Ons avontuur

De wereld als speeltuin

De gevaarlijke Savannah Way! Oppassen voor … krokodillen!!!

Savannah Way to Cairns

Maandag 5 november

De Savannah Way gaan we samen met Mark Blackburn afleggen. Deze 44-jarige Australische laptop lifestyler heeft eerst nog wat werktijd nodig, wat de kids mooi de gelegenheid geeft om toch nog even lekker het zwembad in te duiken. Even voor 9.00 uur rijden we afgetankt en wel de Savannah Way op.

De eenbaansstrook richting Borroloola

De eerste 380 km tot Borroloola is geasfalteerd en rijd je variërend op een 1- en 2-baansweg. Als je tegenliggers tegenkomt is het een kwestie van beiden de gravelberm inrijden. Of jij alleen wanneer je een roadtrain tegenkomt. 🙂

Snel aan de kant stilstaan, want zodra deze vrachtwagen je passeert is, zie je even niets meer!

Niet alleen de crocs zijn gevaarlijk, ook de bosbranden waar we door heen rijden.

In Borroloola vullen we de dieselvoorraad weer aan en picknicken we in het park.

We zijn in Borroloola

Voor vertrek laten we voordat we beginnen aan het off road gedeelte de bandenspanning flink teruglopen. En dat scheelt ons een hoop gestuiter! Wat ook scheelt is dat het overgrote deel van de bagage niet meer op het dak, maar in de achterbak ligt en dat de weg een stuk minder “geribbelt” is. 🙂

Even de banden op de juiste spanning brengen

We zijn klaar voor het volgende stuk

Het is een heerlijke route om te rijden en zorgt voor mooie stofwolken achter ons aan. We moeten ook echt de nodige afstand van Mark houden, die met zijn auto en boot erachter, ook de nodige stof doet opwaaien. In het begin zitten een aantal flinke kuilen in de weg, die je toch echt wel wilt zien aankomen. Evenals het vee wat hier met enige regelmaat langs en over de weg loopt. Helemaal fantastisch zijn de riviertjes die we kruizen en waar we lekker doorheen kunnen rijden. Heel diep (max 60 cm) is het niet, maar zo weten we in ieder geval zeker dat we het in de auto droog houden.

Niet heel diep, maar het komt wel tot de deurrand

Dit soort kreekjes passeren we met regelmaat

Tegen 17 uur slaan we ons kamp op. Aanvankelijk was het plan bij een nabijgelegen rivier, maar gezien de natuurlijke bewoners, de krokodillen, die eenvoudig de kant op kunnen komen, kiezen we voor een plek een paar honderd meter verderop.

De kids springen de laatste 200 meter maar wat graag achter in de boot

In een camper of caravan ben je nog wel veilig, maar met een tent is toch anders. 🙂 Ook voor Fergus, de hond van Mark een veilig plan, want die gaat maar wat graag het water in om verkoeling te zoeken.

Het idee om bij Hells Gate te gaan kamperen hebben we laten varen. Dit ligt namelijk nog ruim 230 km verderop, waardoor we tussen 19.30 en 20.00 uur in het donker zouden aankomen. Daarbij is off road rijden in het donker geen aanrader. Niet alleen vanwege het wegdek, maar zeker ook gezien de wilde dieren die dan actief worden.

Onze volgende gratis campingplek

Ook het opzetten van ons tentenkamp in the middle of nowhere is een stuk lastiger met alleen je eigen lampen, de sterren en de maan voor wat licht in de duisternis … Wel jammer dat we het niet bereikt hebben, want nu missen we de spectaculaire morning glory. Een mistrol van een kilometer breed, die ’s ochtends opkomt vanuit zee en die een snelheid kan bereiken tot 60 km/uur!

Terwijl ik aan het koken ben, heeft Mark een kampvuur gemaakt en start met de kids met het kneden van brooddeeg.

Met een kettingzaag is er snel hout op maat voor het kampvuur.

Hij heeft een camping oven. Dit is een gietijzeren pan, die je op je kookplaat kunt gebruiken, maar veel leuker: op een kampvuur!

De kids kneden het deeg

Terwijl wij het Indiase rijstgerecht met boerenkool in plaats van spinazie (foutje van Lars, maar gelukkig wel goed te eten 🙂 ) eten, heeft het deeg de tijd om te rusten, zodat het na het eten in de camping oven op het vuur gelegd kan worden.

Alles wordt op het kampvuur opgewarmd. Zowel de emmer als de zwarte campingoven staat in het vuur.

Het gaat zelfs zo hard in het vuur, dat de onderkant van het brood al is aangebrand voordat we er erg in hebben! Kwestie van morgenochtend de onderkant er afsnijden. 🙂

Lars ligt nog even lekker te lezen op de swag van Mark met Fergus naast hem.

Dinsdag 6 november

Gisteravond zette de wind wat aan, maar dit bleef gelukkig beperkt, zodat we een goede nacht konden maken. Rich, Nick en Mark hun nachtrust werd nog opgeleukt met naar de maan huilende dingo´s! Voor Rich was het om 5.45 uur nog steeds nacht, maar aangezien iedereen verder wakker was, besloot hij met hulp van een bak koffie van Mark toch ook maar de dag te beginnen. 🙂

De kids zijn fan van Fergus, de hond van Mark. Ze geven hem maar wat graag zijn maaltijden of gaan lekker bij hem op de swag (soort van zitzak slaapmatras) liggen. Tot dusver gaat het vrij goed met Lars zijn pollen- en huisstofmijt allergie. De afgelopen maanden gebruikt hij zijn medicijnen niet meer en op een enkele verkoudheid en een tijdje met niesaanvallen in de ochtend een paar maanden terug, gaat het gelukkig behoorlijk goed. Mooie test hoe hij nu op 3 dagen optrekken met een hond reageert. 🙂

Terwijl de tentjes bij de opkomende zon drogen van de ochtend dauw, roosteren de kids op Marks campingsgasfornuis het zelfgebakken meergranen brood.

Het beetje zwart snijden we er gewoon van af!

Of er nu pasta, jam, smeerkaas of avocado op gaat, het maakt niet uit, het smaakt ons allemaal meer dan goed. En dit alles bij de opkomende zon, maakt weer dat we ons echte avonturiers in de outback voelen. Fantastisch dit!

Bij de tweede kreek die we kruizen, nemen we een break om te badderen. Volgens Wikicamps kunnen hier ook krokodillen rondzwemmen, maar Mark stelt ons gerust. Hier in dit lage, hele heldere water zitten ze niet. Ze kunnen zich hier immers niet schuilhouden en mochten ze er al zijn, dan zie je ze eenvoudig in het lage water aankomen. Ik en de kids zijn wat minder happig om te badderen, maar de kids sluiten zich uiteindelijk toch bij Rich, Mark en Furgus aan. Ik zorg wel voor wat beeldmateriaal. 🙂 Eind van de ochtend zet Mark zijn drone in en maken we midden in de outback leuke filmpjes.

Even lekker poedellen

Begin van de middag bereiken we Burketown. Het plan om vlees voor een bbq in te slaan gaat verloren, aangezien alles, vanwege een landelijke feestdag met als hoogtepunt de Melbourne cup paardenraces, gesloten is. Vanavond dus noodlebakjes op het menu! Kids happy! 🙂 Het landschap na Burketown verrast ons met een enorm oneindig lijkende grasvlakte, welke na flink wat kilometers wordt opgevuld met lage boomgroei. Het blijft ook bijzonder om zo nu en dan in de middle of nowhere een veehouderij tegen te komen. Het is onderweg ook niet alleen uitkijken voor kangoeroes op de weg, maar ook voor vee!

Welke beast zal de botsing winnen?

We spotten de ??? Paul kun jij ons helpen??? 🙂

Bij het afslaan naar onze kampeerplek mogen de kids om de beurt plaats nemen achter het stuur. Fantastisch vinden ze het om een stukje over de bonkige off road te rijden. Om 17 uur slaan we ons kamp op bij Leichhardt River Falls voor weer een nacht wildkamperen.

Een kampeerplek op veilige hoogte ten opzichte van de krokodillen.

De kampeerplek ligt gelukkig hoog boven op de rotsen, zodat we niet hoeven te vrezen voor een bezoek van de krokodillen. We wagen zelfs een duik in het water!

Even lekker afkoelen na de lange rit

Volgens Mark zitten hier in het stromende water geen gevaarlijke zoutwaterkrokodillen (salt water crocodiles, ook wel salties), hoogstens zoetwaterkrokodillen (freshwater crocodils, ookwel freshies), die in principe niet gevaarlijk zijn voor de mensen. Met enige terughoudendheid plonsen we net als Mark en Fergus in het water. We blijven echter wel dicht bij de kant en na een kleine 5 minuten staan de Hekies weer op de kant. 🙂

Omhoog kijkend naar de rotsen zien we dat we worden gadegeslagen door een kangoeroe en haar jong. Verwonderd kijken beide partijen elkaar enkele minuten aan en dan besluiten de kangoeroes om later of elders een verfrissend bad te nemen. Op enige afstand van ons tentenkamp spotten we zo nu en dan verschillende kangoeroes. Heel gaaf!

We krijgen springend bezoek

Net wanneer Rich en ik onze tent in gedoken zijn, roept Mark ons. Hij heeft met zijn zaklamp krokodillen gespot: een moeder en haar jong!!! Schuin aan de overkant, zo’n 20 m van waar we vanmiddag gezwommen hebben!!! En ja, hoor ook wij zien de glimmende kraalogen in het licht oplichten. Volgens Mark zijn het freshies, gezien hun lengte van “slechts” 1,5 m. Voor mij in ieder geval geen bad morgenochtend! 🙂

Woensdag 7 november

Om 6.15 uur starten we de dag vanaf onze prachtige kampeerplek. Het blijft wennen voor Rich en inmiddels ook voor Lars om op te staan. 🙂 Na het ontbijt nemen Mark en Fergus nog even een bad in de rivier. Wij laten dit aan ons voorbij gaan. De kids hadden nog wel gewild, maar de strenge papa en mama, staken hier een stokje voor. Hoewel de legenda van WikiCamps aangeeft dat je hier ondanks de krokodillen ook kunt zwemmen en er volgens Mark echt wel borden geplaatst zouden worden als het niet had gekund, zien wij er echt vanaf. Dan maar iets minder fris de dag ingaan.

We hebben zo’n 230 km tot Normanton te gaan, waarvan 200 km off road is. In deze plaats kunnen we inkopen doen, zodat we geen tonijnsalade met boerenkool hoeven te eten vanavond. Ook Lars lijkt dit geen al te lekkere combinatie. 🙂 In een kleine buurtsuper en bij een ambachtelijke slager slagen we voor onze bbq benodigdheden.

Deze joekel van 8,5 meter is hier gevangen/ geschoten: Door een VROUW!

Zo groot dus …

In de volgende plaats Croydon slaan we bier voor de mannen in en lunchen we in de lokale speeltuin onder een shelter. Heel handig is dat ze vaak een openbaar toilet bij dergelijke speelplekken hebben.

We hebben even verkoeling tijdens de rit

Eind van de middag bereiken we Mount Surprise, het dorp waar Marks ouders wonen. Het is een klein dorp met 64 inwoners en zijn ouders runnen een edelstenenshop en het lokale postkantoor. Na een warm welkom zetten we in de grote achtertuin onze tenten op en vlakbij staat een cabin met sanitaire faciliteiten tot onze beschikking. Wauw!

Terwijl Rich de tenten opzet, help ik Pam, de moeder van Mark verder met het eten bereiden. Nick gaat met Peter, Marks vader, de hekken sluiten in de hoop dat het vee er niet overheen springt en hun tuin leeg graast! Met z´n achten genieten we van een heerlijke en gezellige maaltijd. Heel bijzonder om zomaar hier te mogen verblijven.

Het is echt meant to be dat we Mark in Daly Waters hebben ontmoet. Het bleek een super goede match te zijn: Mark en zijn hond Fergus en ons gezin. De route was super, maar het samen rijden, kamperen etc maakte het tot een onvergetelijke ervaring met een hele mooie afsluiter bij zijn ouders thuis.

We zijn in de bewoonde wereld bij Mount Surprise.

Donderdag 8 november

De early birds zingen ons de dag om 5.30 uur in. Zodra de edelstenen winkel geopend is (in ons geval zodra de ouders van Mark wakker zijn 🙂 ) gaat Nick de winkel in om zijn verjaardagscadeau voor Inge uit te zoeken. Vol trots overhandigt hij Inge een paar oorbellen en wat is zijn zusje er dolblij mee. Eindelijk kan ze haar gehavende oorbellen vervangen voor blinkend nieuwe!

Na het ontbijt met z´n allen op de veranda, nemen Peter en Pam de kids mee om naast het huis edelstenen te zoeken. Aan een paaltje zitten 4 haken bevestigd, waar je een zeef op zet. Op deze zeef zet je een andere zeef, welke je met zand en stenen vult. Vervolgens ga je schudden aan het paaltje en hoop je mooie edelstenen in de bovenste zeef over te houden. De kids komen terug met een aantal mooie ‘gevonden’ topas stenen, welke ze als herinnering aan hun verblijf hier mogen houden. Zo lief!

Op zoek naar edelstenen!

Vervolgens geeft Peter ons allen een demonstratie over hoe hij de edelstenen slijpt. Al zijn stenen heeft hij overigens zelf opgegraven op zijn eigen stuk grond, 40 km verderop. Peter slijpt ze en Pam maakt er mooie sieraden van. Ze verkoopt ze in haar winkeltje Mt Surprise Gem Den, maar ook online.

Aandachtig volgen we de slijples

Inge kan het niet laten om na de vele rondjes in het winkeltje, nog een rondje te doen. Ze laat uiteindelijk haar oog vallen op een schattig enkelbandje met een aantal mooie glimmers erin, welke nu om haar enkel schittert! 🙂

Om 10 uur is het tijd om te vertrekken, zodat we op tijd bij Undara zijn. Undara is het Aboriginal woord voor ‘een lange weg’. Een lavastroom heeft hier de Undara lava buis gecreëerd, wat met 160 km lengte de langste van de wereld was. Door instorting is de langste lengte van Undara nu 6 km, waardoor de langste lava tunnel (64 km) zich nu op Hawaï bevindt.

De lava van 1200°C stroomde vanuit de vulkaan als zijnde een dikke en brede rivier naar beneden, waarbij het alles wat het tegenkwam smolt. Doordat de bovenlaag van de stroom afkoelde ontstond er een soort van dak op de lava. Deze zorgde ervoor dat de binnenste laag warm bleef en verder kon stromen. Doordat het over zo’n lange lengte bleef doorstromen en er een dak boven de lava gecreëerd werd, ontstond de tunnel met een hoogte van zo’n 15 m. Dit natuurverschijnsel deed zich voor het eerst 190 miljoen jaar geleden voor en de laatste lavastroom was circa 10.000 jaar geleden.

Deze tunnels kun je bezoeken, echter alleen in de winterperiode van Queensland. In de zomerperiode is de lucht in de tunnel giftig en kun je de tunnel wel in, maar kom je er naar alle waarschijnlijkheid niet meer zelfstandig uit! Wij bezoeken dan ook slechts een klein gedeelte van de tunnel. Hierin zien we ook het leven dat zich hierin bevindt, zoals spinnen en giftige kikkers. Ooit zijn de kikkers vanuit Hawaï geïmporteerd om de sprinkhanenplaag in de suikerrietplantages in Queensland tegen te gaan. Hun natuurlijke vijanden zoals de hagedis, krokodil en de vogel, zijn echter niet resistent voor hun gif, waardoor ze inmiddels zelf een plaag zijn en nu zelfs tot in West-Australië te vinden zijn.

Bizar dat hier ooit tot deze hoogte lava heeft gestroomd!

Tijdens onze picknick hebben Rich en ik, naar aanleiding van de matige weersvoorspellingen (een week met regen en onweer) in Cairns, een huisje geboekt. Een week lang even lekker vertoeven op een vakantiepark met lekker veel faciliteiten voor de kids. Kunnen wij onze verdere koers bepalen, blogs bijwerken, foto’s uitzoeken en vlogs maken en de kids hebben ondertussen genoeg aanbod voor vermaak. Onze koers naar de camping is er een waar 3 van de 5 inzittenden wagenziek van worden. In Frankrijk hebben we ook aardige haarspeldbochtenparcoursen gereden, maar deze slaat echt alles: de Gillies Range Road! Circa 32 van deze 54 km lange provinciale weg is een behoorlijk stevig bochtenspektakel. Wonder boven wonder, houden de wagenzieken onder ons het allemaal keurig binnen. Want stoppen langs deze smalle bergpassen is voor een groot deel geen optie!

Bij aankomst bij Ingenia Coconut Holiday Park blijken we een upgrade te hebben gekregen naar een ruimer huisje. Wat een heerlijke verrassing! Het park ziet er overigens ook heel verzorgd en mooi uit. De zwembaden en speelgedeeltes hebben de kids al snel ontdekt! Hier gaan wij het met gemak een week volhouden! 🙂

Wat ons tot dusver is opgevallen:

  • De openbare toiletgebouwen die je bij speeltuinen etc aantreft, zijn vaak voorzien van vrolijk gekleurde schilderingen.
  • Bij supermarkten, groot of klein, is er royaal tijd voor een praatje. Of er nu een flinke rij staat of niet. Werkstress kennen ze hier volgens mij niet. 🙂
  • Dat Australiërs ook goed zijn in het vertellen van urban legends (mythes). Zo vertelde Peter, de vader van Mark ons dat FUCK staat voor For Unlawful Carnal Knowledge (niet toegestane seksactiviteiten).

 

 

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

1 Reactie

  1. Greet november 26, 2018

    Wat een mooie verhalen eeer
    Dikke 💋

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén