Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Onder water in Jogjakarta

Jogjakarta

Donderdag 30 augustus

Vanaf Stasiun Malang vertrekken we met de trein naar Jogjakarta. We zitten in de executive wagon en voor zover wij kunnen beoordelen aan de stoelen in de andere wagon, is dat een goede keuze geweest. Van 8.30 tot 16 uur zitten we namelijk in de trein. Lars is helemaal blij, want ze hebben hier stroompunten die we kunnen gebruiken en dat is heel fijn wanneer de batterij van je mobiel het geen volle dag volhoudt. Zeker wanneer je een tiener bent! 🙂

Aangekomen op Jogjakarta moeten we 2 treinen doorsteken om naar de uitgang te komen.

Van het ene naar het andere perron… Door een trein heen!

Een klein half uur later komen we aan bij ons guesthouse, welke zich in een gezellig ogende kampong bevindt. De straten zijn hier kleurrijk versierd met vlaggenlijnen en -stokken. Na een warm welkom en het wegzetten van onze bagage gaan we er direct op uit. De guesthouse eigenaar voorziet ons van allerlei sightseeing informatie en brengt ons daarna via een afsnijdroute cq steeg naar de grote weg. Hij tipt ons dat om de hoek een van de beste saté ayam straattoko zit en we besluiten direct om daar aan tafel te gaan. De eigenaar vindt het maar wat leuk een stel Hollanders aan tafel en gaat na het bereiden van het eten, aan de tafel naast ons zitten.

Ons toetje halen we even verderop bij Il Tempo del Gelato. Hier hebben ze heerlijk ijs en krijg je ook nog eens een flinke portie. Smullen! We lopen daarna verder de straat in en zijn verbaasd dat het hier niet zo druk is als verwacht. Het is duidelijk een toeristische straat, maar niet met de vele kraampjes etc, zoals we op internet gelezen hadden. Later blijkt dat we ons niet in de verwachte Jalan Marioboro bevonden, maar in Jalan Prawirotaman. Halverwege de straat op de terugweg, besluiten we met een becak, een fietstaxi naar onze geusthouse terug te keren. Hiermee turven we gelijk een wens van Nicks lijstje af. 🙂

Lekker lui terug gaan!

Vrijdag 31 augustus

Ondanks dat het verleidelijk is, besluiten we ons vroege opstaanritme enigszins vast te houden en staan om 7.30 uur op. Onze zoektocht in de nabije omgeving naar een bakkertje met lekker brood, levert niet het gewenste resultaat op. Om toch onze magen een bodem te geven, kopen we bij de tweede bakkerij aardbeien- en bosbessenbrood. Oftewel: plakbrood met een enorm zoete laag jelly. Morgen toch maar voor een ontbijt met rijst kiezen! 🙂

Het plan om Prambanan en Borobudur (Boeddistisch heiligdom) te skippen tijdens ons bezoek aan Jogjakarta, stellen we bij op advies van onze guesthouse eigenaar. Prambanan ligt op dezelfde route als Umbul Ponggok, dus combineren we deze twee bezienswaardigheden voor vandaag. En zo rijden we met lokale bussen naar Prambanan. Het bezoek aan deze grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië stellen we echter uit voor de terugweg, zodat we er tijdens zonsondergang zijn. Met een Grab taxi reizen we door naar Umbul Ponggok, het onderwaterzwembad. Bij aankomst beginnen de kids gelijk te stuiteren bij het zien van een springkussen parcours in het water. Gelukkig hebben ze hun zwemkleding al aan, dus kleren en slippers uit en gaan. Binnen enkele seconden staan ze echter droog en wel weer voor onze neus. Het kost 10.000 Rp per persoon om erop te mogen, hierover hoeven we niet lang na te denken: 0,60 eurocent! Na de eerste proefrondes volgen Rich en ik ook en worden we uitgedaagd voor de nodige battles. 🙂

Na de lunch gaan we doen waar we eigenlijk voor gekomen zijn: onderwaterfoto’s maken op diverse attributen. De meeste blijken op de kant te staan en worden alleen bij foto opdrachten in het water gezet. Met de scooter, fiets en tv met een bankje die wel in het water staan, gaan we de uitdaging aan om zelf leuke onderwaterfoto’s te schieten. Nick en Inge vinden het eerst nog even een eng idee om het water waar zoveel (grote) vissen in zwemmen in te gaan. Stoere Lars springt er probleemloos als eerste in en zoals verwacht volgen de andere twee hem in no time. 🙂 Na de fotosessie met de kids, keren zij nog snel een keer terug naar de luchtkussens. Net wanneer de eerste foto’s van Rich zijn gemaakt, is de batterij van onze onderwatercamera op. Jammer maar helaas voor mij … Elk nadeel heeft ook zijn voordeel: ik hoef nu het koude water niet meer in. 🙂

Met de Grab taxi terug naar Prambanan blijkt onmogelijk te zijn; er is geen Grab taxi in de nabije omgeving te vinden. Een medewerker van Umbul Ponggok regelt een taxi voor ons, die hier goede zaken mee doet; een andere keuze is er voor ons echter niet en dat weten zij vast ook! 🙂

Een drie kwartier later komen we om 17 uur aan bij Prambanan. Bij de entree, worden wij verwezen naar de balie voor buitenlanders. Het entree kost ons 1.522.500 Rp (kleine 90 euro) terwijl dit voor Indonesiërs 160.000 Rp (een kleine 10 euro) zou kosten! Nu snap ik dat wij als Westerlingen meer te besteden hebben, maar dit is toch wel enorm uit verhouding. Als we dit in Nederland zouden doen ….

Voor het uur dat we het complex wilden bezoeken en vanwege het feit dat we Angkor wat en de tempels van Bagan al hebben bezocht, zien we toch van een bezoek aan Prambanan af. We lopen naar de bushalte en pakken de bus weer terug naar Jogjakarta. Het is 19 uur wanneer we terugkomen en we lopen gelijk door naar een hip straatrestaurant die we vanmorgen gespot hebben. Het blijkt niet alleen een hippe, maar ook een enorm populair restaurant te zijn. We weten een tafel te bemachtigen en bestellen een aantal gerechten. Jogjakarta staat bekend om zijn zoete eten en het eten van gisteren sloot hier ook goed bij aan. Vandaag krijgen we echter zeer pikante gerechten geserveerd en vliegen de vlammen onze mond en oren uit! 🙂 De bbq kipstokjes en nasi (witte rijst) zijn gelukkig niet al te spicy en verdelen we onder de kids. De andere twee gerechten nemen Rich en ik voor onze rekening. Als wij op een gegeven moment er verhit bijzitten en onze magen voldoende gevuld zijn, besluiten we om het erbij te laten en Il Tempo del Gelato op te zoeken. 🙂

Volgende keer toch maar weer even navraag doen of ze het spicy gehalte kunnen reduceren. 🙂

Zaterdag 1 september

Weekend; dus vandaag even lekker relaxed opgestaan. Om 9.30 uur zetten we koers naar Taman Sari Water Palace. Onze route loopt dwars door verschillende kampongs heen, wat een prachtige wandeling oplevert. Het zijn levendige wijken, waar zowel jong als oud buiten vertoeven.

Inge kijkt haar ogen uit naar alle kleurrijke vlaggen en versieringen

Ondanks dat het veelal zeer kleine, eenvoudige en primitieve huisjes zijn, zorgen ook hier de vlaggenlijnen -en masten voor een gezellig aanzien. Primitief is het wonen hier wel, constateren we uit de toiletgebouwen en de waterput die we tegenkomen. Voor de kids vergelijken we het met elke dag kamperen. Jaar in, jaar uit. Kamperen vinden ze heel leuk, maar het is toch ook wel weer erg fijn om een eigen toilet in huis te hebben, net als stromend water om te douchen etc.

Links de wc, in het midden de put en rechts het favoriete huisdier!

De krant wordt hier gezamenlijk gelezen

Als we bijna bij Taman Sari zijn en nog geen geschikte eetgelegenheid hebben gevonden, besluiten we een lokale Mall binnen te gaan. Een local liggend op zijn becak tipte me hierover en het is inmiddels de hoogste tijd om wat te eten. Op dezelfde verdieping bevindt zich een kids playground met een luchtkussen. Een leuke afwisseling na ruim een half uur wandelen. 🙂 Ondanks dat een local met becak ons aangeeft dat we voor het Taman Sari Water Castle de verkeerde kant oplopen en hij ons er wel heen wil brengen, besluiten we toch Google Maps te volgen. Het is immers nog geen 5 minuten lopen meer. De apotheker, waar we zojuist iets van gekocht hebben, beaamt dat Taman Sari de andere kant op is. Gevalletje verkeerde Taman Sari geselecteerd bij Google Maps! Oeps!

We besluiten terug te lopen naar de Mall en slaan hier spullen in voor onze roadtrip door Australië. De kids vertrekken enthousiast weer naar de kids playground op de 4everdieping, waar ze voor 0,40 eurocent per persoon zich opnieuw uitleven op het luchtkussenkasteel.  Voor 42 euro slaan Rich en ik een gasbrander met aansluiting, een wokpan, een (soep)pan, een koekenpan, een soep cq opscheplepel, een blikopener, een vleestang, een spatel, een garde en 3 soorten messen aan. Alles in light en small versie. 🙂 Dit is in ieder geval nog eens leuk shoppen!

Met de benenwagen gaan we naar Fort Vredenburg. Bij de entree mogen we gelukkig onze nieuwe aankopen stallen, waarna we het witte complex binnengaan.

De herinneringen aan de Nederlandse overheersing

Er zijn een aantal diorama vertrekken, waar belangrijke bijeenkomsten van de afgelopen 200 jaar in Indonesië worden getoond. Ook beelden uit de bezetting door Nederland komen voorbij. Zoals ook bij eerdere musea bezoeken, wordt Nederland ook hier als hardvochtige bezetter neergezet. Het bevreemdt de jongens vooral dat Nederland na de WOII, zelf de bezettende rol weer oppakten in Indonesië en de mensen hier onderdrukten. Als je dit zelf ervaren hebt, dan begin je hier toch niet meer aan en geef je het land terug, aldus Nick.

Via deze diorama’s wordt de geschiedenis uitgebeeld.

Het verhaal van het fort begint in 1755 wanneer het fort door een Indonesische koning wordt gebouwd als versterking na een burgeroorlog. Hij deed dit op verzoek van de Nederlanders, die hierbij de achterliggende gedachten hadden dat ze zo de koning goed in het vizier konden houden. De ligging was op een kilometer afstand van het Nederlandse kamp, zodat dat indien nodig het fort relatief eenvoudig aangevallen kon worden. In de jaren erna werd het flink gerenoveerd en uitgebreid. In 1787 werd na voltooiing het fort omgedoopt naar Fort Rustenburg.

Het grote plein binnen in het fort.

De VOC gebruikte het fort tot 1799; het jaar dat de VOC failliet ging. In 1867 werd het fort vernietigd door een aardbeving. Nadat het fort herbouwd was, werd het Fort Vredenburg genoemd. Tijdens de Japanse bezetting in de WOII was het het militaire hoofdkwartier van Japan. Op 1 maart 1949 viel het Indonesische verzet het fort aan en veroverde het. De Nederlanders veroverden het snel weer terug. Maar het was het begin van het einde van de Nederlandse bezetting. Na de bezetting werd het een militaire academie. Vanaf 1984 is het een museum. Ondanks de namen Rustenburg en Vredenburg heeft het fort dus behoorlijke roerige tijden gekend.

Een van de vele kazernes op het plein.

De benenwagen brengt ons vervolgens naar de juiste locatie van Taman Sari Water Castle. Het is 16 uur en het blijkt inmiddels gesloten te zijn. Een local nodigt ons uit om het badhuis van de sultan vanaf de achterkant te bezichtigen. Door de aangrenzende kampong lopen achter hem aan en hij brengt ons allereerst tactisch naar een koffiehuis waar ze kopi Luwak verkopen.

Wandelen door de smalle steegjes achter de …

Even de koffieproducent bekijken.

Door het speciale productieproces is het één van de duurste koffiesoorten ter wereld. De civetkat eet rauwe rode koffiebessen, waarna de pitten in de ontlasting teruggevonden worden. Na het wassen, drogen en ontdoen van de schillen van de bes, worden ze geroosterd, waarbij de bijzondere smaak vrijkomt. Voor 7 euro mogen we een kopje koffie, kopi Luwak proeven. Nu zijn we niet echte koffie fanaten, dus laten we het aanbod aan ons voorbij gaan en zetten voort naar ons doel.

We komen uit op een plein waar we op een muur kunnen klimmen, vanwaar we uitzicht hebben op het waterkasteel. Dit oord is midden 18eeeuw door de sultan gebouwd als onderdeel van een 4 delig complex vespreid over Jogjakarta. Ze hadden diverse functies: rust- en meditatieoord, werkplaats alsmede verdedigings- en schuilplaats. Kenmerkend aan het waterkasteel is het ooit zo mooie zwembad. In en rondom het zwembad vertoefden de concubines van de sultan in afwachting tot hij een van hen uitkoos. Het bad werd gevuld vanuit de Umbul Pacetokan bron en zou magische krachten hebben. De sultan zou zich hier jaarlijks hebben verenigd met de godin van de Zuidzee: Ratu Kidul.

Het gidsen van de toeristen na sluitingstijd is een goede business voor de lokalen uit de kampong. En wij zijn er heel blij mee, want op deze manier hebben we toch nog een blik op het complex kunnen werpen voordat we morgen doorreizen naar Batukaras.

Hoewel we al eens naar een 3D foto museum zijn geweest, beginnen de kids gelijk te stuiteren van enthousiasme als we vertellen dat er in Jogjakarta ook zo´n museum is. Bij het Mata Trick Eye Museum vliegen we van links naar rechts door het museum. Probeer maar eens drie stuiterballen te volgen! Gelukkig hebben ze ons hier nodig voor het maken van de foto´s, dus als we ze even “kwijt” zijn, dan worden we “opgehaald”. 🙂 🙂

Met een Grab taxi gaan we door naar het park Alun Alun Kidul (Selatan). In dit park kun je met neonverlichte autoskelters of tandemfietsen een rondje rijden in een onophoudelijke stoet van andere skelters. Über kitscherig toeristisch, maar daardoor juist wel weer leuk. Na een rondje in een T1 busje met rooftop, stappen we tot Inges grote vreugde met z’n allen op een 5-zits tandem. De kids vinden het geweldig en leven zich lekker uit op de pedalen.

Rondom het plein bevinden zich allerlei kleine eetkramen en verzamelen we ons avondeten bij elkaar. Op een grote mat genieten we van de drukke, maar vooral gezellige en gekleurde sfeer.

Zondag 2 september

We zouden om 7.30 uur opgepikt worden, maar gisteravond gaf onze guesthouse eigenaar aan, dat de minivan ons ergens tussen 07.00 en 9.00 uur zal ophalen! Ik keek hem ongelovig aan, maar hij reageerde heel relaxed: “je kunt hier gewoon wachten, hoor!” Tja, maar dat houdt wel in dat we sowieso om 5.30 uur ons bed uit moesten … Grrr! Uiteindelijk worden we om 8.10 uur opgehaald en blijken we rond 9 uur een overstap te hebben op een andere minivan. Heel fijn!

Ik had liever op eigen gelegenheid naar deze plek gegaan in plaats van nog een rondje Jogjakarta te rijden. Het is echter zoals Rich zegt: “het is zoals het is!” Dus overschakelen naar de acceptatiemodus! En zo vertrekken we even na negenen naar onze overstapplaats Pangandaran om vervolgens eind van de dag in Batukaras aan te komen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

1 Reactie

  1. (Opa )Fred en( oma) Greet september 24, 2018

    He toppertjes
    Wat een leuk verslag weer !Op afstand reizen we mee
    Dikke kus

Laat een reactie achter

© 2020 Ons avontuur

Thema door Anders Norén