in een heerlijk zwembassin. En uiteraard kun je ook hier van de rotsen in het water springen. Gelukkig hebben we nog enige zeggenschap over onze grote durfal. Lars neemt zich daarom voor om hier later nog eens terug te komen, zodat hij van hoogtes van 11 meter kan springen! 🙂 Terwijl wij genieten van onze omgeving en gezellig kletsen met een stel Nederlanders die ook op wereldreis zijn met hun 10-jarige dochter Sun, schrikt Nick op vanaf de trap. Hij blijkt te zijn gebeten door een van de kleine vissen. Deze vissen blijken graag toe te slaan, zodra je in het water stilzit of -staat!

Het begint weer te spatten en we besluiten om richting de tent te keren. En duimen dat we nog wat droge spullen in onze tentjes hebben liggen. Van de 4WD Track vanuit Litchfield National Park naar Daly River Road zien we helaas af. We schatten in dat de forse regenbuien de 44 km lange route er niet makkelijker op hebben gemaakt. Daarnaast hebben we geen recovery materiaal bij ons voor als we vast komen te zitten. Een local had graag met ons meegereden met zijn 4WD, maar heeft vandaag helaas andere afspraken staan. Stiekem balen we wel een beetje dat we dit avontuur aan ons neus voorbij zien gaan. Maar ja, dat is het risico van het bezoeken van dit deel van Australië tegen het regenseizoen aan. De zon gaat al langzaamaan onder en eindelijk zien we dan voor het eerst een walibi (kleinere variant van de kangoeroe). Helaas kiest hij snel het hazenpad als hij ons hoort en ziet aankomen rijden.

Hebbes! Zowaar een levend exemplaar.

Net als de kangoeroes die we enkele kilometers verderop tegenkomen. Wauw, eindelijk eens levende kangoeroes en walibies in het wild gezien na de vele dode (aangereden) versies langs de kant van de weg! Australië en kangoeroes zijn toch wel onlosmakelijk met elkaar verbonden en de laatste wil je toch wel gespot hebben als je Down Under bent! 🙂

Terug bij ons tentenkamp aangekomen, blijken de tentjes de regen goed weerstand te hebben geboden. Of heeft het hier niet zo gehoost? Geen idee, het is in ieder geval fijn dat we droge spullen hebben. 🙂 Er blijken naast ons nog twee groepen hun tentenkamp te hebben opgezet. Beetje balen, want daar gaat ons min of meer anonieme verblijf in de outback en het skinny dippen voor morgenochtend! 🙂

Zondag 4 november

Als we rond 7.15 uur de tent uitkomen blijken al onze buren te zijn vertrokken. De kids kijken ons verbaasd aan als we het serieus blijken te menen met het skinny dippen. Na enige schroom overwonnen te hebben, staan we even later met z’n allen in de ochtendgloren van een verfrissend bad te genieten. Het nemen van foto’s hiervan is er door het genieten er even bij ingeschoten. 😉

Vannacht heeft het nog even flink geregend, maar de zon is vanmorgen weer van de partij, zodat we alles (zo goed als) droog kunnen inladen. Het idee was om vandaag door te rijden naar Darwin. Echter we hebben tot dusver nog niemand gesproken die een bezoek aan Darwin de moeite waard vond. Zelfs inwoners van Darwin die we gisteren spraken, konden niets bedenken waarvoor we naar Darwin zouden moeten afreizen. Scheelt weer een retourtje van 300 km. Op naar Cairns, wat op een afstand van zo’n 2900 km rijden ligt! 🙂

Enkele kilometers voor Katherine rijden we nog even door Pine Creek, een historisch stadje volgens de borden. Echt veel indruk maakt het niet op ons, met uitzondering van de voormalige mijngroeve. Boven op een berg heb je uitzicht op de open mijn, die het bedrijf Enterprise Pit in 1993 liet vollopen met 6800.000.000 liter water om bij wijze van grap de naam Pine Creek om te zetten naar Pine Pit. Creek: een stroom/ beek naar cq Pit: gracht/ sloot alsmede een referentie naar de bedrijfsnaam. Het laten vollopen nam overigens 14 maanden in beslag!

Best een groot zwembad in je achtertuin

Rond het middaguur komen we weer in het stadje Katherine, de derde grootste stad van Northern Territory aan. Met de internetverbinding die we hier weer volop hebben, bepalen we onze route richting Cairns en vullen onze voorraden weer aan. Net als in Alice Springs tref je hier geen hangjongeren, maar heel veel hang Aboriginals aan. Wat de problematiek met deze groep mensen in Australië sterk verduidelijkt.

Het is al bijna 18 uur als we weer in Daly Waters aankomen op de camping waar we vorige keer ook een nacht gestaan hebben. Dit keer helaas geen duik in het zwembad, maar tenten opzetten en avondeten. Omdat het al schemert besluiten we om vanavond lekker in de pub te gaan eten. Wat kunnen die Australiërs toch grote en heerlijke porties serveren! Mmmmm!

We twijfelen of het wel verstandig is om morgen de Savannah Way te nemen: een kortere route naar Cairns. Deze weg heeft namelijk een onverhard gedeelte. Op internet worden we niet veel wijzer dan dat het grootste gedeelte van deze route geasfalteerd is, maar ja, over hoeveel kilometers off road hebben we het dan nog? De Great Central Road hebben we overleefd, maar vooral ik heb geen behoefte aan nog zo’n avontuur.

Rich besluit om navraag te doen bij de lokale werknemers. Op het moment dat Rich de vraag stelt, komt Mark de pub inlopen en vangt de vraag op. Hij komt net aan en is op zoek naar iemand om samen de Savannah Way mee te rijden. Timing is alles! Mark gaat na ruim 2 jaar op bezoek bij zijn ouders in Mount Surprise en wij komen hier ook niet bepaald elke dag! Hij heeft een kennis gebeld, die aangaf dat de route nu goed te doen is en dat het om zo´n 700 km prima te rijden gravel (off road) gaat. We besluiten ervoor te gaan. Een kortere route (1.798 km ipv 2.266 km), dat staat ons wel aan en daarbij geeft samen rijden een veilig gevoel.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén