Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Wees een kind, een liefdevolle plek in Malang

Java – Indonesië

Woensdag 15 augustus (vervolg)

Nieuw land, nieuwe avonturen!

Om 20 uur staan we op Indonesische bodem: de luchthaven van Jakarta, Java. De ingecheckte bagage wordt automatisch doorgezet naar onze volgende vlucht, dus hoeven we niet naar de bagageband. Scheelt weer! Snel buiten staan, doen we echter niet. Ondanks dat de visa on arrival met optie tot verlenging zo geregeld is, zijn we wel wat tijd kwijt voor het regelen van een nieuwe simkaart. Deze hebben we namelijk nodig om een Grab te kunnen boeken. De geboekte Grab laat even op zich wachten en als hij er uiteindelijk is, weigert hij om 5 mensen mee te nemen. Hoewel het makkelijk past en er geen 6-seater te boeken is, wil hij er niet aan. We stappen weer uit en na wat geharrewar lukt het om een Grab te bemachtigen. Wel met een toeslag voor de extra persoon, maar voor een totaalbedrag van €6,- (80.000 Rupiah) gaan we niet moeilijk doen. Zeker niet nu het inmiddels al 22 uur is. Aangekomen bij ons hotel, lijkt de taxichauffeur de afgesproken prijs “vergeten” te zijn en gooit er ineens een kwart van de prijs bovenop. En dat terwijl we voor deze “speciale” Grab al extra betalen. Gevalletje toerist uitbuiten. Echter we vinden dat we al ruimschoots voor de rit betaald hebben en hij druipt na een 2epoging toch met het afgesproken bedrag af. In het hostel vertelt de eigenaar dat een ritprijs eigenlijk rond de 50.000 Rupiah hoort te kosten. We hebben zoals gedacht dus inderdaad meer dan genoeg betaald. 🙂

De stapelbedkamer (meer ruimte is er niet), is niet groot en heeft een eigenaardig geurtje. Wel heeft het lekkere bedden en het idee dat 50% van de kamerprijs naar een weeshuis gaat, maakt veel goed. 🙂 Het is inmiddels 22.45 uur; dus de hoogste tijd om ons bed in te duiken. Morgen gaat om 5.45 uur onze wekker alweer!

Donderdag 16 augustus

Om 10.30 uur landen we na een korte vlucht van nog geen 1,5 uur op Malang, een stad aan de oostzijde van Java.

Malang! Op naar twee bijzondere weken in hostel Wees een kind!

Op een kwartier rijden van het vliegveld ligt het hostel en tehuis Wees een Kind, waar we de komende 2 en wellicht 3 weken zullen gaan verblijven. Het kleinschalige hostel dient als inkomstenbron voor de kinderen in het tehuis. We hebben afgelopen week contact gehad met Hester, die vanuit Nederland de stichting (bege)leidt, omdat we naast ons verblijf ons graag als vrijwilliger willen inzetten. Ondanks dat het niet gebruikelijk is om je als gezin aan te melden, krijgen we een hele positieve reactie op ons aanbod. Ze zijn niet zozeer op zoek naar klusjesmannen, maar meer naar activiteiten voor de kinderen; gebaseerd op creativiteit, fantasie, zang, sport en spel. Hester heeft onze blog en vlog bekeken en net als zij, hebben we zeer zeker het idee dat dit helemaal bij ons past. We hebben er zin in en zijn heeeeeel benieuwd wat ons te wachten staat.

Het is even zoeken of er iemand aanwezig is, maar dan verschijnen er steeds meer mensen ten tonele. De kinderen die hier wonen kijken de kat uit de boom, terwijl wij met Lilis aan tafel plaatsnemen en kennismaken. Onderwijl krijgen we van Markus en zijn vrouw Sarina een kop thee met daarbij kroepoek en banaan aangeboden. Ook een noodle lunch behoort tot de optie.

De kinderen komen steeds meer los en binnen een uur wordt er op straat gevoetbald met de teams Holland en Indonesia. Inge en Via gaan even later samen kleuren en korte tijd later sluiten ook de jongens gezellig. Na het verstoppertje spelen en nog een potje voetbal, zijn onze kids toe aan hun multi-media rustmoment en gaan de kinderen uit het tehuis onder de douche en de kleinsten worden in een teil gewassen. Terwijl ik dit verslag schrijf klinkt er ineens gezang uit een zijkamer: het is een samenkomst van de islamitische kinderen. Lars neemt nieuwsgierig een kijkje. Het aanbod om mee te zingen, slaat hij vanwege de taal af. 🙂

Het avondeten is vooral voor Lars een feestje: de kinderen eten hier met hun handen! Na het eten ruimt een ieder zijn eigen bord op en heeft er één persoon afwasdienst.

Gezellige drukte aan tafel!

Tot het bedtijd is hebben de kinderen nog even vrije tijd. Inge en Nick spelen een variant op tikkertje en Lars speelt een potje Uno met de wat ouderen. De oudsten kijken naar een Koreaanse film, wat hier favoriet is. Het is wel ongelooflijk mooi om te zien hoe behulpzaam de kinderen onderling zijn en hoe verbazend rustig het hier is. Daar verbaasde ik me op school ook vaak over. Met 3 kids was er bij ons thuis vaak meer drukte dan in de kleuterklas! 🙂

Vrijdag 17 augustus

5 uur opstaan wordt 6.10 uur, zodat we in ieder geval op tijd aan het ontbijt zitten. Ondanks dat de kids op zich redelijk op tijd in bed lagen, moeten we ze toch nog wakker maken. De afgelopen twee dagen waren ook best intensief. Vanavond dus weer lekker op tijd naar bed, gezien het ritme wat ze hier draaien gaat dat zeker lukken. 🙂

Tot onze grote verrassing blijken Sjoerd & Esther met hun kinderen Eefke en Roelf ook in Malang te verblijven. Wij zijn bevriend geraakt met ze in Rich zijn UWV tijd. Samen met Esther heeft Rich ondermeer Jong@UWV opgezet. Zo af en toe hebben Rich en Esther contact met elkaar en stom toevallig komen we erachter dat ze net als ons op Java en om precies te zijn in Malang zitten! En zo komt het dat we vanmorgen naar hun hotel lopen. De straten zijn volop versierd in de kleuren van de nationale vlag (rood wit gestreept) en op diverse plaatsen worden er kleine ceremonies gehouden of spelactiviteiten uitgevoerd. Er rijden ook een aantal jongeren vrolijk langs, al juichend: ‘Victorie and freedom for Indonesia!’ en ‘Independance Day’. Het is een vrolijke bedoening allemaal en we voelen ons niet ongemakkelijk in deze situatie. Hoewel het theoretisch wel een beetje een gek idee is dat wij, Nederlanders, hier zo tussen lopen; ze vieren immers dat ze van ons bevrijd zijn.

Nabij het hotel van Sjoerd & Esther drinken we samen wat. Het idee om daarna iets van de ceremonie aan de overkant bij het plein Alun Alun Tuga mee te krijgen, moeten we echter laten varen. Tegen de tijd dat wij bij het plein aankomen is het net afgelopen: oeps!

Superleuk om Sjoerd en Esther hier te ontmoeten!

Sjoerd & Esther weten een leuke speeltuin vlakbij het hotel en uiteraard zijn de kids daar wel voor te porren. Het blijkt een speeltuin met plusfactor te zijn, want ze hebben onder andere ook een botsautobaan en een zwembad.

De kids vermaken zich hier samen en met locals uitstekend. Hoewel de kids elkaar nog niet eerder ontmoet hebben en Eefke en Roelf jonger zijn, hebben ze veel plezier samen en gaat het er gezellig aan toe. Eind van de middag lopen we via de villawijk van Malang met z’n allen naar ons hostel cq tehuis. Tot ruim de helft loopt onze stoere tiener met Roelf achterop zijn rug.

Meneer “moe” en meneer “uitgeteld” besluiten dat dit het punt is dat hun wegen gaan scheiden. Respect Lars!

Dan wordt de kleine man toch echt te zwaar voor Lars en gaat de inmiddels slapende Roelf over naar Esthers rug. Ik hoop echt dat je enkel, Esther, naderhand niet al te veel opgespeeld heeft, want het was nog een aardige wandeling naar ons hostel! Terwijl Lars en Nick zich bij terugkomst in het hostel gelijk mengen in het straatvoetbal, sluiten wij de gezellige en heerlijk relaxte dag af in het zitgedeelte van het hostel.

Het laatste stukkie naar ons hostel

Om 18 uur zitten we met onze drie keurig gedouchte en in pyjama gehesen kids aan tafel. Wat een heerlijke huislijkheid om met alle tehuiskinderen, ook gedoucht en in pyjama, aan tafel te zitten. Na het eten ravotten ze nog even lekker met elkaar en dan zorgen we voor wat rust in het tehuis met multi-mediatijd. Uiteraard gevolgd door: bedtijd! 🙂

Zaterdag 18 augustus

Nadat Rich en ik de was bij de wasserette hebben afgeleverd, nemen we voor de kids een klein gebakje mee bij het bakkertje naast de wasserette. De kids vonden ze gisteren heerlijk, dus verwennen we ze er vandaag graag nog een keer mee. En het is tenslotte Franks verjaardag vandaag! Dus bellen we rond 9 uur Nederlandse tijd Frank uit z’n bed met een verjaardagsserenade. De rest van de dag vullen we met het bedenken van activiteiten, luieren en sport- en spel met alle kids. Lars is overigens nog wel onaangenaam verrast wanneer ’s middags z’n vriendjes besluiten even op tuk te gaan. Hebben ze een dag geen school en kunnen ze de hele dag spelen, gaan ze slapen!!! Tja, ook bij hen hakt het stevige ritme van de hele week er aardig in; zij staan immers elke dag om 05.00 uur op! Het hele vroege opstaan is wel even een dingetje, maar het ritme bevalt verder prima. Rond 06.30 uur ontbijt, tussen 16.00 en 17.00 uur gaat iedereen douchen, om 18.00 uur avondeten en tussen 19.30 en 22.00 uur gaat iedereen naar bed. Als ochtendmens bevalt mij dit prima. Hoewel het wel even omschakelen is, want de laatste maanden zaten we maar wat vaak tussen 9.00 en 10.00 uur aan het ontbijt. Gevolg was dat de dag voor de kids rond 21.30 uur eindigde en voor ons werd het al gauw 24.00 uur. En de moskeeën zijn no mercy: elke dag rond 05.00 uur start het eerste gebed. En waar je ook verblijft, het lijkt wel of er altijd een in je achtertuin staat!

Ons verblijf met dichtbij uiteraard een moskee …

Zondag 19 augustus

Een bijzonder begin van de dag vandaag: we hebben een filmpje van Frank ontvangen waarin hij op zijn verjaardag samen met Tijn en Sam vanuit de Groovy Tables toren Carlijn ten huwelijk vraagt. Gelukkig zit er ook een tekst bij, waar vooral de kids heel blij van worden (ze hebben de bruiloft van Karin & Bas tot hun grote spijt helaas moeten missen): ze wachten tot wij terug zijn. Hopelijk hebben ze nog even geduld en anders wordt het een hele lieve brief naar Robert ten Brink schrijven … 😉

Onafhankelijkheidsdag brengt een aantal vrije dagen met zich mee, waardoor er vandaag geen Engelse les is voor de kinderen uit het tehuis. Wel staan er hier in de buurt om 15.00 uur spellen op het programma. We spelen met Rizal, Ghozi en Romi 31-en en later gaan we met de jongens naar buiten om te springtouwen. Wat vinden ze het leuk! Vandaag ben ik gestart met het maken van foto’s van de dagelijkse gang in het tehuis. Hester, oprichter van de stichting, heeft ons gevraagd of wij het leuk vinden om foto’s te maken, die ze kan gebruiken voor het maken van een boekje. Deze wordt dan ingezet voor promotie van het hostel en voor het werven van fondsen. Het tehuis draait immers op de inkomsten van het hostel. Wat mij betreft een hele leuke en uitdagende vrijwilligersopdracht! Want het is een kunst om ongemerkt en dus niet al te veel geposeerde foto’s te schieten.

31-en kunnen ze inmiddels bij Wees een kind!

Inge heeft vandaag haar Veilig Leren Lezen afgerond en hiermee sluiten wij het schooljaar 2017/2018 af. In de buurt zit een leuk restaurant, maar bij aankomst blijkt dat we 40 minuten geduld moeten hebben, want het is nog gesloten. We besluiten bij het bakkertje ernaast alvast een voorafje te doen. Het ziet er binnen luxe uit en zowel op de kaart als in de vitrine staan heerlijke lekkernijen. Bij het opgeven van onze bestelling, blijken onze keuzes niet beschikbaar te zijn. Geen taartpunten, wel een hele cheesecake. Nu was ik hier wel voor te porren, maar de anderen waren een stuk minder enthousiast … Om toch onze tijd enigszins letterlijk en figuurlijk te vullen, nemen we wat te drinken en de kids gaan voor een chocolade cupcake.

Het wachten wordt ruimschoots beloond, wanneer we een uur later bij de buren, Bardot, onze lunchgerechten geserveerd krijgen. Mmmmmm, echt heerlijk eten en drinken hebben ze hier!

Ook bij ons is nu het schooljaar 2017/2018 afgerond. Yeah!

Bij terugkomst worden de kids door de 11-jarige Rizal gelijk meegenomen. Hij heeft wat lekkers gekocht en neemt ze mee naar de sportactiviteiten 2 minuten verderop in de wijk. Het komt overeen met Oudhollandse spellen en de kids mogen overal aan meedoen. Het is kleinschalig en het gaat er heel relaxed aan toe. Er zijn geen leeftijdscategorieën en op Nick na maakt niemand daar iets van. Lars heeft er ook geen problemen mee, wat logisch is, aangezien hij als een van de oudsten redelijk wat spellen wint. Zijn eveneens competitieve broertje, moet het helaas afleggen tegen de ouderen en dat valt hem zwaar. Het vroege opstaan en de nieuwe kinderen om hem heen eisen zijn tol. Hij vindt het zo ontzettend lastig wanneer spellen niet volgens de of zijn regels gaan of wanneer er valsgespeeld wordt. Grote frustratie … Hoewel hij zegt dat hij de spellen niet leuk vindt, heeft hij er wel degelijk plezier in op het moment dat hij meedoet. Hij geeft aan dat hij terug naar het hostel wil om met de kapla te spelen. In eerste instantie laten we hem nog even blijven, zodat hij de verliezersrol niet uit de weg gaat. Dit lukt een half uur en dan blijkt dat het echt genoeg is geweest voor onze kerel. Douchen en even rustig wat lezen voordat de anderen terugkomen.

Vlak voor het einde van het avondeten valt de stroom ineens uit en eten we het laatste deel bij kaarslicht. De kinderen hier kijken er niet van op; dit gebeurt hier wel vaker. Als het eten op is, houden we een mini disco en daarna doen de jongens nog een aantal sit-ups en planken ze. Na de kapla en nog een laatste ronde multi-media liggen de oudste kinderen als laatsten om 21.00 uur in bed.

Maandag 20 augustus

Het ontbijt met de jongsten blijken we gemist te hebben. Zij hebben om 6.00 uur ontbeten in plaats van 6.30 uur. Tja, deze informatie hadden wij niet meegekregen. De taalbarrière speelde ons hier parten. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen. En zo zitten we alleen met Lilis, Mirna en Rika aan de ontbijttafel. Na het ontbijt duikt Rich nog even zijn bed in en gaan de kids lezen. Na het relaxmoment starten we met het huiswerk. Inge begint vandaag aan de lesstof van groep 4; ze is een vroege leerling dit jaar! 🙂 🙂

Als het schoolwerk er voor vandaag op zit, bereiden de jongens het spel What’s in the box voor. De voorwerpen en een doos verzamelen ze en samen met de jongens koop ik in de kampong twee kranten om de doos vulling te geven. Tot slot zoeken ze de Indonesische woorden van de voorwerpen op. Kort erop komen de jongens terug uit school en gaan ze lekker samen spelen. Even later komen ze zakgeld bietsen om samen met onder andere Rizal om de hoek wat snaaiwerk te kopen. Nick leeft zich vandaag, net als voorgaande dagen, lekker uit met de kapla. Vandaag mag ik uitdagende gebouwen bedenken, die hij dan gaat bouwen. En zo creëert hij onder andere de Arc de Triomphe, de toren van Pisa en een windmolen.

We spelen “What’s in the box?”

Terwijl de jongens buiten voetballen, gaan Inge, Rich en ik samen de buurt verder verkennen in verband met een speurtocht die we willen gaan doen. Na het eten is het tijd voor What’s in the box en wat vinden ze het leuk om te doen. Zelfs onze kids, die de voorwerpen al kennen, voelen maar wat graag in de doos. 🙂 Onderwijl buigt Rich zich samen met Lilis, die Communicatie en Media studeert, over het project wat we vanuit de Stichting hebben meegekregen: een commercial over het tehuis maken, welke ook ingezet kan worden voor fondsenwerving en promotie.

Dat de kinderen hier heel zelfstandig zijn, blijkt maar weer uit het feit dat de oudere meiden hier voor het avondeten hebben gezorgd. Vanaf eind van de middag hebben we de begeleiders van het tehuis, Markus en Sarina en de twee kleinsten niet meer gezien. Net als elke dag zorgen de kinderen er zelf voor dat ze voor het eten gedoucht hebben, gaan ze zonder de begeleiders aan tafel en gaan ook zelfstandig naar bed. Naast bijzonder knap, vinden we het ook wel begrotelijk. Het betreffen toch kinderen van onder andere 8 en 11 jaar. We merken wel dat de kinderen erg gesteld zijn op persoonlijke aandacht van ons. De meesten doen dan ook maar wat graag mee met sport- en spelactiviteiten. Vooropgesteld constateren we vooral dat de kinderen onderling een hele goede omgang met elkaar hebben en dat er een hele relaxte sfeer in het tehuis hangt. Echt heel fijn om te ervaren.

Dinsdag 21 augustus

Na het (vervloekte, aldus Lars) portie schoolwerk, gaan we naar het winkelcentrum Mall Olympic Garden onder de lokalen beter bekend als MOG. Inge is toe aan een nieuwe zonnebril en Nick wil heel graag een horloge kopen. Voor de zonnebril slagen we niet, wel voor 2 horloges. Één voor Nick en één voor Inge, zodat zij extra kan oefenen met klokkijken. Fijne bijkomstigheden voor Inge, naast het feit dat ze klokkijken leuk vindt, zijn dat ze weer iets mag kopen en een nieuw sieraad heeft. 🙂 In eerste instantie willen we verder lopen naar het Alun Alun park in het centrum van Malang. Dan spot onze sportieve Lars de blauwe busjes (microlets) en besluiten we ons in een lokaal busje te vouwen. Een kleine 10 minuten later geeft de chauffeur aan dat we onze bestemming hebben bereikt. Via de loopbrug lopen we het park, dat het midden van een soort rotonde is, binnen. Het is ruim opgezet en aan een zijde prijkt een prachtige moskee naast een protestantse kerk, daterend uit het koloniale tijdperk. In eerste instantie denk je, mooi dat zoiets gewoon naast elkaar kan bestaan. Hoewel dit ook het geval is, schijnt er een onderliggende gedachte te zijn met betrekking tot de twee heiligdommen. De moskee is na de kolonisatie gebouwd, groter dan de kerk en zodanig dat de kerk in de schaduw van de moskee staat.

Onze magen laten weten dat het lunchtijd is, dus besluiten we, voordat de kids de speeltuin ingaan, om eerst te lunchen. Volgens een blog zouden er veel snack mogelijkheden rondom het park zijn; wij kunnen ze echter niet ontdekken. In een zijstraat vinden we uiteindelijk een Indonesische “snackbar” en houden we een proeverij en bestellen we de lekkerste varianten nog een keer.

Snacken op zijn Indonesisch

Terwijl de kids de speeltuin verkennen, verken ik Alun Alun Mall. Na een klein uurtje komen de anderen mijn kant op, zodat het definitieve uitzoeken en passen van start kan gaan. Voor 16 euro lopen we even later met 3 T-shirts en een spijker korte broek de deur uit. Goed geslaagd, wat ons betreft! 🙂

Bij het hostel teruggekomen gaan de kids met de kinderen uit het tehuis en de buurt lekker een potje voetballen. Met een flinke zweetlaag van de inspanning en door de zon (29°C), springen de kids voor het eten snel onder de douche. Het huiselijke bevalt ons wel, net als de kinderen uit het tehuis, daarna lekker in pyjama aan tafel. De dag sluiten we met een aantal kinderen met het kaartspel 31-en af.

Woensdag 22 augustus

Naast wat schoolwerk is het vooral een dag die in het teken van relaxen staat; voetballen, kaarten, lezen, spelen en multi-media-en. We merken dat het omschakelen van ons ritme toch best wat vermoeidheid met zich meebrengt. Daarnaast spelen het reistempo van de laatste weken en de nieuwe ervaringen die we hier in het tehuis opdoen ook een rol in de vermoeidheid. De relaxte gang van zaken in het hostel en tehuis, geven ons alle ruimte om hier aan toe te geven. Heerlijk! Extra slaapuren bijsprokkelen, is niet weggelegd voor mij, maar een verlaagd tempo draaien, gaat me wel goed af. 🙂

Donderdag 23 augustus

De plannen voor ons Down Under avontuur beginnen steeds meer vorm te krijgen: we starten in Darwin, in het noorden van Australië. Ook onze invulling voor ons verblijf op Indonesië is duidelijk: 30 augustus reizen we door naar Jogjakarta, vandaaruit reizen we op 4 september door naar Batukaras, waar we willen beginnen met golf surflessen. Althans …

> Voor korte versie ga verder bij: >>    🙂

Om dit te kunnen doen, moeten we ons toeristenvisum voor Indonesië verlengen. Doe je dit niet, dan wacht je bij het verlaten van het land een boete van circa €20,- per persoon, per extra dag. Dat tikt aardig aan, zeker met 5 personen! Dus kiezen we voor een maand verlenging van het visum, wat circa € 18, per persoon kost. Het blijkt dat we naast al onze papieren ook een print van onze vlucht uit Indonesië nodig hebben. Het online boeken van een refundable ticket is geen probleem, wel het printen. Zowel op de ambassade als in de nabije omgeving is geen printer beschikbaar. Als we rond de middag met de aanvraagformulieren bij de ambassade buiten staan, realiseren we ons, dat we de plannen beter kunnen omgooien. Eerder vandaag realiseerden we ons dat ons visum van 30 dagen, ook echt 30 dagen geldig is en niet één maand, waardoor we hadden aangenomen dat we een visum tot 15 september hadden. Op zich geen probleem, want met een maand verlenging zouden we genoeg tijd op Java hebben om te leren golf surfen. Echter half september willen we in Darwin aankomen, zodat we eind oktober, voordat het regen- en oorkaanseizoen begint, het noorden achter ons kunnen laten. En om nu €90,- voor de visumverlengingen voor circa 2 dagen uit te geven, vinden we eigenlijk wel zonde.

Rich gaat vanuit de ambassade bij een vestiging van AirAsia langs, aangezien onze refundpunten nog niet in onze online account opgenomen zijn. Ik ga met de kinderen naar het hostel terug om te lunchen. Als Rich na een succesvol bezoek aan AirAisa terug is in het hostel, gooien we de visumaanvraag verlengingsformulieren in de prullenbak. Wat we ook overboord gooien is het plan om op Darwin aan te komen. Darwin is een vrij dure luchthaven om vanuit Indonesië op te vliegen, dit in tegenstelling tot het westelijk gelegen Perth. Daarbij komt dat we onze refund van AirAsia geheel kunnen verbruiken voor een vlucht naar Perth. Indien we naar Darwin zouden gaan, hadden we eerst naar Bali (met deel van refund) moeten vliegen en vandaaruit met een dure vlucht (niet mogelijk via AirAsia) naar Darwin. Als we Google maps raadplegen, constateren we dat we prima vanuit Perth via Alice Spring naar het oostelijke Cairns kunnen rijden. Zo doorkruizen we horizontaal gezien Australië via de bekende Outback en komen we ook langs het gebied waar Aboriginals leven. De afstand van de west- naar de oostkust bedraagt circa 5.000 km, wat met 1,5 maand goed te doorreizen is.

De verzamelde sites met tweedehands 4WD landrovers in Darwin, worden vervangen voor nieuwe in Perth. Ook een nieuwe zoektocht naar outdoor spullen, zoals pop-up tentjes en andere kampeerbenodigdheden gaat van start. Normaal hoefden we het zolderluik maar open te trekken, waarna er een hele lading kampeerspullen naar beneden rolde. Helaas is er geen Decathlon vestiging in Perth … Gelukkig wel veel meer outdoor zaken dan in Darwin, dus dat gaat vast wel goedkomen.

>> Kortom niets zo veranderlijk als de plannen van de Hekies. De 4 nachten in Jogjakarta hebben we omgezet naar 3 nachten, zodat we 9 nachten in Batukaras hebben. Op 13 september vliegen we vanaf Jakarta naar Perth, Australië. Alle 3 de kids zullen hun verjaardagen dus Down Under vieren! 🙂

Tijdens het eten worden we verrast met een appje van het thuisfront: het gerucht gaat dat we een huis in China hebben gekocht! Lars had 2 weken terug van een vriendje hetzelfde (hardnekkige?) gerucht vernomen. We zijn ondernemend en geruchten kunnen waar zijn, maar deze … Nope! Hoewel we het reizen door China super vonden en de mensen heel aardig, zijn er absoluut geen plannen om in China te gaan wonen. We lachen er smakelijk om! 🙂 🙂

Vrijdag 24 augustus

Net als gisteren gaat onze wekker om 5.45 uur af, maar om 6 uur blijkt er niemand bij de ontbijttafel te bekennen zijn. Rich hoeft niet lang na te denken en draait zich graag nog een keer om. De kids en ik zijn inmiddels te wakker en gaan lekker in bed lezen. Hoe laat de kinderen nu ontbijten is ons niet helemaal duidelijk. Gisteren was het ontbijt met de oudste meiden om 7.30 uur en vandaag om 7.00 uur. Hoewel we ’s ochtends rond 5.00 uur gewekt worden door de corveedienst buitenom vegen en de moskee, gaan we onze wekker voor morgen toch wel naar 6.15 uur verzetten. Het is maar een half uur later, maar het doet zoveel dat er geen 05 meer voor de punt staat! 🙂

Na het schoolwerk en de lunch gaan we er lopend op uit. We gaan de voorbereidingen treffen voor de speurtocht die we morgen willen houden. Met moeite lukt het ons om de net thuiskomende Rizal, Ghozi en Romi te overtuigen dat ze niet mee kunnen lopen, omdat we aan een verrassing voor hen gaan werken. De kids verzinnen de ene na de andere leuke opdracht en wanneer we het rondje bijna voltooid hebben, vraagt Inge verwachtingsvol of zij ook mee mogen doen met de spelonderdelen. Tuurlijk! 🙂 Rich maakt de aantekeningen en werkt deze op Lars zijn verzoek ook uit, want zelfs Lars kan er weinig uit opmaken. De schrijfopdrachten hebben zijn vruchten afgeworpen: Lars schrijft tegenwoordig netjes en leesbaar; zowel voor ons als voor hemzelf!

Als we terugkomen is Didin net terug uit school en gaan Rich en de kids met hem inkopen doen. Het is vanavond de beurt aan de mannen om te koken. Dit is hier in het tehuis niet gebruikelijk. De meiden en Sarina zorgen namelijk altijd voor het eten. Een aantal zijn enthousiast en de anderen zijn wat behoudend. Als Rich, Didin, Lars, Nick en Inge terugkomen van boodschappen doen, duiken ze gelijk de keuken in en sluiten Rizal, Ghozi en Romi ook aan. Alsof ze het al jaren doen, wassen en snijden Rizal en Ghozi de kip. De anderen houden zich bezig met het schillen van aardappelen en het snijden van de groente. In no time is de keuken een ontplofte gezelligheid. Ondertussen heb ik samen met Didin op de scooter nog wat extra aardappelen en groente bij een supermarkt gekocht, aangezien de voorraad van de wijkwinkel niet toereikend was.

Wat een boer niet kent, … Dat gaat hier ook wel op. Ze vinden het maar wat raar dat er geen rijst op het menu staat. Langzaam aan daalt het idee in dat ze vandaag geen Indonesisch, maar een Hollands gerecht op hun bord voorgeschoteld krijgen: roerbak van aardappel met wortel, ui, slabonen, knoflook, paprika, oosters gemarineerde kip en champignons. Met als bijgerecht komkommer-tomaatsalade. Hoewel ze allemaal aangeven dat ze het lekker vinden, zijn er toch een aantal, die alleen bepaalde ingrediënten uit het eten oppikken. Heel leuk is, dat alle jongens er heel trots op zijn, dat ze het avondeten voor vandaag hebben gekookt.

Als ik samen met de kids naar de Indomart voor een ijsje loop, geeft Lars wel aan dat hij een beetje baalt van het feit dat er veel kinderen zeiden dat ze het lekker vonden, maar niet alles opaten. Als ik Lars aangeef dat het voor hen echt een hele andere smaakbeleving is en zij dit helemaal niet gewend zijn, zegt Lars: “nou als ik bij een vriendje ga eten, dan eet ik het wel op, dan zeg ik gewoon dat ik het wel lekker vind, maar dat het niet mijn favoriet is.” Ik leg hem uit dat er naast smaakbeleving ook nog een stukje cultuur in zit: hier vinden ze het niet zo netjes om te zeggen dat ze het niet zo lekker vinden. Ik benadruk dat ik het ook super belangrijk en fijn vind dat zij zoveel proberen (soms ook wel eens met tegenzin) waardoor zij nu echt hele makkelijke eters zijn. Daar is Lars zelf gelukkig ook blij mee. 🙂

 

We sluiten af met een ijsje! Lekker!!!

Daarnaast wijs ik hem er op dat hij de focus ook moet leggen op het samen koken en dat een aantal toch uit eigen initiatief hebben meegeholpen, terwijl ze dat in eerste instantie niet van plan waren. Het ijs wat we als verrassing even later uitdelen in het tehuis, wordt unaniem met enthousiasme ontvangen en is een mooie afsluiter van de kookactie.

Zaterdag 25 augustus

Vandaag lekker later kunnen opstaan, want het is weekend! Na een rondje touwtje springen en 31-en met Rizal, Romi en Ghozi, gaan we lopend naar Kampong Warna Warni.

Inge en Romi springen samen!

Onderweg worden we aangesproken door een lokale jongeman, die maar wat trots is op Malang en ons de highlights opsomt. Hij verbaast zich erover dat we met de kinderen helemaal vanaf het hostel hierheen zijn komen lopen. Hoewel het een erg zonnige dag is voor de wandeling van 45 minuten, redden we het prima met de flessen water en een ijsje ter verkoeling. 🙂 Als we 5 minuten later bij een spoorovergang staan te wachten op de trein, komt hij op ons afgerend: We lopen de verkeerde kant op! We moeten iets terug lopen en dan rechtsaf en komen er dan vanzelf op uit. We zijn heel blij met hem, want we komen inderdaad bij de regenboogkampong uit.

Wow wat een bijzonder gezicht!

Een aantal jaren geleden stond deze sloppenwijk op de nominatie om gesloopt te worden. Een studentenproject heeft zich ingezet om de hygiëne te verbeteren en de wijk op te knappen. Wat begon met een aantal muurschilderingen, eindigde in een ware regenboogwijk en werd een toeristische hot spot. De bewoners heffen een entree (van nog geen €0,20) en verkopen wat versnaperingen, waarmee ze wat inkomen genereren. Vanaf de brug die tussen de gekleurde en de blauwe kampong loopt, heb je een prachtig overzicht op de kampongs. We bezoeken eerst de regenboogkampong. In de smalle straatjes treffen we veel mooie street arts aan en er zijn diverse uitkijkpunten gecreëerd. Het is een gezellige, vrolijke en knusse kampong om door te lopen.

De kids doen zich te goed aan de mierzoete Pop Ice. Echter deze kan niet tippen aan die ze bij ons in de wijk zo nu en dan kopen. Gelukkig zijn de lokale kinderen wel blij met de drankjes gemaakt van poeder, ijsblokjes en water en nemen die van de kids graag over. 🙂

Zoeter dan zoet, niet onze kinderen, maar het drankje Pop Ice!

We nemen ook nog een kijkje in de blauwe kampong aan de overkant. Een local verteld ons dat de kleur blauw refereert naar het voetbalteam van Malang: FC Arema. De blauwe kampong is duidelijk geen toeristische trekpleister. Hoewel het net als de regenboogkampong erg leuk is om door te lopen. Het houdt het midden tussen smurfendorp en een Grieks plaatsje. Ook hier zijn het allemaal smalle straatjes, die vol staan met kleine kneuterige huisjes.

De smurfen zijn er niets bij.

Voor de terugweg besluiten we met de microlet te gaan. De minibus met MM rijdt bij ons hostel langs en als we het goed hebben begrepen, komen de busjes met een M erop op dezelfde stations. Dus stappen we vol goede moed een AMG busje in. Volgens Google Maps is het circa een kwartier rijden naar ons hostel. Echter wij blijken alleen maar verder verwijderd te raken van het hostel. Kennelijk hadden we aan de overkant moeten instappen … Uiteindelijk komen we op het M-station aan en kunnen we overstappen op de MM. Tot onze grote verbazing rijdt ook deze alleen maar verder van ons hostel weg. Blijkt dat we voor de tweede maal in het verkeerde busje zijn gestapt. We komen er met de buschauffeur en Google Translate niet helemaal uit, waarna hij een bekende opbelt, die ons in het Engels een en ander uitlegt. Het busje gaat nu naar onze straat, maar dan moeten we wel opnieuw betalen. Wij vinden het best, als we nu maar de goede kant opgaan! Na een buservaring van 1,5 uur staan we dan eindelijk toch bij ons hostel voor en stappen we verkreukt en wel uit. Volgende keer toch maar gelijk vragen of we wel het goede busje instappen. 🙂 🙂

Instappen? Meer erin kruipen.

 

’s Avonds na het eten spelen we met een aantal kinderen Pictionairy. Eerst wat onwennig, maar later wordt het spelletje met meer bravoure gespeeld. Het was leuk om dit keer wat samen met de ouderen, Rika, Lilis, David, Via en Didin te doen.

Zondag 26 augustus

Het is nog steeds weekend, dus uitslapen! Wat mij betreft beetje jammer van de knallende hoofdpijn (waarmee ik de avond ervoor om 20.30 uur in bed stapte), dat om 03.00 uur de ibuprofen geenszins blijkt te werken en als klapstuk de Moskee luidkeels van zich laat horen! Geen goede combi! Hoewel er meer tijd tussen hoort te zitten, is het om 5.30 uur de hoogste tijd voor sterker geschut. Gelukkig slaat dit aan en wacht ik pijnvrij tot de dag eindelijk van start gaat; om 7.30 uur staat het ontbijt op tafel en daar de misselijkheid is gezakt, lust ik inmiddels wel wat. 🙂

Om 11.00 uur gaan we met Rizal, Ghozi, Romi en Via mee naar zwemles. Dit blijkt schuin aan de overkant bij de buren te zijn. De kinderen vinden het helemaal leuk dat we komen kijken. Na een kwartier gaan we terug naar het hostel, want onze aanwezigheid leidt Rizal en Romi dusdanig af dat ze meer bezig zijn om gekkigheid uit te halen, dan met serieus zwemles volgen.

Ook zwemlessen worden door het weeshuis verzorgd!

De rest van de dag brengen we relaxend door. Hoewel … als we naar de kinderen kijken, lijkt er wel onweer op komst! 🙂 ’s Avonds staat er ineens een foodkar binnen de poort. Het is een soort lopend buffet; we mogen allemaal gefrituurde hapjes uitzoeken en soto (soep) opscheppen. Alle kinderen zijn heel enthousiast, want dit is niet iets wat vaak gebeurt. Als toetje staat er cake en een bruine zoete puddingcake op tafel. Het laatste wordt veelal bij bruiloften en partijen gegeten. Een feestmaal dus vanavond!

Een echt feestmaal!

Maandag 27 augustus

We waren er op voorbereid, toch valt het niet mee wanneer je om 5.45 uur je bed uit moet. Vandaag gaan we met Ghozi, Rizal, Romi en Via mee naar school om de ceremonie bij te wonen.

Voor het eerst in een half jaar zijn we op weg naar SCHOOL!!!

Als we het schoolplein oplopen zijn we een grote trekpleister en staan we volop in de belangstelling van de scholieren. Er volgen talloze (stiekeme) blikken en high fives. Onderwijl nemen wij een kijkje in de klas van Rizal, Ghozie en Via, waar ze nog echt houten schoolbanken hebben. De ceremonie vindt elke maandagochtend om 7 uur op het schoolplein plaats en verloopt volgens een officieel protocol. De kinderen staan in hun uniform per klas in keurige rijen opgesteld, een aantal leerlingen hebben een speciale taak, er wordt een toespraak gehouden, het volkslied wordt gezongen en de vlag wordt gehezen. Als de ceremonie na een kwartier afgerond wordt, start de lesweek en gaan de kinderen naar hun klas. We vonden het bijzonder om dit te ervaren en onze kids zijn maar wat blij dat zij dit in Nederland niet elke week op school hebben.

Terug in het hostel starten onze kids ook met hun schoolwerk. Nick is het meest enthousiast: eerst vond ik het wel heeeeeel erg vroeg toen ik moest opstaan, maar nu voel ik me eigenlijk heel fit! Dus kom maar op met het schoolwerk. Lars en Inge kijken hem niet begrijpend aan. 🙂 Om 11 uur vertrekken we met onze taxi naar het weeshuis Yayasan Alkaaf  verder op Java. Hester, mede-oprichtster van ons hostel en tehuis stelde voor om hier een kijkje te nemen om het verschil te ervaren met hun tehuis. In ons tehuis verblijven momenteel 12 kinderen, in het tehuis dat we vandaag bezoeken circa 160 kinderen. Na een uur rijden arriveren we op het enorme complex. We worden welkom geheten met een drankje en wat nootjes. Een leraar leidt ons over het complex rond langs de relaxplaats aan de vijver, de gebedsplaats en we lopen langs de aparte verblijven van de jongens en de meiden.

Het is een streng Moslim georiënteerd complex, waar de meiden in een ander huis verblijven dan de jongens. Bij het bidden worden ze eveneens apart gehouden. De kinderen zijn ook hier heel nieuwsgierig, maar hun verlegenheid zorgt ervoor dat ze nauwelijks contact durven te maken. Volgens onze gids Lina komt de verlegenheid ook voort uit het feit dat er weinig ruimte is voor je eigen ik. Het dagelijkse leven van de kinderen ziet er hier als volgt uit: om 3 uur staan ze op waarna ze tot 6.00 uur gebedsdienst hebben. Daarna voert een ieder zijn corveedienst uit, gaat douchen en ontbijten. Van 7.00 tot 13.00 uur zitten ze op school. Uit school hebben ze tot 16 uur de tijd voor lunchen, slapen, spelen en voor het maken van eventueel huiswerk. Tot 22 uur wordt de tijd gevuld met avondeten en gebedsdiensten. De kinderen verblijven hier totdat ze in het huwelijk treden. Nick vraagt onze gids hoe dat mogelijk is: de jongens worden immers apart van de meiden gehouden. Hoe kun je dan verliefd worden? Lina geeft aan dat de eigenaar van dit complex de jongens aan de meiden koppelt; een gearrangeerd huwelijk dus. Nick is nog steeds verbaasd: “maar als je elkaar niet leuk vindt en niet van elkaar houdt … “ Lina verzekert ons dat er om deze reden veel scheidingen plaatsvinden.

Als de rondleiding is afgerond en we huiswaarts willen keren, blijken ze een lunch voor ons aan het bereiden zijn. De chauffeur Pian daagt de jongens uit voor een potje voetbal en in no-time breidt het aantal spelers uit met onder andere de jongens uit het tehuis. Inge sluit ook aan en hoewel de jongens dat prima vinden, is het hier in Indonesië niet gebruikelijk dat meiden zich mengen tussen de jongens met het voetballen.

Voetbal verbindt overal

Na een gezellig en fanatieke pot voetbal, staat de lunch klaar. Er is werkelijk waar gekookt voor een weeshuis! Deze gado gado lunch, die in een prieel in de speeltuin wordt geserveerd, is echter alleen voor ons, Pian en Lina bedoelt. Het voelt enigszins ongemakkelijk dat we zoveel eten aangeboden krijgen, terwijl de kinderen om ons heen buitenspelen. Hopelijk krijgen zij ook meer dan voldoende aanbod van eten.

Heel heeeel veel eten voor 7 man …

Het bezoek wordt met een laatste pot voetbal afgesloten. We begrijpen de privacy van de kinderen volledig en vonden het bijzonder om een kijkje in hun leefomgeving te nemen, toch gaan we weg met het gevoel dat we nieuwsgierig zijn naar hoe het er binnen uit zou hebben gezien.  Het zou ons niet verbazen als ze op bamboematten slapen en de kamers donker en zeer sober zijn. En zouden de gemeenschappelijke eetruimtes met elkaar overeenkomen? We vermoeden van niet. Van hetgeen we gezien hebben, kunnen we niet anders dan stellen dat dit tehuis enorm verschilt met het tehuis Wees een kind. Alleen al dat het geloof niet de grootste invulling van de dag is en dat je vrij bent in je geloofsovertuiging is een groot goed wat ons betreft.

Een groepsfoto met de voetballers en de supporters

Onderweg vraag ik of het mogelijk is om een foto te maken van een vrachtwagen afgeladen met sugar cans. De stop die we maken, had niet beter kunnen zijn: bij een volgeladen vrachtwagen, bij een sugar can veld en bij de hangmatverkoper. De laatste hadden we op de heenweg al gespot en we zagen ons al liggen tijdens onze stranddagen en vooral ook tijdens de stops gedurende onze Australië reis. We slaan 2 vrolijk gekleurde hangmatten in.

Een van de vele met sugar cane gevulde vrachtwagens

Lina vraagt de chauffeur van de sugar can vrachtwagen of we een sugar can mogen proeven. De chauffeur klimt op de wagen en gooit een aantal stengels van 2 meter naar beneden. Lina moet lachen en geeft aan dat we er aan één meer dan genoeg hebben. Hij snijd de schil van de sugar can en hakt kleine stukjes voor ons af, zodat we kunnen proeven. Lars is helemaal fan van deze zoete versnapering, helemaal als Lina verteld dat het heel gezond is.

We proeven de suger canes! Op de achtergrond de hangmatten.

In plaats van bij ons hostel laten we ons bij het Alun Alun park afzetten. Nick en Inges voeten hebben een groeispurt gehad, waardoor ze hoognodig aan nieuwe schoenen toe zijn. In de Alun Alun Mall hebben ze een etage vol met allerlei soorten schoenen en we kunnen nu nog lekker van de voordelige Aziatische prijzen profiteren … Daarom besluiten we ook voor Lars alvast een nieuw paar aan te schaffen. Zijn schoenen zijn nog niet te klein, maar bereiken al aardig de status afgeragd. Voor Nick en Inge zijn we met 20 minuten klaar, Nick heeft zelfs nog nieuwe sandaalslippers gescoord. Lars is een ander verhaal: heel veel schoenen worden afgekeurd, vindt hij ze leuk, dan hebben ze of nagenoeg geen profiel, zijn ze niet in zijn maat of zijn ze te breed voor zijn smalle voeten. Na 1,5 uur heeft deze tiener in volle glorie eindelijk een paar goedgekeurd en dat is maar goed ook. Het voelde inmiddels als een kansloze missie waarbij mijn humeur gestaag daalde. Hoewel ik ook verre van makkelijk ben met schoenen kopen, overtreft Lars mij toch ruimschoots! Anderzijds ben ik ook wel blij dat hij het belangrijk vindt om aandacht aan zijn uiterlijk te besteden. Aardje naar zijn vaard… uhh moedertje. 🙂

Dinsdag 28 augustus

Romi is vandaag jarig en daarom staan we om 6.15 uur naast ons bed, zodat we hem nog kunnen feliciteren voordat hij naar school gaat. De kinderen blijken echter al naar school te zijn gegaan. Jammer van het opstaan zou je denken, maar we worden om 8.00 uur opgehaald door een privé taxi en gehaast de dag starten is niet aan ons besteed. Ons is in dit geval exclusief Rich, maar die trommelen we ook gezellig uit zijn bed. :-). Vandaag gaan we naar de vulkaan Bromo. De meeste tours vertrekken rond 23.00 uur zodat je de zonsopkomst bij de vulkaan beleeft. Met onze 3 kids, leek ons dit niet bepaald een goed idee. Dus net als bij Angkor Wat en de tempels van Bagan, laten we dit over aan anderen. De 3 uur durende autorit ernaar toe leidt ons door prachtige berglandschappen waar ondanks de steile bergen veel landbouw wordt bedreven, alsmede door prachtige gekleurde (heeft veel weg van Kampong Warna Warni in Malang) en met vlaggen versierde bergdorpen.

In het dorp vlakbij de vulkaan Bromo stappen we van onze taxi over naar een jeep. Vanaf hier mogen alleen locals met hun auto’s cq jeeps rijden. Volgens onze chauffeur rijden er in dit gebied zo’n 900 jeeps rond! Er worden ons wanten en sjaals te koop aangeboden, maar ik heb liever een warme jas. Het is behoorlijk mistig (ja, ja we gaan weer eens naar een uitkijkpunt) en fris buiten, helemaal in onze zomeroutfits.

Op weg naar een uitkijkpunt … Het zal toch niet weer he?!

Ik had gelezen dat het ’s ochtends vroeg heel koud was, maar later op de dag zou het gewoon warm zijn. Ai, hopelijk verkopen of verhuren ze boven iets wat meer warmte biedt … Via een flink steile en bochtige route rijden we naar de Bromo.

Ons gave vervoersmiddel naar boven!

De vulkaan ligt te midden van nog 4 vulkanen. Langs de kant van de weg staan veel Hindoe stupa’s. Net als op Bali leven er in deze regio veel Hindoes. De reden dat we overgestapt zijn naar een jeep, is ons al vrij snel duidelijk en helemaal wanneer we de vlakte rondom de vulkaan oprijden. Het lijkt wel de zwarte variant van de woestijn. Via een flink steile trap, die met een royale laag as is bedekt kun je naar de krater van de vulkaan. Allereerst wacht je nog een stevige wandeling van een half uurtje naar de trap toe. Dat het hier vaak met een maanlandschap wordt vergeleken is wat mij betreft zeker treffend. De temperatuur is zoals we verwacht hadden hier heerlijk, dus we hoeven de vulkaan niet op te rennen of een nieuwe garderobe aan te schaffen. 🙂

De steile trap brengt ons naar een hoogte van 2392 m. De krater had een doorsnede van 1000 m, maar is na instorting nog 800 m. Het uitzicht wordt er niet minder spectaculair door en wat voelt het gaaf om hier aan de rand van een krater te staan.

De laatste klim omhoog!

We beseffen maar weer eens de kracht van moeder natuur; uit zo’n enorm gat lava spuwen … De laatste keer dat de vulkaan actief was, was in 2015. Nu produceert hij rookpluimen, het geluid van het vallende water van een grote waterval en last but not least: een enorme stanklucht van rottende eieren.

WAT EEN GEWELD! Dit maakte diepe indruk op iedereen.

Net als de lokale Tengger bevolking gooien de kids een biedermeier in de vulkaan om respect te tonen aan de goddelijke eigenschappen die aan de vulkaan worden toegeschreven. We lopen langs een soort van hekje linksom langs de krater. Rich en Lars overwegen nog het smalle pad dat verder langs de krater loopt op te lopen, maar Nick, Inge en ik vinden het mooi zo. Nick heeft al aardig met zijn angst gedeald om toch het stuk linksom mee te lopen en wil absoluut terug. En na de groepsselfie is dit ook wat we doen.

Onderaan de trap aangekomen, staan er een riedel paarden klaar. Inge vindt paarden altijd een beetje spannend, maar de wens om erop te mogen rijden overwint dat. Lars laat het aan zich voorbij gaan, maar Nick besluit uiteindelijk om met zijn zusje mee te gaan, ondanks dat het afdingen niet is gelukt. Hij vreest dat het paard gaat steigeren. Ik stel hem gerust, dat deze paarden dat niet zullen doen, want ze lopen dagelijks vele ritjes op en neer van de vulkaan naar de jeeps en vice versa. Op voorwaarde dat ik met hem meeloop, stapt hij op. Ik maak een paar foto’s en net wanneer ik m’n mobiel wil opbergen, gebeurt het gevreesde: het paard steigert! Nick blijft gelukkig keurig zitten, maar wil er wel per direct af. Ik kan hem geen ongelijk geven. Er wordt hem een ander paard, een rustige wordt hem verzekerd, aangeboden. Nick staat echter volledig in de angststand en weigert. Ik weet hem te overtuigen, dat je je angsten ook wel eens moet overwinnen, ook wanneer er iets fout is gegaan. Het verhaal dat ik ook liever niet meer in een auto zat na mijn auto-ongeluk, helpt hem er doorheen en tot mijn verbazing stapt hij op de rug van het andere paard. Terwijl het andere paard nog wat wild heen en weer stapt en bokt, rijdt Nick steeds blijer wordend de weg terug naar de jeep. Uiteraard vertelt hij bij aankomst bij de jeep in geuren en kleuren een stoere versie zijn verhaal aan zijn broer en zusje! 🙂

Een trotse Inge!

En een geschrokken Nick

Woensdag 29 augustus

Onze laatste dag in Malang en die begint al vroeg: 4.15 uur staan de boxen van de moskee volop aan. Goedemorgen!!! Wat zijn de afgelopen twee weken omgevlogen en wat hebben we er, op de wekacties na, van genoten! Vandaag staat vooral in het teken van de afscheidscadeautjes gereed maken. Een fotocollage en voor alle kinderen een persoonlijk fotoboekje. Het printen van de foto’s kan bij een photo copy shop in de kampong geregeld worden, net als de fotoboekjes. Gisteren heb ik de foto’s voor de collage al opgehaald en uitgeknipt, zodat ik ze vandaag in de lijst kan plakken. Als Rich bij de photo copy shop komt om aan te geven dat we via WeTransfer een fotobestand hebben verstuurd, blijkt het toch niet helemaal duidelijk te zijn wat ik gisteren nu bedoelde met de fotomapjes. Hij heeft vandaag dus niet de afgesproken mapjes. Toch wel enigszins kenmerkend voor Aziaten: ja, zeggen, ook als ze je niet begrijpen of überhaupt nee bedoelen. Beetje balen zo op het laatste moment, helemaal wanneer Rich na een ronde in de nabije omgeving ook niets kan vinden en ik zelf erop uit kan gaan om te speuren.

Gelukkig heeft de photo copy man 2 tips waar ik de mapjes zou kunnen vinden. Met een Grab scooter ga ik op pad en slaag uiteindelijk bij de tweede zaak. De insteekhoesjes hadden ze niet, maar gelukkig wel ringbandboekjes met een stevige kaft in een klein formaat. Lijm erbij en snel weer terug naar het hostel, want het is inmiddels lunchtijd en we willen graag nog één keer lunchen bij Bardot. Een klein restaurant, zeker niet met de gemiddelde lokale als doelgroep en ook geen zaak waar wij regelmatig zullen eten, maar zo af en toe eens uit de band springen is wel lekker. Heel lekker! 🙂

Na de lunch werken we het tweede deel van de speurtocht uit, zodat we bij terugkomst gelijk met de kinderen van start kunnen gaan. We blijken dat verkeerd ingeschat te hebben; met een klein half uur start de Moslimles, waar Rizal, Romi, Ghozi en Via aan deelnemen. Dus stellen we hem uit naar 16.30 uur en plak ik ondertussen verwoed alle foto’s in de fotomapjes; het zijn er stiekem toch best veel geworden alles bij elkaar opgeteld. Zeker nu ik ze moet gaan inplakken. 🙂

Vermoedelijk kenden ze het principe speurtocht niet, want ze reageerden heel verbaasd en tevens heel enthousiast. Al speurend op zoek naar de pijlen trekken we door de wijk. Onderweg worden er spelopdrachten en raadsels gespeeld. Ondermeer een soort schipper mag ik overvaren en Anna Maria koekoek. De raadsels bestaan uit eenvoudige rekensommen (een van de sommen heeft de uitkomst 31, refererend naar het spel 31-en wat we veel met de kinderen hebben gespeeld) en zoekopdrachten. Na een uurtje lol maken, blijken ze het parcours goed afgelegd te hebben, wanneer ze allemaal vol enthousiasme weer bij het hostel aankomen.

Na het avondeten overhandigen we de vers van de pers gemaakte fotomapjes. Wat zijn ze verbaasd dat we een cadeautje voor ze hebben en vervolgens heel blij met hun eigen fotomapje. Eerst bekijken ze uitvoerig hun eigen mapje, waarna ze vervolgens die van de anderen bekijken. Heel leuk!

Ook overhandigen we de fotocollage met een gouden lijst: het verblijf hier was immers een ervaring met een gouden randje! Hij krijgt gelijk een mooi plekje in de studeerkamer.

Via Whatsapp videobellen evalueren we met Hester ons verblijf in het hostel cq tehuis. Het wordt een gezellig napraten en haar warme persoonlijkheid staat voor wat Stichting Wees een kind is: een warm tehuis voor kinderen, waar je echt welkom bent, gehoord en gezien wordt. In één woord: fantastisch!

Onze collage van twee geweldige weken

Donderdag 30 augustus

De dag van vertrek begint al vroeg: om 5.45 uur! Beetje jammer dat we vandaag niet door de moskee zijn gewekt … Of slapen we er nu doorheen, zoals Hester opperde? Geen idee, maar we moeten eruit. Na ons ontbijt pakken we de allerlaatste spullen in en worden we door de kinderen, die nog niet naar school zijn en de begeleiders uitgezwaaid. We nemen een bijzonder mooie ervaring in onze rugzak mee.

Wat is ons in Malang opgevallen:

  • Een vogel in een kooi is een favoriet huisdier van de Indonesiërs;
  • Op kruisingen zijn regelmatig onofficiële verkeersregelaars te vinden. Automobilisten steken ze zo nu en dan wat geld toe, omdat ze hun inzet waarderen;
  • Ze hebben veel mooie rotondes, waar zich bij een aantal in het midden een park bevindt;
  • Veel smalle, mooie straatjes die naar kampongs (wijken) leiden;
  • De microlets hebben lettercombinaties die verwijzen naar hun begin- en eindpunt en eventueel een tussenstation;
  • De mensen heel vriendelijk zijn en je graag begroeten met een glimlach.
  • Malang heeft een heerlijke vibe!

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Nicolette september 8, 2018

    Wow wat een verhaal weer! Valt me op dat jullie wel altijd erg vroeg uit de veren zijn 🙂
    Volgende verhaal over down under! Ik wacht met spanning af!

    • De Hekies september 18, 2018 — Berichtauteur

      Sorry voor de late reactie. We zijn inmiddels down under en hebben zowaar met redelijk internet. 😉 Konden er nu pas bij.

Laat een reactie achter

© 2021 Ons avontuur

Thema door Anders Norén