Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Best gevaarlijk dat surfen in Batu Karas

Batukaras

Zondag 2 september

Het is rond 16 uur wanneer we in Pangandaran aankomen. Van hieruit is het nog 50 minuten naar onze accommodatie in Batukaras. Er wordt ons een taxi aangeboden voor 300.000 Rp, maar na enig onderhandelen stappen we in voor 150.000 Rp (9 euro). Een Grab zou ons 141.000 Rp hebben gekost, maar deze blijkt niet beschikbaar te zijn. Dus we zijn maar wat blij met de taxi die nu voor onze neus staat en de onderhandelde prijs. 🙂

Regelmatig worden we door accomodatiehouders benaderd met de vraag hoelaat we verwachten in te checken. Het komt regelmatig voor dat we dit nog niet weten in verband met diverse overstappen en we over het algemeen geen toeristenpakket cq ticket boeken, waardoor het nogal eens onduidelijk is tot het laatste moment. Nu we na flink onderhandelen in de taxi zitten, stuur ik onze bungalowhouder een berichtje dat we onderweg zijn. Na een kleine 40 minuten krijg ik een reactie terug: Jullie zouden toch morgen pas komen? Rich en ik kijken elkaar verschrikt aan. Ik controleer gelijk de geboekte incheckdatum en zeg tegen Rich opgelucht: “We hebben het wel goed geboekt, kijk maar: 3 september.” “Uhhh,” zegt Rich “het is vandaag volgens mij 2 september!” Hij blijkt gelijk te hebben. Vermoedelijk is bij het wijzigen van onze verblijfsduur in Jogjakarta dit niet doorgevoerd voor ons verblijf in Batukaras en ik was in de veronderstelling dat het vandaag 3 september was. Met nog een kleine 10 minuten te gaan, stuur ik hem een berichtje dat we inderdaad een fout hebben gemaakt. Met daarop volgend de vraag of we wellicht een nacht eerder kunnen inchecken. Dit kan gelukkig en nog geen 3 minuten later staan we op zijn stoep! 🙂

Wat een opluchting! Met een gezin van 5 personen is het altijd wat lastiger om passende accommodatie te vinden. En na een lange reisdag is een alternatief zoeken niet hetgeen waar je op zit te wachten. 🙂

Onze bungalow is gelukkig klaar om te betreden!

Bij Villa Dahon kun je ook avondeten bestellen en daar hebben we wel oren naar. Heerlijk: spullen installeren en voor de deur op het terras aan tafel! Dat zijn de betere eind goed, al goed verhalen. 🙂

Maandag 3 september

Het idee dat we naar een klein en afgelegen vissersdorpje op West-Java zouden gaan en 9 (oké nu 10) nachten op een mooie bungalowlocatie zouden vertoeven, klonk ons paradijselijk in de oren. Wat ons vanmorgen ter ore kwam, was een stuk minder paradijselijk: ook hier staat een moskee praktisch in de achtertuin! De kids zijn zo afgepeigerd dat ze er doorheen slapen, Rich en ik doen na een kwartier nog een (gedeeltelijk geslaagde) poging ons om te draaien.

Ondanks de moskee, is het hier wel een paradijs

De scholen zijn in Nederland weer van start gegaan. Wij laten het schoolwerk vandaag voor wat het is en starten eind van de ochtend met golf surfen. Batukaras staat bekend om de goede golven voor de beginnende surfer. De reden dat we naar deze afgelegen plaats zijn afgereisd! 🙂 Rich en Lars starten allereerst met een warming-up: hard door het gloeiend hete zwarte zand naar het water rennen. Daar wacht hen een lekkere verkoelende zee en zijn ze ruim een uur zoet met het pakken van de juiste golven om dan op het surf board te gaan staan. Daarna volgen Nick, Inge en ik en omdat de kids het heel leuk vinden, huren we er nog een extra board bij. Voor het geld hoef je het hier niet te laten: 75.000 Rp (nog geen 4,50 euro).

Peddelen en weer op weg naar een nieuwe golf (Lars)

Voor het leren van golf surfen heb je onder andere veel geduld en timing  nodig. De talloze keren dat we richting de golf spot peddelen en een goede golf afwachten, leveren ons elk een aantal sta cq surfmomenten op. Als het lukt, is het golf surfen zo ontzettend gaaf!

De opstap naar staan! (Heidi)

Eind van de middag lopen we moe maar voldaan weer naar onze accommodatie terug. Het idee was om bij het strand ergens wat te gaan eten nadat we gedoucht hadden, maar dat idee laten we varen. Het eten op de accommodatie smaakte ons gisteren erg goed en geen van ons heeft eigenlijk nog puf om weer twintig minuten naar het strand terug te lopen.

Lars gaat na een aantal geslaagde pogingen dieper de zee in

Voor morgen besluiten we om eerder naar het strand te gaan, zodat we rond 4 uur terugkeren naar onze accommodatie. Vandaag was de zon al vertrokken en liepen we in onze natte zwemoutfits toch wel aardig kouwelijk naar onze bungalow terug. Mijn handen zagen inmiddels wit/ paars en er wachtte me nog een koude douche ook. In Azië zijn ze niet zo van het warme water …

Nick en Inge hebben het met me te doen en brengen me onder de douche heel lief een kop thee. Als deze nog te heet om te drinken blijkt te zijn, brengen ze me super schattig per omgaande een thee met een beetje koud water, zodat ik toch nog gelijk iets warms kan drinken. Niet alleen de thee, maar ook hun super lieve zorgzaamheid is hart verwarmend!

Dinsdag 4 september

Surfen is best intensief en na een dag op het strand is de 20 minuten durende wandeling terug voor de kids geen kers op de taart. Vanaf vandaag hebben we een scooter gehuurd. Vanwege de relatief kleine afstand en het feit dat hij de rest van de dag bij het strand staat, hebben we er bewust voor gekozen om er geen twee te huren.

Terwijl Rich Nick en Inge ophaalt, pakken Lars en ik alvast de surfplanken. Net wanneer ik met mijn plank bij de verhuurder wegloop, hoor ik boven in de boom ritselen. Enkele seconden later wordt ik op mijn hoofd geraakt: door een kokosnoot! We hebben het er al vaker over gehad, dat je zo’n ding beter niet kunt koppen. Maar dat er hier in deze Aziatische landen een risico is, dat hij op je hoofd landt. Met nog slechts 9 dagen te gaan, moest het er kennelijk toch van komen. De klap valt enigszins mee, daar hij schuin op mijn hoofd landde. Een bult blijft uiteraard niet uit! 🙂

Vandaag is het niet alleen rustiger qua aantal surfers, maar ook wat betreft de golven. Het is lastig om een goede golf te pakken. Mij lukt het vandaag niet echt, Rich, Lars en Nick hebben meer succes.

Nick staat zo trots als een pauw

Nick en Inge leven zich voornamelijk uit in het beuken van de golven en het duiken onder de golven door. Uiteraard reist er ook het begin van een stadsmuur uit het zwarte zand.

Het bouwen van zandkastelen hoort natuurlijk bij een stranddag

’s Avonds rijden we met de scooter naar het strand. Bij BK homestay staat er pumking soup op de kaart en als er iets is waar Nick dol op is … Naast overheerlijke licht pittige pompoensoep genieten de anderen van een serieus beef burger menu, spagetti basil pesto en een coconut curry rice met daarbij vers gemaakte smoothies. Hier gaan we zeker nog eens eten! 🙂

De kids zijn niet alleen qua eten “in the pocket”, ook de kleine huiseekhoorn steelt hun hart. Grootgebracht door de eigenaren nadat hij door een val uit de boom behoorlijk gewond was geraakt.

Een eekhoorn aaien hadden we nog niet gedaan op de reis

Woensdag 5 september

Vanmorgen vroeg heeft het flink geregend en de ochtend begint frisser dan we gewend zijn. Het blijft de hele dag redelijk bewolkt en de temperatuur blijft rond de 26/28 graden hangen. ’s Ochtends zijn de golven goed en Lars en ik maken een aantal mooie stamomenten op de plank. Door de drukte is het wel lastig om een golf te mogen pakken. Bijna botsingen met tegelijk startende surfers overkomen Lars en mij dan ook beiden een keer. Tegen het einde van de ochtend houden wij het even voor gezien en leeft Rich zich uit in de golven. Nick en Inge vermaken zich vandaag ook weer in de golven en maken een zandkasteel. In de loop van de middag staan Nick en Inge ook een aantal keer succesvol op de plank. Rich geeft ze vaart mee, waarna ze in de golf zelf op de plank gaan staan. Kicken! En wat zijn ze trots!

Zelfs Inge staat!

Eind van de middag gaan Rich en Lars weer het water in. De golven nemen in hoeveelheid en hoogte toe, dus dat biedt een hoop kansen. En resulteert in mooi surfacties! Nick, Inge en ik gaan alvast terug naar onze accommodatie om alvast “lekker” koud te douchen. Tegen 17.30 uur heb ik nog niets van de mannen vernomen en ook op mijn belletje wordt niet gereageerd. Aangekomen bij het strand komen de mannen net het water uitgelopen en zijn blij met de goede timing dat ik aankom. Dat mijn komst voortkwam uit bezorgdheid, snappen ze direct als ze horen dat het al 17.30 uur is. 🙂 Ze hebben heerlijke golven gehad, de drukte was afgenomen waardoor het ze beter lukte om op de golven te rijden. Helemaal blij stappen de twee zeiknat bij mij achter op de scooter. Ook hen wacht een “lekkere” koude douche. 🙁 Niet iets waar je naar uitkijkt aan het einde van de dag als de zon reeds vertrokken is.

Vanavond gaan we eten bij warung (= klein familie restaurant) Kedai Mini Resto tegenover de vissershaven van Batukaras. Je kunt hier heerlijk gevarieerd en voor weinig geld eten. Rich, Lars en Nick hebben zo’n honger en het smaakt zo goed, dat zij zelfs een tweede hoofdgerecht bestellen. 🙂

Donderdag 6 september

In de ochtendgloren giet het van de lucht en wanneer wij rond 9 uur de gordijnen opentrekken regent het nog en ziet de lucht er behoorlijk grijs uit. We hopen dat na het ontbijt de lucht is opgeklaard. Dit is echter niet het geval en ondanks dat het volgens internet tussen de 26 en 28 graden is, voelt het met het windje toch frisser aan. Dit zal op het strand van Batukaras, dat aan de Indische Zee ligt, nog wel wat sterker het geval zijn.

Rich en ik besluiten om eerst even verderop bij een fruitkraam wat fruit in te slaan. Hiervoor moeten we over een bamboebrug, wat ons 1.000 Rp (0,06 eurocent) per persoon kost. De brug is alleen geschikt voor voetgangers, fietsers en scooters. Met de laatste variant  gaan wij over de brug, wat een spannende en leuke ervaring is. De brug is smal en de bamboe veert zo nu en dan lekker mee. 🙂 De terugweg is voor mij! 🙂 🙂

Wiebel wiebel, naar de overkant

Als we terug zijn, vertrekken Rich en Lars eind van de ochtend naar het strand. De zon doet inmiddels zijn best om door de grijze wolken te prikken. Nick, Inge en ik gaan in de loop van de middag er met de kano op uit. Deze liggen vrij voor gebruik op ons complex en een medewerker helpt ons behulpzaam om de kano te water te laten. We hebben de slag gelijk goed te pakken: links, rechts, links, rechts … En zo varen we een stukje de rivier op, welke is omgeven door palmboomplantages. Wat kan de natuur toch prachtig zijn! Zo hier en daar staat een bamboe installatie met een groot visnet opgesteld en er staan een aantal vissers aan de oever hun avondmaal te verzamelen. De gekleurde vissersboten maken het plaatje compleet.

De vissershaven van Batukaras met linksboven de baai waar we golf surfen.

Rich en Lars krijgen ondertussen flinke golven voor hun kiezen. De onderstroom is dusdanig sterk, dat ze aan het einde van het rijden van een golf het strand moeten oplopen en dan via het strand weer terug moeten lopen naar het beginpunt. Er zijn ook weinig surfers te bekennen vandaag. Na 2 uurtjes, houden ze het even voor gezien en wachten op betere golven. Deze komen en Lars start fanatiek aan een nieuwe sessie golf surfen. Onze surf dude is niet te stoppen en gaat tot eind van de middag door. Resultaat is wel heel wat gave golf rijdacties!

Vrijdag 7 september

Het heeft vannacht weer flink geregend. De inwoners van Batukaras zijn maar wat blij met de regen na de maanden van droogte en hoge temperaturen. Wij vinden het ook prima, zolang het maar ´s nachts regent. Hoewel de lucht nog vrij grijs ziet, is het wel droog en de temperatuur niet onaardig: 23 graden. Met het windje voelt het wat kouder aan, zeker bij het strand en daar missen we de zon toch wel een beetje. Met name wanneer je besluit even uit te rusten. De golven zijn, zoals voorspeld, behoorlijk stevig evenals de onderstroom. De golven variëren in hoogtes van 1 tot 3,5 meter. Door de sterke onderstroom moet je vandaag, net als gisteren, via het strand teruglopen naar de rechterkant van het strand cq je beginpositie. Na een half uur peddelen en door de golven bedolven te zijn, zijn Lars en ik uitgeput en zowel innerlijk als uiterlijk volledig gereinigd door het zoute water. 🙂 Rich waagt ook een poging. Zowel met een lichter als een zwaarder cq stabieler bord is het eigenlijk niet te doen. Ook Nick, die samen met Rich in de lage golven vlakbij het strand, pogingen waagt, houdt het snel voor gezien. Van golf surfen komt het voor ons beginners nauwelijks. De ervaren surfers geven aan dat ze hard moeten werken vandaag, maar zij komen in ieder geval grotendeels nog uit de voeten met de hoge golven. Heel gaaf om naar te kijken overigens! 🙂

Rond half 2 houden we het voor gezien en sluiten we de stranddag vandaag af met een smoothie bij een strandtent. Nick wil net als eergisteren graag samen met mij weer via de “natuur”route naar onze accommodatie lopen. Zo heeft hij even quality time en deze vult hij graag in met fantasieverhalen. En zo bedenken we om beurten een deel van het verhaal. Heerlijk zo’n verhalenwandeling!

Na het rondje douchen wacht Rich een stevige massage en ga ik met de kids naar het voetbalveldje even verderop in het dorp. Rond half 4 verzamelen daar een aantal kids en spelen tot circa 17 uur een gezellig potje voetbal. Ook hier speelt taal geen rol en zoals zo vaak mogen de kids gewoon meespelen. Rondom het voetbalveld zwerven kippen en honden rond en tweemaal wordt het voetbalveld doorkruist door een scooterrijder. Het kan hier allemaal! 🙂

Wat rijdt er nu door het veld?

Om 19 uur sluiten we aan bij de Monkey BBQ welke bij Villa Monyet wordt gehouden. ’s Middags hebben we ons aangemeld en voor 80.000 Rp (4 euro) per persoon kun je deelnemen aan de BBQ. Toen Rich aangaf dat hij met a family of 5 zou komen, wist de medewerkster gelijk dat wij het gezin waren dat bij Villa Dahon verbleef. Fantastisch! 🙂

Als we aankomen worden een aantal vissen al op een grote BBQ gegrild. Op de lange tafels worden bananenbladeren gelegd en vervolgens wordt er over het midden rijst, tofu, tempeh, morning glorie, rauwe zoetzure groentemix, kroepoek, vis en uiteraard … pikante sojasaus en tomaten salsa verdeeld.

Monkey bbq: Eten met je handen!

Na het eten kun je in de sfeervolle binnenplaats genieten van gezellige live muziek. Des te meer er meezingen des te leuker en verzoeknummers zijn welkom. Ken je de tekst niet helemaal? Geen probleem, met je mobiel zoek je de lyric van het betreffende lied gewoon op. Tot onze grote verbazing zetten ze ook het nummer ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis in. 🙂

Kampvuurtje en zingen maar …

Zaterdag 8 september

Als we rond half 9 de gordijnen openen, zien we zowaar de zon! Heerlijk! Volgens Rintok alias Jack Sparrow, een goede golfsurfer en huisvriend van de eigenaar Wim, zijn de golven en de onderstroom ook vandaag nog flink. Hij heeft vanmorgen om 6 uur al gesurft, zoals hij en andere echte surfdudes wel vaker doen. Hij oppert dat we het ook rond 16 uur kunnen gaan proberen als het hoog water is. We starten relaxed op en besluiten om in ieder geval een kijkje op het strand te nemen. Wim stelt voor om de kids met zijn toffe gele VW Safari/181 cq 182, bij het strand af te leveren. Hij gaat vandaag een rondje rijden, aangezien de auto toe is aan wat kilometers. De kids zijn hier uiteraard wel voor te porren. Rich en ik volgen op de scooter.

Relaxt naar het strand voor de kids

Hoewel het vrij druk is op het strand met andere toeristen, valt het aantal surfers mee. Net als de golven, die minder heftig zijn dan gisteren. Rich en Lars gaan als eerste de golven in. Nick en Inge springen vrolijk in het water rond en zodra Rich of Lars uit het water komen, rennen ze hen tegemoet om het board naar het beginpunt te dragen. Zo lief! Lars is extra blij met ze, want het is niet bepaald een licht board om te tillen. Vandaag kun je ook body boards huren en dat lijkt Nick en Inge wel wat. En zo trotseren zij de laatste fase van de afgezwakte golven.

Na de middag ga ik samen met Lars het water in. Echt ver kom ik niet. Wanneer ik tot mijn middel in het water sta, komt er onverwacht een flinke golf aan welke mij naar achteren duwt waardoor de omhoog komende punt van Lars zijn board vol tegen mijn jukbeen aan beland. Geen fijn gevoel, maar ondanks dat het pijnlijk aanvoelt, voel ik wel direct dat m’n kaak niet gebroken is. Als Lars ziet dat ik bloed, schrikt hij. Helemaal wanneer hij op mijn wang een aardige wond ziet. Mijn plan om te golfsurfen staak ik even om het te checken. Als Rich me tegemoet komt lopen, is hij gelijk duidelijk: “Zo!!! Sorry, maar dat zal toch echt gehecht moeten worden. Wij gaan maar eens op zoek naar een huisarts.” Dat is echter niet nodig; de huisarts staat al voor mijn neus, voordat ik wat tissues uit de tas heb kunnen halen om het bloed te deppen. De tamtam had razend snel zijn werk gedaan. 🙂

Daar hij er niet bepaald als een arts uitzag, was ik terughoudend en zei “Just a moment.” Gelukkig kwam de Spaanse Alex aanlopen, die we eerder hadden ontmoet. Hij bevestigde dat de man inderdaad een huisarts was en dat hij enkele dagen terug ook door hem gehecht was. En dat hij me prima kon hechten. Dat gaf wel enigszins een gerust gevoel. Kids uit het water gehaald en kort wat instructies gegeven, waarna wij de huisarts op de scooter volgen naar zijn praktijk even verderop in het dorp. Hij doet gelukkig steriele handschoenen aan en desinfecteert de wond. Mijn grote angst dat ze hier niet verdoven, kan ik laten varen, wanneer er een steriele spuit tevoorschijn komt. Wat ben ik blij met de verdoving, die gelukkig zijn werk goed doet. De naald gaat namelijk niet bepaald soepel door de huid van mijn wang heen. Na de eerste hechting, is het idee om een tweede hechting te zetten, maar daar ziet de arts vanaf wanneer het draad uit de naald schiet. Hij zit wel door de onderhuid heen en volgens de arts moet dit voldoende zijn. De rest werd vervolgens met lijm dichtgezet. Rich geeft nog wel aan zijn vraagtekens te hebben of een tweede cq derde hechting toch niet nodig is. Volgens de arts is het echt goed zo. Morgen moet ik sowieso terugkomen voor controle en dan kijkt hij er nog een keer goed naar. Ik krijg een 3-daagse antibiotica kuur mee en hij verzekerd me dat ik maandag gewoon mee kan met body raften. Vandaag alleen niet meer het water ingaan. Als we buiten staan arriveert Wim net. Zonder dat wij het wisten is hij door iemand gehaald om ons mogelijk te helpen bij wat vertaalwerk. 🙂 Echt heel attent allemaal.

We tonen de bloederige variant maar niet… Maar Heidi gaat vanaf nu door het leven als Scarface…

Rich en ik keren weer terug naar het strand, waar de Spanjaarden gezellig een potje Uno spelen met hun zoon Alex en onze kids. Wat lief, we hadden ze niets gevraagd, maar het is wel heel fijn dat ze bij de kids gebleven zijn. Rich wil met Lars gelijk weer het water in, maar Lars is niet echt happig. Hij voelt zich schuldig, ondanks dat ik gelijk al had aangegeven dat hij hier absoluut niets aan kon doen. These things just happen! We overtuigen Lars dat hem echt niets verweten wordt en dat hij juist de golven nog even moet opzoeken. Zo sluit hij het surfen tenminste niet met een negatief gevoel af, waardoor hij straks mogelijk niet meer wil cq durft. Onze kanjer gaat weer stoer de golven in en pakt net als Rich een paar mooie golven.

’s Avonds blijkt dat ik toch beter naar BK Homestay voor een overheerlijke pompoensoep had kunnen gaan, want de Cap Cay groente met rijstschotel gaat er toch wat minder makkelijk in. Gelukkig hebben ze hier servetten (is lang niet in elk restaurant het geval) en kan ik de kleine bloeding wegdeppen. Voor vanavond maar een oude handdoek gevraagd, want na 3 kleine bloedingen, zou het zomaar kunnen dat de wond vannacht ook nog een keer gaat bloeden en van het opnamevermogen van het wondgaas hoef ik niets meer te verwachten. 🙂

Zondag 9 september

9-9 en we zijn ruim 9 maanden op reis! Wauw! Het ziet er nu serieus naar uit dat we het jaar wel gaan volmaken. 🙂

Om half 10 staat de huisarts op de stoep voor controle. Hij zou tussen 9 en 10 komen en wanneer hij komt zit ik net aan m’n nasi goreng ontbijt. Geen probleem hier: eet rustig door, geeft hij aan. Zonde  om je eten koud te laten worden. Waar maak je dat nog mee: huisarts komt elke dag langs voor controle en wacht ook nog eens tot je klaar bent met eten!?!?! Juist: op Java dus! 🙂

De wond is vannacht gelukkig dicht gebleven en ziet er volgens de huisarts goed uit. Pleister hoeft er niet meer op en ik krijg een crème om de wond goed te laten genezen en soepel te houden.

Eind van de ochtend gaat Rich met de kids naar het strand en ik besluit om m’n bed weer op te zoeken. Ik ben al geen goede slaper en als je dan ook steeds wakker wordt omdat je op de verkeerde (wond)kant dreigt te gaan slapen … Daarbij opgeteld dat de moskee rond 4.45 en 5.15 uur van zich liet horen … Ik ben trots op mezelf dat ik eens voor mezelf kies, hoewel de verleiding groot is om mee naar het strand te gaan. Kennelijk een goed besluit, want ik val zowaar in slaap. Echt een hele prestatie voor mij: overdag slapen!!! Als m’n zus belt en ik opneem is ze verbaasd: “het is toch geen ochtend bij jullie?” “Nee, uhhh 14.30 uur” check ik snel. “O, je klinkt anders nog zo slaperig” zegt zuslief. Ik blijk toch mooi een uur gepit te hebben! Gaat het dan toch nog goed met me komen zo rond m’n 40e??? 🙂 🙂 🙂

Niet lang nadat ik heb opgehangen met m’n zus komen de strandgangers thuis. Het voetballen ging helaas niet door (waarschijnlijk vanwege het feit dat het zondag is), maar ze hebben wel een heerlijke dag op het strand gehad. Nick en Inge hebben de hele dag met hun body boarden op de golven gespeeld. Daarnaast maakten ze ook nog vrienden met twee volwassen Japanners waarmee ze in zee speelden en hele conversaties in het Engels voerden. Rich en Lars probeerden de grotere golven te pakken met hun surf board, wat nog best een uitdaging was tussen alle hoge golven en de vele surfers. Lekker dat morgen het weekend weer voorbij is en alle weekendtoeristen weer huiswaarts gekeerd zijn. 🙂

Lekker bodyboarden als alternatief vanwege de hoge golven

Nick vindt dat we, vanwege het feit dat ik nog wat lastig eet, bij BK Homestay moeten gaan eten. Daar hebben ze immers de overheerlijke pompoensoep, waar ook ik wel fan van ben. En dan eet ik lekker makkelijk en ook nog gezond, aldus Nick. Hoewel Lars en Inge hem verdenken van een voorstel in eigen belang, is dit zeker niet het geval. Ja, pompoensoep is een van zijn favoriete gerechten, maar uit zijn benadering en beredenering komt overduidelijk zijn zorgzame kant naar voren. Tot zijn grote teleurstelling is de pompoensoep vanavond net uitverkocht. “Ze hebben er niet eens eentje voor jou meer, mam”, zegt hij teleurgesteld en vraagt of ik dan liever ergens anders ga eten. De schat!

Maandag 10 september

Om 9 uur vertrekken we met Jack Sparrow op de scooter richting de Basecamp van Baraja Body Rafting. Vandaag gaan we body raften in de Green Canyon van Batukaras. Nadat we voorzien zijn van een helm en een zwemvest stappen we in de achterbak van een pick-up en rijden we naar het startpunt.

Op weg naar het startpunt voor het Body raften!

Na 10 minuten een trap afgedaald te hebben, komen we uit bij de rivier. Volgens Jack is de temperatuur van het water 25 graden, wat ons betreft komt de gevoelstemperatuur niet boven de 19 graden uit. Enigszins fris dus. Aan weerszijden wordt de rivier omgeven door een prachtige omgeving van tropisch groen en fraaie rotsformaties. We kabbelen rustig de river af, waar zich zo nu en dan een kleine stroomversnelling in bevindt en we soms over de rotsen moeten klauteren.

 

Onze stoere kids zijn er klaar voor!

De spannendste onderdelen zijn de 3 momenten dat we van de rotsen mogen afspringen. De hoogtes variëren van 5, 6 en 9 meter. Het springen laat ik vanwege mijn hechtingen aan me voorbij gaan. Inge blijft bij de 6 en 9 meter bij me, maar de 5 meter sprong gaat ze wel aan. Vooral Lars vindt het springen maar wat kicken en als het even mag, maakt hij diverse sprongen van de rotsen af. Gelukkig hebben we nog enige invloed op onze tiener, zodat hij de back flip toch maar achterwege laat.

 

Als we terug komen blijkt de dokter langs te zijn geweest. Hij was kennelijk vergeten dat we vandaag de body rafting op het programma hadden staan. Nadat ik de anderen bij het strand heb afgeleverd rijd ik bij de dokter langs en de wond blijkt er goed uit te zien. Morgen mogen de hechtingen eruit. We krijgen bericht van Hester uit Malang, dat de pinpas (met ruim 1,5 week vertraging!) eindelijk binnen gekomen is. Vanwege de nationale feestdag morgen, is het niet meer mogelijk om hem naar Batukaras of Jakarta door te sturen. Risico is veel te groot dat het niet op tijd binnen is. Hester stelt voor om hem via DHL door te sturen naar Perth. Dit schijnt ook nog eens min of meer net zo duur te zijn als binnen Indonesië versturen. Aangezien we vanaf de 13ein ieder geval een week in Perth zullen verblijven, gaan we deze gok aan. De pas is een ware wereldpas! 😉 Het zou toch wel weer heel fijn zijn om twee pinpassen te hebben. We zouden er maar weer een kwijt raken! Kan zomaar (weer) gebeuren bij de Hekies! 🙂

Ik pak alvast een en ander vliegtuigproef in en ga rond 18 uur naar het strand om Rich en de kids op te halen. Het is al behoorlijk donker, maar de kids maakt het niets uit, zij vermaken zich nog steeds prima. 🙂 Ze hebben vandaag Nederlandse kinderen ontmoet en hebben hier lekker mee gespeeld. Inge heeft voor het avondeten met hen bij restaurant Salt Surf afgesproken. Een restaurant die nog op onze To do list stond, dus dat komt mooi uit. Leuke bijkomstigheid is, dat de eigenaar uit Perth komt. De stad waar we over enkele dagen naar toe vliegen!

Vandaag geen kasteel, maar een rokende vulkaan op het strand

De oren van de kids lijken wel vol water te zitten, want luisteren zit er niet in vandaag. Met enige vertraging en zonder slippers van Nick (er belandde er een “zomaar” in de rivier en vind die in het donker nog maar eens terug … De stroming hielp niet echt mee, dus voordat Nick een lampje geregeld had …) Afijn, terwijl wij het restaurant inliepen, werd hun eten al geserveerd. 🙂

Dit maakte voor de gezelligheid gelukkig weinig uit en al kletsend en spelend werd er gegeten en gelachen. Heerlijk deze relaxtheid. Van zowel de Australische eigenaar als de Nederlandse kregen we nog een aantal tips over Perth. Altijd leuk!

Dinsdag 11 september

Om 7.15 uur vertrekken Rich en Lars naar het strand. Als echte pro’s gaan ze voor de vroege ochtendsessie. Om 9 uur zitten we met z’n allen aan ons laatste pannenkoeken, nasi goreng en ons zelf ingebrachte broodjes pindakaas met hagelslag ontbijt bij Villa Dahon. Net voordat we naar het strand vertrekken, staat de dokter op de stoep om de hechtingen eruit te halen. Ik ben enigszins verbaasd, want ik had gistermiddag met hem afgesproken om het er vanavond om 18.30 uur uit te laten halen. Vandaag wil ik graag nog een keer op het surf board staan. Met de heftige golven die je geregeld om de oren vliegen lijkt het me wel een fijn idee als de hechtingen er dan nog in zitten. Ondanks dat ik er preventief nog een waterdichte pleister overheen plak.

De dokter vindt het prima en met Wim als tolk spreken we voor vanavond om 18 uur af.

Op het strand is het behoorlijk druk vanwege de nationale vrije dag. Qua aantal surfers valt het gelukkig mee, evenals met de golven die veel minder heftig zijn dan afgelopen dagen. De zon is ook volop van de partij, wat het tot een heerlijke stranddag maakt (28°C). Rich, Lars en ik pakken nog een paar mooie golven. Tot de middag spelen Nick en Inge met de gisteren ontmoette Nederlandse kinderen Emma en Elias. Eindeloos vertier met de body boards en het bouwen van een zandkasteel; wat hebben ze het naar hun zin. ’s Middags treft Lars de Spaanse jongen Alex op het strand. En net als voorgaande keren verreist er ook onder hun handen een zandcreatie; dit keer een vulkaan! Nick en Inge spelen ’s middags met een aantal Indonesische kinderen. Met de paar woorden Indonesisch die Nick en Inge spreken en met de paar woorden Engels die de Indonesiërs spreken, komen ze samen een heel eind. 🙂

De dokter blijkt vandaag toch niet te komen, dus zoeken Richard en ik hem bij hem thuis cq praktijk op. En geheel in stijl: in de woonkamer bij een lichtpeer en het licht van m’n mobiel worden de hechtingen verwijderd. Gelukkig wel met steriele handschoenen en genoeg desinfectans. 🙂

Met een kleine zaklamp wordt de hechting verwijderd in de woonkamer.

De kwitantie heeft hij, zelfs na herhaaldelijk verzoek in de afgelopen dagen, nog niet gemaakt. Uit zijn gebaren en tekst Villa Dahon, maken we op dat hij deze vanavond nog naar Villa Dahon zal brengen. Echt vertrouwen hierin hebben we niet, gezien de afgelopen dagen dat hij het ook al zou regelen. Het gaat echter om een relatief klein bedrag, dus als het niet afgeleverd wordt, is dat geen drama.

Vanavond halen we bij onze twee favoriete restaurants ons avondeten. Als we onze bestelling bij het eerste restaurant, Kedai Mini Resto hebben gedaan, belt Lars ons op. De dokter is er vanwege de kwitantie. We geven aan dat Lars deze in ontvangst mag nemen, maar de dokter geeft (via Wim) aan dat we een en ander moeten invullen en dat hij wel even op ons wacht. Geen probleem dat het nog wel een kwartier zal duren voordat we terug  zullen zijn, want we willen ook nog eten bij BK Homestay ophalen (voor de alerte mensen onder ons: inderdaad pompoensoep! 🙂 ) Teruggekomen bij Villa Dahon blijkt dat ik alleen mijn naam boven de kwitantie hoef te schrijven. 🙂 In tegenstelling tot de Spanjaard hebben we nu in ieder geval wel een kwitantie. Net als bij ons wordt het hem ook steeds beloofd, maar heeft hij tot dusver nog niets gekregen. Wie weet krijgt hij hem ook op zijn laatste vakantiedag …

Woensdag 12 september

Als ik check hoelaat het is, gaat net de wekker af; het is 4.15 uur. Timing! En gevalletje timing is alles: een minuut later klinkt het ochtendgebed door de speakers van de moskee. 🙂

We pakken de laatste spullen in en maken de kids wakker. Om 5 uur staan we met al onze spullen klaar voor vertrek. De taxichauffeur is echter in geen velden of wegen te bekennen. Als we Wim vragen of hij hem kan bellen, blijkt hij onderweg te zijn. Via Wim vraagt de taxi chauffeur of we alvast zouden willen betalen, want hij moet onderweg nog even tanken! Tuurlijk, hebben we alle tijd voor! 🙂 Een half uur later dan gepland laten we Batukaras achter ons. Gelukkig is het niet druk op de weg en bereiken we na de tankstop even na 6 uur het busstation. Busstation is een groot woord: er staan 3 bussen in een modderpoel en er is geen loket te bekennen. Een van de bussen blijkt wel de airco bus naar Jakarta te zijn. Hij stopt echter niet op het gewenste busstation Kalideres, maar op een uur rijden afstand. Ik heb sterk het gevoel dat we niet op het goede busstation van Pangandaran staan. Volgens een van de aanwezigen op het busstation is dit toch echt het enge busstation van waar de bus direct naar Jakarta rijdt. Gedurende de rit van circa 9 uur maakt hij alleen een stop van 20-30 minuten op Nagreg. Tot onze grote “vreugde” rijdt de bus van 6.30 uur niet meer en moeten we tot 7.30 uur wachten. Daar sta je om 4.15 uur voor op; NOT!

Er zit echter niets anders op dan wachten. De kids maken we blij met een Pop Mie (instant noodle) ontbijt. Vandaag is Ronald jarig en omdat we de hele dag in de bus zitten, is videobellen niet echt een optie, dus versturen we dit keer een videobericht. Het zal er vast grappig uit hebben gezien: al zittend op een oud bankje aan de rand van een modderpoel zingen we vrolijk het Lang zal hij leve lied. 🙂

We laden alles in voor onze laatste bustrip in Indonesië en misschien wel de laatste   lange bustrip van de wereldreis!

De bus vertrekt iets over half 8, maar van een rechtstreekse verbinding blijkt al snel geen sprake te zijn: na 10 minuten maken we een eerste pick-up stop en er volgen binnen anderhalf uur nog zo’n 8 pick-up stops. Dit belooft een goede dag te gaan worden ….

En inderdaad de voorspelde 9 uur, wordt ruim 11 uur en dan staat ons nog een taxirit van een uur naar ons guesthouse voor vannacht te wachten. Op 10-15 minuten lopen bevindt zich een Mc Donalds, maar geen van ons heeft puf om daar nog heen te gaan. De optie om via Grab eten te laten afleveren, staat ons veel meer aan. Heerlijk nasi en mie goreng; we genieten er nog maar een keer lekker van! Na het eten, het is inmiddels 22 uur, duiken we allemaal vermoeid ons bed in.

Donderdag 13 september

Na een goede nacht en zonder ontbijt stappen we om 7 uur weer in een Grab met als eindbestemming het vliegveld van Jakarta. Even is het stressen, wanneer blijkt dat we op de verkeerde terminal staan. Met de bagagekarren sjeesen we naar de Sky train welke ons naar Terminal 2 voor binnenlandse vluchten. Onze eerste vlucht vandaag brengt ons naar Denpasar, Bali. Wij gingen ervanuit dat Perth.. Internationaal was en vandaar dat we bij Terminal 2, internationale vluchten stonden. Onze eerste bestemming is vandaag echter Bali, dus … rapido naar de terminal 2 voor binnenlandse vluchten! Een krappe 10 minuten voordat de incheckbalie sluit, sluiten we aan in een korte rij en even later halen we opgelucht adem. Al onze ruimbagage is ingecheckt en onze handbagage mogen we probleemloos meenemen. Ik blijf het toch elke keer weer een beetje spannend vinden of het onverwachts toch niet te zwaar is of dat er onbewust spullen inzitten, die niet als handbagage ingecheckt mogen worden en dat je dan spullen moet afstaan. De kids stuiteren inmiddels lekker de luchthaven over; het gaat vandaag gebeuren, we gaan Down Under!!!

Op naar AUSTRALIE!!

Na een korte vlucht met AirAsia van circa een uur, staan we op Denpasar de hoofdstad van het Indonesische buureiland van Java. Op het vliegveld verdoen we onze tijd grotendeels met een late lunch. Ik ga voor een laatste mie gerecht en de anderen een vette hap. Ons laatste roepia’s geven we uit aan ijs, chips en reistandenborstels. Je moet toch wat! 🙂 Je mag o.a. geen voedingsmiddelen het land mee innemen, dus vandaar ook wat non-food artikelen. 🙂

Wat is ons opgevallen in Batukaras:

  • Het is een heel relaxed vissersdorp, dat langzaamaan toch meegroeit met het toerisme. Zo vindt je er een heleboel homestays.
  • Toch heeft Batukaras tot dusver zijn charme weten te behouden en is nog klein gebleven; er zijn slechts een aantal kleine en lokale aanhuis supermarkten en buurtsuper de Alfamart. Voor diverse soorten fruit, moet je echt in het naastgelegen dorp Cijulang zijn.
  • In het weekend wordt het dorp en voornamelijk het strand druk bezocht door busladingen vol binnenlandse toeristen.
  • Surfles is enkele euro’s duurder dan in Australië!

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén