Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Welkom down under!

Perth

Donderdag 13 september

De uitzonderlijk mooie lucht belooft veel goeds voor Australië

Na een vlucht van 4,5 uur zetten we voet op Australië. Lars heeft er helemaal kriebels van in zijn buik. Hij heeft er het meest naar uitgekeken. De geur is gelijk ook heel anders vindt hij en daar heeft hij gelijk in. Met het openbaar vervoer vervolgen we onze reis naar onze AirBnB accommodatie in Sarborough, een wijk aan zee in Perth. Om 21.30 uur arriveren we in ons appartement. Rich en ik willen eigenlijk gelijk door naar bed, maar de kids hebben honger. Naar ons appartement lopend constateerden we al dat alles gesloten was. Dus trekken we in het appartement de kastjes open. Het levert wat rijst, uien, Italiaanse en kipkruiden op. Niet veel, maar het resultaat smaakt de kids prima. 🙂 En dan is het eindelijk zover: we kunnen naar bed. Het waren twee lange reisdagen, maar wat hebben we een zin in dit nieuwe avontuur!

Een nieuw continent!

Vrijdag 14 september

Vandaag staat in het teken van het bezoeken van wat gezondheidsinstellingen en voor de hele fam een tandartsbezoek. Rich en ik vermoeden beiden een gaatje te hebben in een kies, maar volgens de tandarts is dit niet het geval. Voor de gevoelige kiezen krijgen we beiden 4 mini tubes Sensodyne mee. En omdat hij toch lekker bezig is, ook 2 tandenborstels en het verzoek om maandag terug te komen, want dan heeft hij voor de kids ook tandenborstels. De kids komen dit graag halen, want het was een gezellige bedoening bij de tandarts. 🙂 De tanden zagen er allemaal goed uit en hij kon wel zien dat we weinig vruchtensappen dronken; een mooie opsteker en voor de kids vooral een aanmoediging om dit voort te zetten. 🙂

Zaterdag 15 september

Rich, Inge en ik gaan op 4WD jacht. De boys willen graag in het appartement blijven en even lekker relaxen. We gaan voor een Toyota Landcruiser, de onverwoestbare 4WD die uitermate geschikt is om Australië te doorkruizen. Met het uitstekende openbaar vervoersnetwerk van bussen en metro’s bezoeken we een aantal dealers. Wat we al ingeschat hadden, is ook echt het geval: dit is eigenlijk een onmogelijke job voor 2 a-techneuten! We gaan er uiteraard wel voor en vertrouwen er op dat de Toyota Landcruiser ook echt onverwoestbaar is. De test van Top Gear die we op YouTube hebben gekeken, sluit hier goed op aan. 🙂

Om 13 uur sluiten we de zoektocht van vandaag af, aangezien de dealers dan allemaal sluiten. Het dagelijks buiten de deur eten is hier in Australië wel gedaan. Na maanden van niet tot nauwelijks koken in Azië, is het hier in wel aan te raden als je als van plan bent zo lang mogelijk in Australië te blijven. We slaan onderweg groots in bij de Woolworth; een supermarkt met scherpere prijzen dan de algemene supermarkten. Bepakt en bezakt komen we eind van de middag weer thuis en staan we zowaar weer in de keuken een maaltijd te bereiden. 🙂

Zondag 16 september

YEAH!!! Onze kanjer Nick is vandaag 9 jaar geworden! Gisteravond hebben we het appartement een feestelijk tintje gegeven en 2 appeltaarten gebakken. Vandaag is het tijd voor Happy Birthday gevolgd door de Nederlandse versie en … cadeautjes natuurlijk!

9 worden in Australië, das toch best bijzonder!

De lasergame is een schot in de roos net als de andere cadeaus. In je eentje lasergamen is niet echt een succes, dus geven we Lars en Inge ook alvast hun hoofdcadeau voor hun verjaardag. In no-time is ons appartement in een slagveld veranderd. Gelukkig bereikt de appeltaart veilig de tafel en tijdens de wapenstilstand genieten we van ons heerlijke ontbijt. Uiteraard met een flinke dot slagroom, die volgens de kenners net zo lekker smaakt als die in Nederland! 🙂

Dit jaar dus geen visite over de vloer, vandaar dat we een verrassingsuitje voor Nick naar Whiterman Park – Caversham Wildlife Park gepland hebben.

Als springende kangoeroes volgen ze het pad naar het entree van het park

Het is een ruim opgezet park waar je naast een aantal shows onder andere ook wombats, koala’s, reptielen, boerderijdieren en …. kangoeroes kunt bekijken.

De kangoeroes zijn de grootste hit, want naast ze bekijken mag je tussen ze door rondlopen, ze aaien en voeden.

Bij de boerderijshow wordt er een demonstratie gegeven van schapendrijven en -scheren. Een vijftal kinderen worden uit het publiek gekozen om potlammetjes te voeden. Laat onze jarige Job nu een van de uitgekozenen te zijn! En als kers op de taart heeft Nicks potlammetje zijn fles als eerste leeg en heeft hij de wedstrijd potlamvoeden gewonnen. Glunderend van oor tot oor komt onze 9-jarige weer bij ons zitten.

Wow, Nick mag meedoen aan de wedstrijd lammetjes voeden

Ook de fotosessie met de Wombats valt in de smaak!

 

We poseren met de wombat!

Het keuzemenu voor het avondeten bestaat voor Nick uit burrito’s in het appartement eten of uiteten gaan bij een Kebab restaurant. Niet geheel tot onze grote verrassing (wel tot groot ongeloof van Lars uiteraard 🙂 ) kiest Nick voor de burrito’s. Lekker thuis heerlijke burrito’s eten, aldus Nick! De dag sluiten we af met de Australische versie van Monopoly – deel 1.

Maandag 17 september

De deuren van de dealers zijn vandaag de hele dag geopend, dus we gaan weer op autojacht. De eerste missie slaagt bij verhuurpunt 2: een huurauto voor vandaag. Zo kunnen we makkelijker en sneller de afstanden in Perth overbruggen, waardoor we meer dealers kunnen bezoeken. Terwijl de jongens thuis eerst hun huiswerk maken en daarna mogen relaxen, gaat Inge gezellig met ons mee en begint zij aan de hand van een app met het leren van de eerste twee tafels met tussendoor wat filmmomentjes. 🙂

Aan de eerste twee opties voegen we een Toyota Prado en een Toyota Landcruiser met 7 zitplekken toe. Als we voor de tweede keer bij de dealer MMA aankomen, blijkt de goedkoopste Landcruiser zaterdag reeds verkocht te zijn. Kennelijk gevalletje: not meant to be! Dit maakt de keuzelijst alleen maar overzichtelijker. 🙂 Voordelen van de tweede Toyota Landcruiser van MMA zijn o.a. dat er al een dakdrager en een zonneluifel opzitten, alsmede dat de ramen getint zijn. Wat zeker in de brandende Australische zomerzon wel een aanrader is. Daarbij is de lak van deze auto nog in tact, wat bij de andere Landcruiser beduidend minder was. Nadeel is wel dat het een 5-zitter is. Graag willen we een 7-zitter, zodat we indien nodig de kids kunnen opsplitsen of dat er een even op tuk kan op de achterbank. We gaan immers lange afstanden afleggen. Volgens de dealer zijn deze via Gumtree, de Marktplaats van Australië goed te verkrijgen. Tijd voor een proefrit! Tot onze verrassing gaat de dealer met ons mee. Mmmmmmm, toch ietwat minder relaxed, we kunnen wel vrijuit praten, maar het links rijden en vooral het linkshandig schakelen is toch nog wat zoeken. En als dan iemand over je schouder “meekijkt” geeft dat een wat minder prettig gevoel. Het is echter niet anders en gelukkig slaan we ons er aardig doorheen. 🙂 Het onderling coachen voelt voor ons beiden heel prettig.

We weten dat de Landcruisers niet voor het oprapen liggen en dat ze een snelle doorverkoop kennen. Onze dagen in Perth schieten al aardig op en zodra we een auto hebben, moeten we de overschrijving en verzekering regelen en daarnaast nog allerlei kampeerspullen aanschaffen. We besluiten om de groene Landcruiser te kopen, onderhandelen over de prijs lukt niet, maar gelukkig weten we er nog wel een AWN Warranty bij weten te bedingen. Dit geeft ons Australiëwijd recht op een jaar lang garantie op mechanisch vlak. Tot onze verbazing werken ons beider Visacards niet. Gelukkig hebben we nog 500 AUS bij ons, zodat we in ieder geval een aanbetaling kunnen doen en zeker stellen dat de auto uit de verkoop wordt gehaald.

Onze Beast!

Wauw! Kogel door de kerk! Nu gauw naar huis, want het is alweer eind van de middag en we moeten voor morgenochtend uitgezocht hebben waarom de Visacards niet werken. Terwijl ik eten kook, puzzelt Rich uit waar het probleem in zit. Frappant was wel dat het betalen met een van de Visakaarten bij het afrekenen in de supermarkt kort erna wel lukte. De instellingen blijken goed te staan. Rich vermoed dat het in het contactloos betalen zit en dat we de kaart in het apparaat hadden moeten steken. Voor de zekerheid verhoogt hij de paslimieten van onze mastercard bij de Rabobank. Zo fijn, opnieuw ging dit net als bij de verloren bankpas snel en soepel. Op Gumtree vinden we een set autostoelen, waarop we de verkopende partij mailen. Tevens gaan we op zoek naar een tweedehands 12V koelkast en kofferzak. Never a dull moment!

Dinsdag 18 september

De grote dag! We willen op tijd bij onze dealer zijn in verband met de betaling, maar ook omdat onze huurauto voor 11 uur teruggebracht moet worden. Terwijl we naar de dealer rijden, sluiten we een Third party verzekering verzekering af. De Rego verzekering die automatisch bij de auto zit dekt alleen de schade aan personen en niet aan materiaal van anderen. Dat was nog wel even zoeken geblazen. Onze eerste optie gaf na 30 minuten allerlei informatie doorgeven aan dat ze geen polis voor ons kon afsluiten, omdat we geen Australisch rijbewijs hadden. Grrrr!

Vanwege de gisteren weigerende Visacards, hebben we naast de Visacards en de verhoogde Mastercards voor de zekerheid ook ons MacBook meegenomen, zodat we een en ander wat makkelijker kunnen uitzoeken indien nodig blijkt te zijn. Dit komt ons nu goed van pas bij het zoeken naar een nieuwe verzekeraar. De autorit en het lange wachten aan de kant van de weg, is vandaag bij uitstek niet geschikt voor onze kids. De twee relaxdagen achter elkaar zijn teveel voor onze stuiterballen geweest. Wat hadden we nu al graag een 7-zitter gehad!

Bij de dealer aangekomen, gaat het betalen met de mastercard van de Rabobank middels het insteken probleemloos. We zijn de nieuwe eigenaren van een enorm bakbeest met snorkel! Door Jil & Moon omgedoopt tot de “Beast”. 🙂 Op naar de Salvation Army (kortweg Sally’s) en Vinnies Stores, die op onze route huiswaarts liggen. In deze kringloopwinkels tikken we goedkoop wat spullen voor ons kampeeravontuur op de kop. Tevens laten we een reservesleutel en tagger bijmaken, want ons kennende zullen we daar zeker een keer een beroep op moeten doen. De reservesleutel is zo geregeld bij een Locksmith; de tagger is wat lastiger. Bij de derde zaak, half Perth inmiddels doorgereden, blijkt het geregeld te kunnen worden. Al is het wel een wat uitgebreider klusje, aangezien de code van de tagger ontbreekt. In eerste instantie stelt hij voor om een afspraak over 1,5 week in te plannen, maar bij het horen van onze plannen, maakt hij een gaatje in zijn planning voor morgen. Big Brother Service is not watching us, maar taking care of us! Wat super fijn is dat!

Woensdag 19 september

‘s Ochtends gaan Rich en ik samen naar het Department of Transport kantoor. In Nederland kun je voor bij elk postkantoor of bij de RDW zelf je auto laten overschrijven voor circa €10,- . Hier in Perth met zijn 1,8 miljoen inwoners, bevinden zich een kleine 10 kantoren waar dit kan. Net voordat we het kantoor inlopen realiseren we ons dat we mijn paspoort zijn vergeten. Hoe dom, maar waar! Bij het overschrijven blijken we hem inderdaad nodig te hebben. Het overschrijven wordt echter wel gewoon verwerkt en we dienen binnen een week langs te komen met het paspoort. Doen we dit niet, dan wordt ons een boete van 100 AUS (€ 62,-) opgelegd. Dit laatste gaan we uiteraard voorkomen.

’s Middags gaat Rich naar Big Brother Service voor de reserve tagger. Ik blijf bij de kids die nog bezig zijn met hun huiswerk. Als we op het punt staan om naar Scarborough Beach Pool te lopen, kom ik tot de ontdekking dat Rich al het geld bij zich heeft. Mijn mobiel heeft als enige een Australische simkaart, wat heel handig is bij het gebruik van Google Maps. Onbewust zijn daarmee ook mijn contanten en pinpas meegegaan. Het is dus afwachten tot Rich thuiskomt. We weten dat hij onderweg is en dat het spitstijd is, maar hoever hij erin zit, geen idee. Hem bellen is geen optie. Normaliter heb je alle aandacht al nodig bij het rijden, nu helemaal met de enorme bak, de onbekende route, dan wel vanwege het linksrijden -en schakelen. Daarbij ontbreekt de bluetooth functie in de auto. 🙂 Rustig afwachten dus!

Rond half 5 komt Rich binnen en vertrekken we snel naar het zwembad om de hoek, welke tot 19.30 uur geopend is. Het buitenzwembad bestaande uit twee delen, kijkt uit over de kust van West Australië. Het grote bad bestaat uit acht 50m banen en uit vier 25m banen, het kleine bad is een kinderbad. Beide baden zijn het hele jaar door geothermaal op 27 graden verwarmd.

ff lekker afkoelen in het verwarmde zwembad 🙂

Voor de geïnteresseerden: op Wikipedia is de omschrijving van geothermaal verwarmd water als volgt: neerslag dringt als grondwater diep onder het aardoppervlak door. Het water wordt verhit door de magma, waardoor het opstijgt. De leemte die hierdoor ontstaat wordt opgevuld door toestromend koud water. Hierdoor ontstaat er een ondergrondse waterstroom. Het verhitte water vermengt zich met het gesteente en kan diverse mineralen doen oplossen. Dit kan voor het kenmerkende rotte-eierengeur (waterstofsulfide) zorgen. Kennelijk lossen er hier aan de kust geen mineralen op of hebben ze enorm goede filters in gebruik, want bij het zwembad is absoluut geen sprake van stank.

Hoewel het water lekker warm aanvoelt, laten Rich en ik de zwempartij aan ons voorbij gaan. De stevige zeewind maakt dat wij liever met onze kleding aan genietend kijken naar onze kids die zich heerlijk vermaken in het zwembad.

Na het avondeten beginnen we aan Monopoly – deel 2. Gezien het tijdstip (22.00 uur) en het verloop van het spel, besluiten we dat er ook een deel 3 gaat komen. 🙂

Donderdag 20 september

Voor de tweede keer deze week rijden we naar Department of Transport. Dit keer met mijn paspoort in de tas. Nog geen 15 minuten later staan we weer buiten met het overschrijvingsbewijs en 380 AUS (€235,50) lichter. We doen nog wat campinginkopen in het grote winkelcentrum Innaloo voordat we huiswaarts keren. Daar starten we deel 3 van Monopoly op en als ik er vrij snel failliet ga, begin ik alvast met het her- en inpakken van onze spullen. Morgen gaan we erop uit en om dan alles ’s avonds laat nog eens te moeten gaan pakken …

Vrijdag 21 september

Om half 9 zitten we keurig op tijd in de auto. We gaan eerst even langs bij onze nieuwe accommodatie, waar we morgen naar over hoppen. De geboekte week bij Scarborough is echt te kort gebleken om alles te doen. Bijboeken konden we nog van de 20etot de 22e, maar daarna was het appartement helaas door andere gasten geboekt. De goedkoopste overnachting die beschikbaar is, is bij een familie in huis. We kunnen daar twee kamers boeken en hebben dan ook een tv-kamer voor onszelf tot onze beschikking. De rest delen we. Ik twijfel een beetje om dit met onze 3 stuiterballen te doen, maar Rich ziet het helemaal zitten. Onze host twijfelde ook een beetje, zij echter omdat ze normaliter thuis zijn wanneer ze gasten krijgen. Nu gaan ze net een weekend met hun kinderen weg. Maar alle twijfels zijn aan de kant gezet en zo komt het dat we vandaag alvast wegwijs worden gemaakt.

Vervolgens rijden we door naar Debbie Taylor-van Dijk. Rich kent haar van vroeger. Destijds werden er nog veel sportdagen door de Rabobank georganiseerd waar Harrie, haar vader en Fred aan deelnamen. Kinderen mochten ook mee en zodoende hebben ze elkaar toen ontmoet. Via Fred & Greet wordt er contact gelegd met Harrie & Marja, die vervolgens Debbie inseinen. Debbie woont nu zo’n 15 jaar met haar Australische man, Gareth in Perth. Ze wonen met hun twee kinderen in een buitenwijk van Perth in een prachtige groene omgeving. Na een gezellige koffieronde waar het Nederlands en Engels elkaar afwisselen, gaan we een rondje lopen in de omgeving.

We wandelen richting de waterval

Debbie zullen we samen met Bryn rond lunchtijd weer treffen; de 7 maanden oude Bryn ligt namelijk nog even lekker op tuk. Via een bospad waar voorheen een spoorbaan lag, lopen we naar de waterval toe. De kids lopen om beurten enthousiast met hond Cloud, die het gelukkig allemaal prima vindt. Onderweg laat Gareth ons de Black Boys zien. Deze boom dankt zijn naam aan de Engelsen; zij dachten dat Aboriginals met hun speren achter deze bomen verstopt zaten. De boom heeft namelijk in het midden een lange stok, wat lijkt op een speer.

Hierachter schuilt een aboriginal, of toch niet?

Deze is maar liefst 150 tot 200 jaar oud!!

Bij de waterval houdt iedereen het op pootjebaden in het ijskoude water, behalve Lars. He goes with the flow en met wat afzetten glijdt hij een gedeelte van de waterval af. Lars is helemaal in zijn element. 🙂

Lars gaat altijd een stapje verder

Wat staan we onverwachts toch in een mooi verborgen stukje natuur van Perth. We vervolgen onze boswandeling naar de lokale Parkerville Tavern. Debbie en Bryn zijn er al en we bestellen onze lunch. Een royale lunch kunnen we wel zeggen en dat is de Australiërs wel toevertrouwd, aldus Debbie. 🙂

The real Australian size lunch

Met z’n allen lopen we na de heerlijke lunch terug naar hun huis. Volgens Debbie en Gareth kan Rich morgen niet zonder West Coast Eagels shirt op de tribune staan, dus krijgt hij er een mee van Gareth. Geweldig dit! 🙂

Go Eagles!!!

Op de terugweg gaat Rich langs bij een barber. Hoewel hij een afbeelding heeft laten zien, vindt de barber dat kennelijk niet kort genoeg, want er blijft weinig tot nauwelijks lengte op z’n hoofd staan. Het is een echte Jilke kapsel, maar ik ben dit keer blij dat Rich z’n haar altijd snel aangroeit. Voordeel is wel, dat hij voorlopig niet naar de kapper hoeft! 🙂

Het gaat er rap af …

Zaterdag 22 september

Zonder dat er iets op het dak geplaatst is, zit al onze bagage achter in de auto. Als we de roadtrip starten, zal dit wel het geval zijn, want als het goed is “krijgen” we er nog 2 extra stoelen voor achterin de auto bij. Hierdoor wordt de laadruimte achterin behoorlijk beperkt. 🙂 Terwijl ik met de kids naar ons nieuwe onderkomen in de wijk Hamersley van Perth rijden, gaat Rich naar het Optus stadion voor de halve finale Australian Football tussen West Coast Eagels en Melbourne; zijn jongensdroom om een wedstrijd bij te wonen! De poorten gaan om 11 open en Rich wil graag als een van de eersten naar binnen. Niet omdat hij dat lange wachten nu zo leuk vindt, maar omdat hij via internet een kaartje op de zwarte markt heeft gekocht en daarbij het gisteren bij een copy shop heeft laten printen. De digitale ticket moest hij naar de eigenaar mailen om het te laten printen en tja, als deze het nou nog eens zou printen en heen zou gaan … Allereerst zou het dan balen zijn dat je de wedstrijd mist, maar daarbij gooi je toch ruim 170 AUS (> €100,- ) over de balk …

’t is nog rustig in het prachtige nieuwe Optus stadion

Gelukkig komt Rich probleemloos binnen en geniet van een spectaculaire belevenis. Spannend is de wedstrijd niet, want de West Coast Eagels nemen al vrij snel een voorsprong, maar het is een geweldige belevenis om een van de 60.000 toeschouwers te zijn. Bijzonder en mooi om te zien is ook dat er supporters van de tegenpartij probleemloos in hetzelfde vak kunnen zitten. Eigenlijk zou het gewoon moeten zijn, maar kijkend naar de voetbalsupporters …

De wedstrijd eindigt overigens in een 120-60. De West Coast Eagels gaan met een dikke winst de finale in.

Het is een spectaculaire sport, met een fanatiek publiek.

Ondertussen zijn de kids en ik aangekomen bij onze nieuwe accommodatie in de wijk Hamersley. De kids hadden vanmorgen zowaar een redelijke haast om naar ons nieuwe adres te gaan. De bewoners hadden ons namelijk gevraagd om gedurende hun afwezigheid kat Jasper ’s ochtends en ’s avonds eten te geven en de kids vinden het zielig wanneer hij lang op zijn eten moest wachten.

We verblijven in een villa samen met de bewoners. Althans vanaf maandag, want zij zijn dit weekend dus een weekendje weg. Bij binnenkomst ging nog wel het alarm even flink af, maar gelukkig kreeg ik deze vrij rap uit. 🙂 Het is wel even lekker dat we het weekend voor onszelf hebben. Kunnen we even rustig inkomen in de nieuwe omgeving. Na het lezen van de AirBnB info blijkt dat ik echt niet de grootste controle freak ben die alles netjes voor elkaar wil hebben. Onze gastvrije host, kan er ook aardig wat van! 🙂 Als geen ander heb ik hier uiteraard begrip voor, maar houd ook wel een beetje m’n hart vast met de kids: bank glad strijken na elk gebruik, geen rommel achterlaten, graag 4 minuten douchen, buitendeuren op snapper zetten, ook als je thuis bent etc. We hebben de komende dagen wel een mega luxe sinds lange tijd: een bad (hoera voor Inge) en een vaatwasser (hoera voor ons allen)! 🙂 Yeah!!

Ook hoera voor Fred, want die is vandaag 66 jaar geworden! De hoogste tijd om met de hele bubs de jarige toe te zingen.

Zondag 23 september

Een dagje cultuur, welke start in het Maritiem Museum van West Australië in Fremantle. In 1829 werd deze havenstad opgezet door kapitein Charles Howe Fremantle. De toenmalige westkust genaamd New Holland werd hier toen ook aan toegevoegd. De havenstad was ook de plek waar veel immigranten aan land kwamen. Het museum staat in het teken van de geschiedenis van Fremantle en de boten door de jaren heen en de visserij.

De vismethode van de Aboriginals was als volgt: men bouwde diverse dammetjes. Als het vloed was stonden ze onder water en bij eb stonden ze boven water en wachtte daar de visvangst op de Aboriginals, aangezien de vissen door het lage water niet over de dammetjes terug de zee in konden zwemmen … Over zwemmen gesproken, uitkijkend over de pier zien we in de verte ineens walvissen of zijn het nu haaien zwemmen!?!? Wat een uitzicht!!! De kids zijn helemaal hyper dat ze deze dieren in het wild zien en staan te stuiteren voor de glazen wand. 🙂

Nick voor zijn favoriete vis: de tonijn!

Graag hadden we ook de Antarctica Experience Virtual Reality Adventure Tour gedaan. Deze bleek de gehele dag al volgeboekt te zitten. De kids willen deze toch graag zien, dus besluiten we maandag nog eens naar Fremantle, de uitloper van Perth te gaan. Er is nog genoeg te beleven in deze grootste havenstad van West Australië. Als we een kijkje willen nemen bij het Nederlandse VOC replica schip de Duyfken uit 1606 blijkt deze in verband met de winterperiode niet op zijn ligplaats aanwezig te zijn. Dat is jammer geen foto’s dus, maar wel een korte samenvatting van het bijbehorende verhaal. 🙂 De Nederlandse kapitein van de Duyfken, Willem Janszoon, was destijds eigenlijk op zoek naar goud, maar stuitte toen op de nog onontdekte Australische westkust. Hij was de eerste Europeaan die Australië op de kaart zette en vanaf die tijd dateert ook de eerste geregistreerde geschiedenis.

We lopen door naar de Fremantle markets, een markthal. Een gezellige bedoening met een aantal eettentjes. We scoren er een heuse brattwürst met zuurkool! 🙂

Strunen over de markt

Fremantle heeft een Engels/ Italiaanse look wat zorgt voor een prachtige ambiance om doorheen te lopen. Voordat we terugkeren naar onze accommodatie leven de kids zich nog even lekker uit in de speeltuin Esplanada en genieten Rich en ik van ons drankje op het terras aan de overkant. Heerlijk dit!

Chill!

Maandag 24 september

Om 10 uur start de Antarctica Experience Virtual Reality Adventure Tour. We “lopen” een dagje mee met de onderzoekers op Antarctica en staan onder andere tussen de pinguïns in, maken een helikoptervlucht, zien het Zuiderlicht en varen met een bootje tussen de ijsschotsen door. Het is wel bizar dat je 360 graden om je heen kunt kijken, zowel horizontaal als verticaal! Terwijl we richting de uitgang lopen realiseert Rich zich dat we totaal vergeten zijn om een parkeerticket te kopen en loopt snel naar onze auto toe. We zijn echter al “getrakteerd” op onze eerste Australische boete! We zijn 6 minuten te laat om de boete van 65 AUD (€40,-) te voorkomen. Hebben we toch maar mooi voor elkaar: een bon binnen een week na aankoop van onze Australische Beast! 🙂

Grrr…

Op weg naar Fremantle Prison worden we op een plein geëntertaind door een straatartiest met fakkels. Aandachtig luisteren de kids naar zijn Engelse grappen en kijken gefascineerd naar de kunstjes.

De ingang naar freemantle prison

De gevangenis ziet er van buiten alles behalve grauw en treurig uit. De toegangspoort heeft een Engelse look met een klok bovenop. Dit moet de schijn ophouden van de bittere eenvoud dat zich achter de hoge muren schuilhoudt.

De binnenplaats van de gevangenis

Bezoekers van gevangenen werden destijds ook voor de gek gehouden: door een smal raampje hadden ze uitzicht op een fraai stukje groen met een fontein. We kiezen voor de Behind bars tour en Lars is blij wanneer blijkt dat Brent onze gids is. Tijdens Lars zijn intro filmpje voor zijn Perth vlog komt hij als een echte gevangenisbewaarder streng achter Lars staan, zonder dat Lars het door heeft. Een leuke verrassing volgt, wanneer Lars klaar is met zijn vlogtekst, zie onze Perth vlog! 🙂 De gids blijkt inderdaad een topper te zijn, levendig vertelde informatie gecombineerde met de nodige grappen.

Na een anderhalf uur staan we weer buiten. Het is vandaag beduidend minder mooi weer dan gisteren, wat best jammer is, want we hadden eigenlijk een zonnige stranddag in gedachten. Zoals het kinderen betaamt, maakt het onze kids niets uit: we gaan gewoon naar het strand. We belanden op het strand van Cottlesloe. Aan de andere kant van de Indische Oceaan is het water toch een stuk kouder in vergelijking met het zeewater in Batukaras. Niet zo gek ook, hier is de lente net begonnen en laten ze net de winter achter zich. In Batukaras verbleven we er in de nazomer en dat scheelt aanmerkelijk in temperatuur. Brrrrr …. De kids hebben het vrij snel bekeken in het koude water en leven zich uit in de speeltuin aan de andere kant van de duinen.

Ondanks het koude weer is het uitzicht geweldig

Lekker spelen in de koude zee

We besluiten in Fremantle te blijven eten, omdat we vlakbij een koelbox willen ophalen. De eigenaar blijft echter ook na het eten geen gehoor geven, ondanks dat we afgesproken hadden elkaar in de loop van de middag zouden contacten. Dat is balen, want nieuwe koelboxen met een 12V/240V aansluiting variëren hier in prijs van circa €500,- en €1.000 ,- En op Gumtree, de Marktplaats van Australië, worden er niet al te veel aangeboden. We hebben er al eerder 3 gebeld, maar die bleken hun koelbox al verkocht te hebben, 4 anderen reageren niet op een mail of belletje en een liet ons kort voordat we hem zouden ophalen weten dat zijn vrouw hem toch niet wilde verkopen … Grrr, we krijgen bijna een koelboxenfobie! 🙂

Dinsdag 25 september

Voor de derde dag op rij, rijden we ’s ochtends naar Fremantle. Dit keer gaan we met de speed boot naar het 19km verderop gelegen Rottnest Island.

Onze boot naar Rotto!

Onderweg spotten we een tweetal walvissen die in de zee spelen. Ook al is het van enige afstand, daar ze niet bepaald de kleinste zeedieren zijn, kun je ze duidelijk boven het water uit zien springen. Ook hier bij Rottnest Island een link naar een Nederlander: de ontdekkingsreizigers zagen de quokka’s aan voor grote ratten en noemden het eiland: rattennest, wat uitgesproken werd als Rottenest, wat later Rottnest is geworden. Er leven zo’n 10.000 quokka’s op het eiland. Het is een wallaby cq walibi, een klein soort kangoeroe die tot de bedreigde diersoorten hoort. Het Rottnest eiland is heel belangrijk voor ze, aangezien ze hier geen natuurlijke vijanden hebben.

Jawel, ook wij spotten de quokka

Op het eiland huren we fietsen, wat vooral Inge helemaal fantastisch vindt. Net als mij fietst ze graag en ze hebben hier gelukkig ook kinderfietsen! Met onze mountainbikes beginnen we aan onze tour welke voor een groot deel langs de kuststrook van het eiland loopt. We worden omgeven door een prachtige natuur met fraaie uitzichten over de kust.

Lekker uitwaaien op de fiets langs de kust

Het is er heel relaxed fietsen, want in principe zijn auto’s verboden op dit eiland. Op een van onze stops, bij Little Salmon Bay, blijken de quokka’s zich op te houden.

Lars krijgt bezoek

Nick en Inge kijken vol bewondering

Ze zijn verre van schuw, komen vlakbij je zitten en laten zich ook aaien. Als we een mandarijntje gaan eten bij de picknicktafel, besluit er een ook aan cq op tafel te gaan zitten. Als we alle mandarijnen snel opgeborgen hebben, kan hij het niet laten om in onze rugtas verder op onderzoek uit te gaan. Er is duidelijk aangegeven om de dieren niet te aaien en te voeden (waar menig toerist zich niets van aantrekt), dus we besluiten om verderop onze picknick voort te zetten. We komen uit bij het strandje Salon Bay met prachtige rotsformaties.

Een uitzicht om lekker bij te fruitlunchen

Nick kan er wel van genieten!

De kids komen na een kort pootjebaden terug met de mededeling dat ze het water niet meer in hoeven. Ze hebben namelijk zeker een stuk of tien kwallen bij de waterkant geteld en na het spotten van een megakwal is het genoeg geweest met de waterpret. 🙂

Een kwal met de omvang van een voetbal … Brr …

Onderweg naar the lighthouse van Rotto

Na onze fruitbreak stappen we weer op de pedalen en komen uit bij Wadjemup Lighthouse.

Onze waaghals haalt halsbrekende toeren uit op zijn fiets

De vuurtoren daterend uit 1851 is in 1895 vervangen door een hogere variant van 30m. Aangezien bij de eerste versie van 16m 7 schepen op de rotsen eindigden. Sinds 1986 is het licht volledig geautomatiseerd en heeft een reikwijdte van maar liefst 50km. De huidige lamp zit er voor 10 jaar in en draait maar liefst 8.000 uur! De gids neemt ons mee naar het balkon boven in de vuurtoren waar we buitenom een rondje mogen lopen en een mooi uitzicht over het eiland hebben. De 1,5m dikke muren van de toren zijn van kalksteen, de grondstof waar het eiland naast zand uit bestaat.

Je hebt een prachtig uitzicht rondom het eiland

Onze heerlijke fietstocht sluiten we af met een flinke bol ijs of een lekker stuk gebak. Het ijs smaakt Lars en Nick zo goed dat ze van hun zakgeld voor een tweede rond gaan! 🙂

Woensdag 26 september

Een dagje relaxen voor de kids en voor ons een dagje met veel uitzoek- en regelwerk.

Donderdag 27 september

Vandaag is helaas een dagje van hetzelfde recept als gisteren. Kids vinden het heerlijk, maar zelf baal ik er wel een beetje van dat we zoveel van huis zijn. En hoewel zij genieten van het relaxen met de multimedia, zorgt het er wel voor dat ze toch wel wat energie over hebben aan het einde van de dag. Wat resulteert in elkaar opzoeken en flauw gedrag vertonen. Niet iets waar Rich en ik op zitten te wachten na een dagje rondsjeesen, maar ook absoluut begrijpelijk dat dit gebeurt.

Vrijdag 28 september

Op de AirBnB site heb ik wat instellingen aangepast, om te voorkomen dat ik een bericht niet in drievoud meer ontvang (via sms, mail en interne mailbox AirBnB). Dit heeft echter als resultaat dat ik de berichten alleen nog via de AirBnB app binnenkrijg. Echter de app geeft geen getalletje(s) meer weer boven het app icoon. Zo lees ik pas 4 uur na het verzonden bericht en slechts 10 minuten voordat we naar de nieuwe accommodatie afrijden (wilde het exacte adres opzoeken), dat de nieuwe host een foutje heeft gemaakt. De huidige gasten blijven tot en met de 29e! Daar staan we dan op een parkeerplaats ergens in Perth! Lang leve de mobiele data en naarstig gaan we op zoek of er nog enigszins betaalbare overnachtingen te boeken zijn. We komen uiteindelijk terecht bij Beatty Hostel op een dormkamer voor 6 personen. Wel met de garantie dat de kamer alleen voor ons beschikbaar is. Het is een gezellig hostel en we kunnen er gebruik maken van de enorme keuken. Want koken doen we over het algemeen wel hier in Australië, willen we de kosten enigszins willen drukken, zodat we zo lang mogelijk kunnen rondtrekken. 🙂

Onverwacht koken we op een andere plek

Terwijl Rich voor de afwas zorgt, ga ik met de kids een potje voetballen. Alle energie er even lekker uitgooien. We genieten er allemaal van, ondanks dat we een stevig potje spelen. Zij gaan voor de punten, ik vooral voor een relaxed spel. Dit is met twee zeer competitieve boys elke keer weer een uitdaging, maar vanavond gaat het zowaar super goed. Als ik tegen de kids zeg dat ik er van heb genoten, ondanks dat ik door m’n enkel ging, zegt Lars: “Ik ook, morgen wil ik weer zo’n pot voetbal!” Als ik Lars om een toelichting hierop vraag, zegt hij: “Nou, het ging niet echt om de winst en hard tegen hard. Toch gingen we er wel voor, maar bleef het heel gezellig!” En zo was het! Heerlijk dat onze zeer competitieve tiener dit ook steeds vaker zo benaderd.

’s Avonds krijgen we een appje van Sandrina dat de boeking van de vlucht naar Australië in progress is en een kwartier later dat de tickets zijn geboekt. Sandrina en Lars komen ons in de herfstvakantie opzoeken. Wat bijzonder dat ze ons komen opzoeken en wie had dat ooit kunnen bedenken. Door de 2 extra stoelen die we hebben aangeschaft hoeven ze niet zelf een auto te huren en kunnen dus gezellig met ons meerijden. Bagagemotto is wel: less is more! 🙂 🙂

Zaterdag 29 september

Onze Lars stuitert lekker onze dormkamer rond na het lezen van het appje van Lars Timmer. Hij voorziet een party week samen met zijn vriend. 🙂 Voorzichtig lichten we hem in dat het ook voor de anderen een leuke week moet gaan worden. 🙂 Het is ons gelukt om de laatste koppel- en verloopstukken te vinden om onze Aziatische kookplaat aan te kunnen sluiten op de Australische gasfles. We slagen uiteindelijk bij Go Camping een soort van Winkel van Sinkel in kampeerartikelen. Als je hetgeen je zoekt niet in het assortiment terug kunt vinden, dan komt het wel uit een van de vele grabbelboxen achter of onder de toonbank tevoorschijn. Dergelijke winkels vind ik echt fantastisch! Gelukkig hebben we hier geen al te dure uitgaven voor hoeven doen, zodat de aankoop van de kookplaat in Indonesië toch nog een hele goede koop blijft. 🙂

De zeer behulpzame eigenaar verlost ons ook van onze koelboxfobie: hij heeft een zeer betaalbare koelbox (€ 75,-) die ook voor medische instellingen voor bloedtransfusiezakken wordt gebruikt. Deze schijnt duidelijk beter te zijn dan de gemiddelde koelbox en moet het 3 dagen volhouden met ijsblokjes en/of zakken. Geen 12V/ 240V aansluiting dus, maar qua formaat gaat hij wel veel beter in onze volle auto passen! Helemaal nu we vermoedelijk in de herfstvakantie 2 extra roadtripavonturiers erbij krijgen! Tot slot laten we ook de gasfles bijvullen, want bij TentWorld waar we de gasfles hebben gekocht, koop je ze leeg! Heel handig!!!

Begin van de middag kunnen we eindelijk inchecken in nieuwe appartement in de wijk Wembley. Helaas wel te laat om nog naar een lokale kroeg te gaan om daar tussen de locals de Australian Football finale tussen West Coast Eagels en Collemond mee te maken. Onze host, die ook vol spanning de wedstrijd volgt, neemt ons in de rust mee naar een Drive through waar we een tray bier inslaan. En zo zit Rich een 10 minuten later in een relaxte bankhouding met een koud biertje de overwinning van de West Coast Eagels te bekijken. 🙂 Het plan om Kings Park te bezoeken laten we varen, gezien het regenachtige weer.

Zondag 30 september

Na het inslaan van proviand voor onze roadtrip die we maandag hopen te starten, gaan we naar Kings Park. We starten bij Nature Escape, een natuurspeeltuin met water- en klimfaciliteiten voor kinderen.

Lekker uitleven in Nature escape in Kings Park

Terwijl wij in het zonnetje plaatsnemen op de rotsen langs het water, gaan de kinderen enthousiast op onderzoek uit. Als dit gedeelte om 16 uur sluit gaan we even verderop aan het begin van een enorme graslaan nog een lekker potje voetballen en beachtennissen. Dit is zo’n park waar je maar wat graag heen gaat; een bijzonder mooie groenzone midden in Perth! Het 400 hectare park is een mix van grasland, botanische tuinen en bossen op de Mount Eliza dat grenst aan de Swan River.

Maandag 1 oktober

De bezoeken aan een aantal medische instellingen wordt vandaag afgerond met een ziekenhuisopname voor een dagbehandeling. Om 6.30 uur moet ik me melden en rond half 9 krijg ik de mededeling dat ik pas om 13.30 uur behandeld wordt. Grrrr, daar sta je niet om 5.30 uur voor op en uiteraard moet ik nuchter blijven … De verpleegkundige regelt gelukkig nog twee kleine glazen drinken voor me die ik voor 10 uur op moet hebben. Nou, dat lukt wel! 🙂 Uiteindelijk verloopt de ingreep goed en kom ik er met de meest gunstige behandeling vanaf waarna ik eind van de middag weer naar huis mag. Yeah! Ik heb duidelijk het stokje van Lars overgenomen! Ach, voor je kind heb je alles over, nietwaar?! 🙂 En net als bij Lars geldt ook voor mij eind goed al goed! 🙂 Want nu kunnen we morgen onze roadtrip starten! We hebben er allemaal reuze veel zin in!

De kids spelen hun eerste Aussie ruller football wedstrijd terwijl moeders in het ziekenhuis vertoeft

Dinsdag 2 oktober

Een nieuwe mijlpaal: we hebben er 9 maanden opzitten en starten nu aan onze tiende reismaand met de roadtrip door Down Under! Onze eindbestemming ligt zo’n 275km ten zuiden van Perth aan de westkust: Margaret River. Voordat we echt vertrekken kopen we nog een fles motorolie en koelvloeistof en tot slot rijden we nog even langs Debbie & Gareth om het West Coast Eagles shirt terug naar de echte fans te brengen. Debbie geeft nog aan dat als we de woestijngebieden ingaan, we niet moeten schromen om hun een in en uit berichtje sturen, zodat mochten ze na enkele dagen niets van ons vernomen hebben en ons niet kunnen bereiken, ze gericht alarm kunnen slaan. Zo’n lief aanbod! Mochten we onze roadtrip in Perth afsluiten, dan staat de afspraak dat we nog een keer afspreken!

The Beast die het voor ons moet gaan doen tijdens onze roadtrip

 

Wat is ons opgevallen in Perth:

  • Bij een dubbel verkeerslicht (rechtdoor en bijvoorbeeld linksaf) is er een ronde waarbij in de kolom voor het afslaande verkeer geen verkeerslicht brand. Dit geeft aan dat indien het verkeer het toelaat en je dit wilt, kunt afslaan. Je kunt ook wachten tot in de volgende ronde het licht wel op groen gaat.
  • Op de een of andere manier is het links rijden met de auto een grotere en spannendere omschakeling dan dat we met de scooter in Azië ervaarden. Wellicht omdat je het daar niet snel fout kon doen. Er werd daar namelijk met regelmaat spook gereden.
  • De mensen zijn ongelooflijk vriendelijk. In Azië was dit ook het geval. Het verschil is echter dat ze in Azië heel gedienstig en voorkomend zijn, hier is het eerder van gelijkwaardig karakter met een open houding.
  • De standaard begroeting bestaat uit iets als “Hello” gevolgd door “How are you?” Op het laatste verwachten ze geen uitgebreid antwoord, maar als je het wel doet, kletsen ze lekker met je mee.
  • Perth is een stad van maar doet aan als een dorp met zijn hoofdzakelijk bungalowmodel woningen
  • Het wegennet is breed opgezet. Heel fijn als je een 4WD Beast rijdt 🙂
  • Het straatbeeld wordt ook gevuld met vrij veel mensen met overgewicht. Dit in tegenstelling tot wat we de afgelopen maanden in Azië hebben ervaren.
  • Geen idee wat er precies in de grond zit, maar veel schuttingen, muren en paaltjes slaan regelmatig met een roestkleurige waas uit.
  • Zonnebril = Sunny’s (ipv sunglasses) en rond 2 uur = about two’ies (ipv 2 o’clock).

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Jennie oktober 5, 2018

    Wat een prachtig verhaal weer, bedankt.

    Heel veel plezier samen in down under.

    En doe voorzichtig (Lars vooral) .😉🍀

    Groetjes Ruud en Jennie Schilp

  2. Boudewien oktober 7, 2018

    Hey Hekies, wat leuk om jullie zo te kunnen volgen! Ik spaar wel steeds een paar weken op om niet verslaafd te raken aan een dagelijkse blik op de andere kant van de aarde. Superroadtrip gewenst uit een zonnig Haarlem.
    Liefs, Boudewien

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén