Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Welkom in China!

Vrijdag 19 januari

Welkom in China! Het land zonder Whatsapp, Facebook, Google en YouTube! Vandaag een wat langer stuk. Eerder posten was niet mogelijk.

We komen tot onze verrassing 20 minuten eerder op Harbin Central Railway Station aan. Dus in allerijl pakken we onze spullen en staan we gejaagd op het perron waar we onze gids Mike gelijk treffen. Fijn dat hij er ook al is.

Samen wachten op de gids

Samen wachten op de gids

Mike neemt ons mee naar de parkeergarage en overlaadt ons met waarschuwingen:

  • watch out, it’s slippery
  • watch out, Harbin has no traffic rules
  • watch out, for the cars
  • watch out, for bad people
  • don’t stand still for let Chinese people taking pictures of you, some of them are bad
  • line-up, please
  • Richard you walk first, than kids and at the end Heidi. Queue up, Queue up!
  • Wait, wait, wait, wait…
  • Hurry up, hurry up, hurry up

Het knappe is dat dit binnen 5 minuten wordt gezegd en oorverdovend hard over ons wordt uitgestort. Maar de kracht zit hem in de herhaling en daar is Mike een kei in! Mike is duidelijk bezorgd over ons.

Allereerst wil Mike naar een winter market waar we winterkleding etc kunnen kopen. Want in Harbin is het echt koud en naar zijn mening zijn onze outfits absoluut niet toereikend. Wanneer Rich wil aangeven dat hij wel degelijk goede schoenen met een goed profiel heeft, ziet hij tot zijn verbazing dat na 14 jaar ook de zolen zijn bergwandelschoenen de Siberische kou niet hebben overleefd. Oké, op naar de winter market dan maar! 🙂

We zijn amper binnen en Mike en de winkelmedewerkers “vliegen” op ons af en druk pratend en gebarend maken ze ons duidelijk dat we van alles en nog wat nieuw moeten aanschaffen: handschoenen, sneeuwbrillen, mutsen, sneeuwlaarzen, spikes, windstoppers (bivakmutsen), heat packs en extra inlegzolen. De degelijke bergschoenen van de kinderen hebben te weinig profiel,  zelfs mijn in Siberië gekochte schoenen worden afgekeurd. We beginnen bijna te twijfelen of we wel voldoende uitgerust zijn. Maar gelukkig hebben we nog genoeg Hollandse nuchterheid bij ons: in Siberië was het minstens zo koud, dus waarom redden we Harbin dan niet met onze outfits???

We krijgen toch wel een overduidelijk gevoel van rijke Europeaantjes oplichten …

Bij het hotel aangekomen krijgen we 15 minuten van Mike om de spullen naar onze kamer te brengen. Eigenlijk stond er voor vandaag niets op het programma en had Mike een vrije dag, maar omdat het zo helder en zonnig weer is (het is overigens nog wel gewoon -27°C) wil hij graag vandaag met de gondellift naar Sun Island om daar het Russian Village te bezoeken. Sun Island is een eiland binnen Harbin. In Harbin wonen overigens 6 miljoen mensen!!!

Het Russian Village is een buitenmuseum over de connectie met Rusland en de bouw van de spoorwegen rondom Harbin. De spoorwegbrug waarover wij Harbin in kwamen blijkt meer dan 100 jaar oud te zijn.

Na het korte bezoek gaan we met de skilift, waar inmiddels alle lampjes van aanstaan, weer terug. Onderwijl slaan we vriendelijk, doch duidelijk de volgens Mike goedkope optionele activiteiten van de hondenslee, sneeuwscooters etc af. Grotendeels hebben we deze namelijk al in Siberië gedaan.

Uitzicht stoeltjeslift over bevroren rivier

Uitzicht vanuit de stoeltjeslift over de bevroren rivier

Mike adviseert ons om te gaan pinnen, want morgen is daar geen tijd voor. We pinnen bij de Bank of China en Mike vraagt of we hem willen betalen voor de activiteiten voor morgen. Of we even 6443 yuan willen betalen. In yuans klinkt het al veel, maar omgerekend in Euro’s schrikken we helemaal: namelijk 823 euro!!! We geven aan dat dit echt belachelijk is voor 1 dag. Mike zegt dat we daar wel 5 activiteiten voor gaan doen en dat we maar 1 keer in Harbin zullen zijn.

Vanmiddag en vanavond was het al flink rennen voor 2 activiteiten met Mike’s “ hurry up, hurry up”. Zo willen we morgen niet de dag doorbrengen. Na flinke discussie lukt het ons om hem uiteindelijk te overtuigen dat we absoluut gaan strepen in het programma. Ondertussen pint Rich geld en daarna ik ook nog maar, want morgen wordt evengoed nog een prijzig dagje. Terwijl ik pin waagt Mike bij Rich nog een poging, maar we houden voet bij stuk! En wanneer hij echt doordrongen is van het feit dat we het op onze manier doen, krijg ik de “eretitel” You are the boss, Heidi! Uiteraard gebruikt Mike ook hier de kracht van de herhaling 🙁

Ik ben gelukkig inderdaad wel baas over m’n eigen geld, houd ik me maar grappend voor! 🙂

Inmiddels is het donker geworden en gaan we naar de laatste activiteit van vandaag: Zhaolin Ice Carving Park. Wat een kunstwerken van ijs zijn hier te zien! Echt prachtig, zeker ook met de verlichte ijssculpturen van stripfiguren, dieren, mytische helden en gebouwen. Ook de jongens kijken hun ogen uit.

Lars voor een kasteel

Lars voor een ijskasteel

Nick en Heidi

Nick en Heidi

Lars zijn favoriete beeld

Lars zijn favoriete beeld

Inge haar favoriete beeld

Inge haar favoriete beeld

Nick

Nick zijn favoriete beeld

Selfie

Selfie!

De wandelroute

De wandelroute

Het mooiste plaatje van de avond!

Het mooiste plaatje van de avond!

We zijn inmiddels allemaal wel wat afgekoeld en Mike brengt ons naar een restaurant waar we Hot Pot kunnen eten. Midden in de tafel staat een koperen pan met water en wat kruiden en je kunt dan noodles, groente en vlees bestellen om hierin te doen. Het is een gezellige manier van eten. Wel aan de prijs volgens onze verwachtingen van de Chinese prijzen, maar volgens Mike is het goedkoop! Dan vrezen we dat we toch meer kwijt zullen zijn voor eten en drinken dan we hadden ingecalculeerd. 🙂

We eten de hotpot! Lastig met stokjes

We eten de hotpot! Lastig met stokjes

Met de bus (kost 1 yuan per persoon, wat omgerekend 0,13 eurocent is) gaan we hotelwaarts. Vanaf de bushalte lopen we via spookstadachtige straatjes naar ons hotel. Mike vertelt ons dat de overheid dit allemaal heeft opgekocht en dat projectontwikkelaars het nu opnieuw gaan inrichten.

Je zou je kunnen afvragen wat is heftiger: de cultuurshock of de stuiterende Mike? Wanneer zelfs Lars na een half uur na aankomst in Harbin zich afvraagt of Mike niet wat rustiger kan doen, zegt dat genoeg! Onze oren toeteren en het lijkt net of we in een flipperkast zitten met Mike aan de knoppen! Wow en dat in totaal 2 dagen! Mmmmm! We zetten ons daarom maar snel ook op de comedymodus, want anders vliegt de irritatiemodus hoogtij en dat willen we geenszins.

Het ziet er ook echt wel heel grappig uit wanneer Mike met gestrekte armen en zijn handen driftig ronddraaiend oversteekt en daarbij hard schreeuwend “watch out for the car huh, watch out for the car huh!”. Zelfs als er geen verkeer aankomt. Zijn handen draait hij ondertussen driftig in het rond. Hij is echt overbezorgd dat de kids iets overkomt. Er ligt grotendeels hard bevroren sneeuw op de wegen en ook hier wijst hij ons bijna bij elke stap op.

Zaterdag 20 januari

Aangezien we gisteravond om 22.00 uur terug in het hotel waren en we morgen in plaats van de 5 “slechts” 3 activiteiten gaan doen, worden we vandaag om 10.00 uur opgehaald. Lekker een half uurtje extra om op te starten 🙂

 

We starten om 11.00 uur bij het Polar Aquarium waar we eerst een show te zien krijgen met een walrus en een zeeleeuw. We staan bovenin en kijken met verbazing naar de joelende Chinezen, die driftig met hun mobiel en een daarop staande app schudden. Het is de paardenrace van de kermis, maar dan met de mobiele telefoon. Het ziet er heel grappig uit.

Wow, wat een mensen in een kleine ruimte

Wow, wat een mensen in een kleine ruimte

Hoewel we niets van het Chinees verstaan, krijgen we de grappen met de dieren wel mee. Het is echt een leuke show met een nederlands tintje. Onder andere two brothers on the fourth floor en Within Temptation verzorgen de musicale ondersteuning.

Na de show treffen we Mike op een afgesproken punt en zegt hij ons dat we de tweede show laten vervallen. Het is te druk volgens hem. Het is inderdaad druk, maar te druk om een show te laten schieten? Nee, zeker niet! Mike kan er niet bij en gooit z’n handen in de lucht en schudt z’n hoofd. Je ziet hem denken: “wat moet ik hiermee?” Nou, simpel: laten gaan! En we gaan ook. Zonder problemen komen we bij de 2e show. Een mooie show met 2 beluga’s (witte walvis) en hun trainers op de muziek van de Titanic.

de witte walvis

De witte walvissenshow

Voor onze 2e activiteit van vandaag gaan we opnieuw naar Sun Island, maar dit keer met ons taxibusje: Sun Island Snow Sculpture Park. Prachtige sneeuwsculpturen bewonderen we hier. Sommige zijn echt gigantisch, maar elk sculptuur is een waar kunstwerk! We glijden nog met banden van een brede lange glijbaan. We glijden met zijn vieren, Inge bij Heidi op schoot naar beneden, en de kids halen halsbrekende toeren uit op bergen van sneeuw met hun kleine sleetjes. Wel is het steen en steenkoud. We zijn blij met de windstoppers uit Siberië en Heidi heeft haar inbrekershoofdeksel lekker warm op.

Nick kijkt vol bewondering naar de beelden

Zo ongelofelijk groot!

Zo ongelofelijk groot!

Super gemaakt!

Super gemaakt!

Deze lijkt op de paarden uit lord of the rings

Deze lijkt op de paarden uit Lord of the rings

Lars is altijd Lucky!

Lars is altijd Lucky!

Tot slot gaan we naar het Wanda Island and World Park. Dit is eigenlijk een zomerattractiepark. Gedurende winter hebben ze op het centraal gelegen meertje allemaal activiteiten opgezet. Zo kun je tegen een extra betaling een rondje rijden met buggy’s en  sneeuwscooters. Maar je kunt ook gratis gebruik maken van ijsfietsjes, sleetjes etc. De kids vinden het een feestje om alles uit te proberen.

Bij de entree hebben ze twee ijsglijbanen. Helaas glijdt de kleine niet bepaald en voor de grote staat een rij van zeker een half uur. De kids hadden zich enorm op de grote ijsglijbaan verheugd, maar helaas moeten we het laten schieten. Het is immers -27°C en nu de avond invalt wordt het alleen maar kouder. We vriezen bijna aan de grond vast!

De bevroren familie Hekelaar

De bevroren familie Hekelaar

Kastelen genoeg van ijs!

IJskastelen genoeg!

Het lichtgevende kasteel zonder ingang

Het lichtgevende ijskasteel zonder ingang

Terug bij ons hotel gaan we op zoek naar een eetgelegenheid. Per toeval ontdekken we dat er ook een andere entree/ uitgang is van het hotel. Via deze uitgang komen we direct op een gezellige autovrije winkelstraat. Wauw, wat mooi! Dit ziet er heel anders uit dan hoe Mike ons de afgelopen keren naar het hotel heeft begeleid. Van deze sfeervolle straat worden we heel blij! Aan het einde van onze straat zien we de poort naar de spookstadachtige straat waar we eerder door gelopen hebben.

 

De route vanuit de achterkant van ons hotel

We trekken onze wenkbrauwen op en vragen ons toch wel af waarom Mike is omgelopen via deze straat terwijl we ook gewoon via deze gezellige straat hadden kunnen lopen…

Ingang aan de mooie voorkant van het hotel

Ons hotel aan de achterkant. Een plaatje!

Op de hoek van ons gezellige straatje treffen we een eetcafétje aan met aan de muur foto’s van de menuopties. We kiezen 4 gerechten uit met dumplings als voorgerecht. We schrikken van de grote van de porties en hebben daar meer dan voldoende aan. En wat is het lekker allemaal en dat voor 139 yuan, oftewel 17,75 euro inclusief drinken! En dat voor 5 personen …

Wat een verschil met gisteravond, toen waren we 40 euro kwijt met z’n vijfjes. In een lokaal supermarktje doen we later nog wat inkopen en we krijgen er weer vertrouwen in dat eten en drinken echt niet zo duur hoeft te zijn in China: Een biertje koop je hier al voor 2 yuan (0,25 eurocent) en de ijsjes van de kids zijn al niet veel duurder.

Een plaatje zo voor ons hotel!

Een plaatje zo in een hofje aan de overkant van ons hotel!

Zondag 21 januari

Vandaag worden we om 9.00 uur opgehaald om naar het Winter Swimming Watching Event te gaan. In de rivier is een zwembad uitgehakt. Met een schroef zorgen ze ervoor dat het water in beweging blijft om bevriezing van het water te voorkomen. Elke 30 minuten moeten ze evengoed al met stokken in het water tikken omdat er zich alweer een ijslaagje op het water vormt. Tot de show begint kunnen we nog lekker met de sleetjes, ijsfietsje en tollen spelen cq warmhouden. Mike wil dat we nog een warme zoete aardappel (bataat) kopen, maar we slaan dat vriendelijk af, omdat we net ons Chinese ontbijt achter de kiezen hebben. Toch moeten de kids proeven en wil Mike dat we het kopen om warm te blijven. We geven aan dat wij en zeker de kids het niet koud hebben en we ook geen honger hebben. Dit kan onze gids helaas niet echt waarderen, maar het zij zo.

We verwachtten een show met ijszwemmers te zien te krijgen, maar grappig genoeg blijken het allemaal stoere senioren in badkleding te zijn die een duik in het ijswater nemen en na enkele zwemslagen het water verlaten. Wat een bewondering hebben we voor ze! Als ik dat water in had gemoeten, dan zou al klappertandend het water in gedoken zijn en als een ijspegel op de bodem eindigen. Gelukkig komen al die senioren er heel soepel, blij en trots uit. Respect!

BRRR. zo koud

Brrr… Zo koud!!!

We zetten vervolgens koers naar Volga Manor. Een buitenmuseum met onder andere Russische gebouwen uit de tijd dat Rusland daar de scepter zwaaide. Waar wij vooral voor heengaan is de langste sneeuwglijbaan van China: 30 meter hoog, 200 meter lang, waar je in op banden in kettingverband vanaf kunt gaan.

Onze gids Mike gaat vooral voor het buffet heen. Hij heeft zichzelf uitgenodigd om op onze kosten daar te lunchen. Volgens hem kun je daar heerlijk eten voor heel weinig geld: 70 yuan (bijna 10 euro) per persoon, echt een koopje. Wij geven aan dat dit wat ons betreft geen koopje is. Wanneer we hem aangeven dat we gisteravond met z’n vijven voor 139 yuan (circa 18 euro) gegeten hebben, zegt hij dat dat echt niet kan. Wanneer wij aangeven dat het de waarheid is, zegt hij dat we dan echt mazzel hebben gehad en wordt vrij boos. In Spring time is alles nou eenmaal duurder dan in de zomer. We vragen Mike of er een alternatief is voor het buffet, maar Volga Manor ligt in het platteland gedeelte en er zijn geen andere opties. We laten het erbij, maar eerlijk gezegd, daalt de geloofwaardigheid van Mike toch wel aardig.

Uiteindelijk komt Mike met het voorstel om korting te vragen voor de kinderen. We wachten het wel af. Het is niet dat we het niet kunnen betalen, maar het gaat om de redelijkheid van alles. Hij ziet ons echt als enorm rijke Europeanen, wat ook wel bleek uit een eerder gesprek dat wij heel veel geld verdienen en zij niet, terwijl zij net zoveel hypotheek voor een huis betalen al wij. Dat wij in Nederland een vrij dure zorgverzekering hebben, veel meer geld aan boodschappen en kleding etc kwijt zijn, daar wil hij niets van horen. We laten het er maar bij…

Bij het buffetrestaurant lukt het Mike om korting te bedingen: Nick en Inge mogen voor half tarief eten. Mooie meevaller: komt er dus voor ons op neer dat Mike gratis mee luncht. Luncht??? Uhhhh bunkert. Hij geeft aan apart van ons te gaan zitten, omdat hij nogal smakt. Hij gaat achter een afscheiding zitten, waar de kids hem zien gaan met 5 overvolle borden en 4 glazen drinken. En later spotten de kids hem weer bij het buffet. Kennelijk slaat hij gelijk een wintervoorraadje in. 🙂 Hij is de 70 yuan buffetkosten in ieder geval meer dan waard! 🙂

Na de lunch bezoeken we een houten orthodoxe Russische kerk. Dit keer gaan we naar binnen zoals het hoort en we van Lucia onze gids in Ulan Ude hebben geleerd: mannen mutsen/ hoeden af, vrouwen mutsen/ hoeden op. Opvallend aan dit type kerk is onder andere dat er geen banken zijn, zoals in de Rooms Katholieke kerken. Je staat hier dus gedurende de mis.

En dan is de hoogste tijd om koers te zetten naar de sneeuwglijbaan! Wat ziet het er prachtig uit. De glijbaan start vanuit een enorm mooi kasteel. De kids staan te popelen om naar boven te gaan. Ik vraag Mike of hij ons wil filmen, maar daar is geen sprake van. Hij moet met ons mee, want we moeten met een lift omhoog. Dat wij ons prima zullen redden, gaat er bij hem niet in. Bij de lift aangekomen baast Mike flink tegen onze voorgangers (2 Chinezen op de lange latten) dat wij als eerste in de lift mogen. Dat weiger ik, ondanks dat de kids hiervoor uiteraard wel te porren zijn. Ik pas ervoor om me zo als Europeaan neer te zetten. Boven blijkt er tot onze verrassing helemaal geen rij te zijn en zijn we in no-time aan de beurt. Rich is de laatste man in rij en hoeft geen benen vast te houden en durft het daarom wel aan om te filmen. Super!

 

De enorme glijbaan van sneeuw

De enorme glijbaan van sneeuw

De rollenbank wordt omhoog gekanteld en met een noodgang suizen we naar beneden. Wat vet gaaf vinden we dit allemaal! De kids stuiteren dat ze zeker nog een keer willen. Ze besluiten dat ze dit willen gaan doen van hun Chinese verjaardagsgeld van Gerrit & Marina. Nou, dit is een cadeau om nooit te vergeten en het kostte maar 10 yuan. Dus ze houden ook nog eens heel veel yuans over. Hoe leuk?!

Rich gaat nieuwe tickets kopen en net voordat hij terugkomt, komt Mike terug van boven aangelopen. Helemaal van zijn a propos is hij wanneer hij verneemt dat Rich nieuwe kaartjes is gaan kopen, terwijl hij geen woord Chinees spreekt en is hij dan wel naar het goede gebouw gelopen??? Nog geen minuut later komt Rich terug met de nieuwe kaartjes en gaan we met z’n viertjes voor de 2e ronde. Rich blijft dit keer beneden om van daaraf te filmen. Mike maakt zich druk naar Rich dat hij ons niet zo alleen kan laten gaan, maar Rich maakt hem duidelijk dat ik me prima zal redden, ik weet de route immers nu en met de lift is ook geen enkel probleem. Een diepe zucht van Mike volgt en hij voegt daaraan toe: “You are very independent people!” Tja, Mike dat moet ook wel als je een wereldreis maakt 🙂

Eigenlijk willen we de hele dag nog wel blijven glijden, maar eigenlijk verlangen we ook wel naar even relaxen op onze kamer en even Facetimen met zowel Karin als Jilke, die beiden vandaag jarig zijn.

’s Avonds gaan we weer op zoek naar een leuk eettentje. In een parallelstraatje wat er net zo gezellig uitziet als die aan de voorzijde van ons hotel, vinden we er een met een fotomenukaart. Heel handig en ook vanavond eten we met z’n vijven voor een prikkie: 125 yuan (nog geen 16 euro). We hebben kennelijk weer mazzel! Hoewel het nog steeds mega koud is (-27°C), willen de kids graag weer een ijsje scoren bij het lokale winkeltje bij ons hotel. Zij liever dan ik! Geef mij maar een thee met een chocokoek, daar word ik veel blijder van! 🙂

Maandag 22 januari

Vandaag een vrije dag! Ja, ik weet het, we zijn Koos Werkeloos en hebben nu elke dag vrij, maar een dagje zonder Mikey Mike en geen bezichtigingen op het programma is ook een heerlijk iets.

Heel relaxed is het op een gegeven moment niet meer. Ik wil Rabo Internetbankieren en mijn pinpas blijkt niet meer in mijn knip te zitten! Onze hotelkamer en spullen worden grondig doorzocht, maar helaas zonder resultaat. We komen tot de conclusie dat ik hem voor het laatst bij de Bank of China heb gebruikt. In eerste instantie willen we de pas blokkeren, maar direct gevolg is dat je dan een vervangende pas krijgt. En om die bij ons in China te krijgen terwijl we constant op doorreis zijn … Via Rich z’n pas stellen we gelukkig vast dat er na onze pinactie geen andere bedragen zijn afgeschreven. Het zou zomaar kunnen dat de automaat de pas heeft ingenomen. In China krijg je namelijk eerst je geld en daarna je pas retour. Contra dus van hoe het in Nederland gaat. En gezien de discussie met Mike omtrent het inperken van onze activiteiten nog gaande was, vermoedden we dat ik niet goed opgelet heb bij het terugnemen van m’n pas. We gaan ervoor: we gaan op zoek naar de bank in deze miljoenenstad! Van Mike krijgen we het adres. Rich heeft wel een idee waar het is en stelt voor om de bus te pakken. Wat een kanjers heb ik: Rich en Lars wisten waar we moesten uitstappen en liepen de juiste straten door naar de betreffende bank. We hadden in ons hotel met de Translatorapp via Wifi nog wat zinnen in het Chinees opgezocht (Is er een pas in de pinautomaat achtergebleven op 19 januari? En Hij lijkt op deze (en dan zouden we Rich z’n Rabo pas tonen :-)). Deze zinnen waren echt heel erg handig. 🙂 En geloof het of niet, maar ik heb m’n pas weer terug! Hij zat inderdaad nog in de automaat! Het staat nu 1-1 🙂 Waar je mee omgaat wordt je mee besmet, was het toch? 😛

Yesss! Gelukt we hebben hem terug!

We trakteren onszelf op een lekkere snack bij de Mc! 🙂

We gaan nu kijken of we 2 Chinese simkaarten kunnen bemachtigen. Bij de eerste 2 telecomwinkels wordt ons duidelijk gemaakt dat we een speciale Chinese identiteitskaart nodig hebben. En uiteindelijk worden we naar het hoofdkantoor van China Telecom verwezen. Hier zit een enorm aantal mensen al te wachten, maar een ander alternatief is er kennelijk niet. Dus wij gaan er ook maar bij zitten en na een uur zijn we eindelijk aan de beurt. De Chinese medewerker ziet ons Europeanen aankomen lopen en je ziet het zweet al op zijn voorhoofd verschijnen. Hij passt ons door naar zijn collega, die naar blijkt enkele woordjes Engels te spreken en met aanvulling van de Translatorapp en aantekeningen op papier komen we er uiteindelijk uit. 2,5 uur later staan we eindelijk buiten, maar wel met 2 Chinese simkaarten en een abonnement voor 2 maanden!!! Het is inmiddels avond en we gaan op zoek naar een eettentje en weer vinden we er een met menufoto’s en ook dit keer voor het voordelige Chinese tarief, waar je echt niet zelf voor kunt gaan koken. Zeker niet op je vrije dag! 🙂

Dinsdag 23 januari

Op advies van Mike worden we om 9 uur door onze taxichauffeur opgehaald om ons naar het station te brengen. Dit in verband met de vele files in de ochtend en de grote drukte op het station. Om 9.45 uur staan we op het station en om 10.30 uur hebben we de geprinte versies van onze zelf geregelde treinkaartjes evenals de tickets voor de andere 5 treinreizen die we later op de planning hebben staan. Ja, het volgende avontuur gaat nu beginnen. De fantastische Transmantsjoerije Express reis die we bij YourPlanet Travel hadden geboekt, sluiten we af en nu moeten we het helemaal zelf doen! Spannend, maar we hebben er heel veel zin en vertrouwen in dat het ons gaat lukken.

Voor het Harbin Railway Station

We besluiten onze bagage in opslag te laten zetten en buiten een rondje te gaan lopen, want onze trein naar Shenyang vertrekt pas om 14.45 uur! Compleet opgefrist (en ik onderkoelt) lopen we een uur voor vertrek weer het station binnen. Om 14.30 uur mogen we boarden voor de hogesnelheidstrein. Deze trein heeft een topsnelheid van 400 km/ per uur.

Buiten op het perron in de ijzige kou, toont het informatiebord diverse vertragingen. Uiteindelijk komt de trein 20 minuten te laat aan en dat is echt een koude bedoening bij -28°C met een straffe wind.

In de hogesnelheidstrein

Met een beetje prakwerk krijgen we het leeuwendeel van onze bagage in de bagagerekken. De aankomende 2 uur ff lekker relaxen en ik ga verder aan de blogtekst. De treinreis duurt circa 2 uur en volgens het informatiedisplay rijdt de trein op ons traject niet harder dan 244 km/ per uur. Jammer dat we de 400 km/ per uur niet hebben gehaald, maar de reis is er niet minder comfortabel om. 🙂 Om 18.00 uur komen we aan op Shenyang en heel vlot vinden we de weg naar de metro. Rich heeft keurig uitgezocht welke metro en overstap we moeten maken. Het spannende zit hem alleen in het stukje van de metro naar het appartement: Google maps werkt net als Whatsapp niet in China. Maar we hebben haar telefoonnummer dus bellen haar te zijner tijd wel. Althans dat was het plan. 🙂

In de metro worden we door onze AirBnB-verhuurster gebeld. We kunnen beter een taxi nemen, want het is behoorlijk lastig uitleggen hoe te lopen vanaf het metrostation. We stappen dus de volgende halte uit en buiten is een taxi snel gevonden, want net als in Harbin zijn deze er in overvloed. Na 20 minuten worden we voor het flatgebouw afgezet en haalt de schoonmoeder van de AirBnB-verhuurster ons daar op. Het is ons gelukt!!!

En we hebben een heel fijn appartement op de 8e verdieping. Wij zitten hier prima voor de aankomende 4 nachten.

Na de rondleiding gaan we gauw op zoek naar een restaurantje in de buurt. Het is inmiddels bijna 20.00 uur en in tegenstelling tot de Fransen eten de Chinezen vrij op tijd. Gelukkig vinden we een restaurant om de hoek waar we weer heerlijk Chinees eten uitzoeken aan de hand van foto’s. Ondanks dat we met stokjes moeten eten, zitten we propvol wanneer we huiswaarts keren.

Wat ons is opgevallen in Harbin?:

  • In overvloed aanwezige goudgeel met blauwe taxi’s en dat deze voornamelijk van het merk Volkswagen (type Jetta) zijn;
  • Dat er zo nu en dan de kentekens ook op de achterkant van de auto’s en bussen zijn gespoten;
  • Brommertjes ’s avonds zonder licht tussen al het verkeer doorrijden;
  • De Chinezen niet graag op hun beurt wachten en maar wat graag brutaalweg voordringen;
  • Dat het verkeer rakelings langs voetgangers rijdt en overstekende voetgangers ook nagenoeg geen voorrang krijgen, eerder juist vaak de pas afgesneden wordt
  • Dat veel flatgebouwen op de top een afwerking hebben als zijnde een huisje of een toren. Dit maakt dat de aanblik van de flatgebouwen een stuk minder kil toont.
  • Het aftelsysteem bij de verkeerslichten. Vinden wij erg leuk en handig
  • Dat er weinig of geen noedels, bami of rijst bij de gerechten worden geserveerd.
  • Dat er op de openbare toiletten geen wc-papier voorhanden is. Je dient dit zelf mee te nemen.
  • Dat de openbare toiletten vaak Franse “voeten”wc zijn. Gelukkig is dit in privésfeer niet het geval.
  • We in een eetcafétje voor 2 yuan (0,60 eurocent) servetten konden kopen bij onze maaltijd
  • Je regelmatig wijken tegenkomt waar een bepaald assortiment wordt verkocht: zoals een straat vol winkeltjes met potten en pannen, een andere straat met mobiele telefoonaanbieders en weer een ander met allemaal eettentjes.

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén