Ons avontuur

De wereld als speeltuin

Ulan Ude!

 Maandag 15 januari

 Kennelijk waren we toch te beleefd geweest toen we aangaven geen liefhebber te zijn van gortepap. Vanmorgen kregen we namelijk babypap zoals ze zelf noemde oftewel: griesmeelpap! Ze had dit keer rekening met ons gehouden zei ze: ze had de kommetjes maar voor de helft gevuld!!! Hoewel het erg zoet is en niet echt heel vies, is het niet ons ding en viel het ons vies tegen dat het ontbijt weer met warme pap startte. Gelukkig was het ons laatste ontbijt daar, want het zou mij niet verbazen als havermoutpap voor morgen op het ontbijtmenu zou staan. Dit was een echt een hotel voor Aad die met zou hebben genoten.

Om 10 uur worden we keurig door onze taxichauffeur opgehaald. Wanneer we bij het Baikalmeer komen, maken we even een korte stop vanwege het prachtige uitzicht over het meer. Er hangt een enorme kraag mist boven het niet bevroren gedeelte van het meer. Dit komt omdat de temperatuur van het water vele malen warmer is dan de temperatuur van de lucht. De warme lucht boven het water bevriest en geeft de enorme mistkraag boven het water. Het is buiten circa -19°C. Volgens de taxichauffeur is het in Irkutsk -25°C.

Onderweg geeft de thermometer op een gegeven moment zelfs -33,2°C aan! Blij dat we in een taxibusje zitten waar de verwarming van werkt! Hoe koud het is blijkt wel uit het feit dat de ramen aan de binnenzijde zelfs bevroren zijn. Binnen een kwartier nadat Inge ze met een pasje van de vorstlaag heeft ontdaan, zit de vorstlaag er alweer op!

Keurig een uur voordat de trein vertrekt staan we op het station. Amper binnen ontstaat er een stressmomentje: Rich blijkt z’n mobiel in het taxibusje te hebben laten liggen …

We waren wat rommelig uitgestapt. Dit ontstond nadat Inge aangaf buikpijn te hebben en we haar Rich z’n mobiel hadden gegeven om met wat spelletjes afleiding te creëren. Dit lukte aardig. Totdat we Irkutsk inreden en ons alvast gingen inpakken tegen de kou …

Muts, sjaal, broek zaten onder … net als de vloer … Gelukkig eindigde er ook nog een en ander in snel opgedoken plastic zakje … We waren net klaar met het opruimen toen we bij het station aankwamen en tja, toen waren we drukker met het zoeken naar een prullenbak dan het checken van de taxi …

Gelukkig had Elena, de lokale touroperator, ons zowel rechtstreeks als via de taxichauffeur tijdens de taxirit gebeld, dus via haar probeerden we de taxichauffeur te bereiken. Helaas bleek de Russische simkaart geen beltegoed meer te hebben, maar via de combinatie wifi en WhatsApp konden we Elena bereiken. Met als resultaat dat een kwartier later de taxichauffeur ons Rich z’n mobiel kon overhandigen. Hoe is het mogelijk: zo weinig spullen bij je hebben en dan nog iets kwijtraken?? ;-P

 Inmiddels stond onze trein er en konden we zo instappen. We dachten dat onze vorige trein een oud barreltje was, maar deze gaat er toch echt met de eer vandoor! Het is een stuk krapper en muffer in de coupé. Tevens blijkt de stroom in onze wagon het niet te doen, waardoor we ’s avonds geen verlichting aan kunnen zetten. Gelukkig mogen we om 19.45 uur deze trein verlaten en is dit niet onze trein naar Harbin waar we 48 uur in moeten vertoeven 🙂

Door onze taxichauffeur worden we keurig afgehaald en naar ons hotel gebracht. Daar krijgen we een heerlijk diner aangeboden van onze lokale touroperator Elena. Dit ter compensatie omdat er geen banya (sauna) bij onze chalet zat.

 Dinsdag 16 januari

 Om 10 uur worden we door onze taxichauffeur en onze gids opgehaald voor een rondleiding in Ulan Ude. Het is vandaag -27°C! Via de oude belangrijkste handelsroute van Siberië rond 1717, de theeroute, zetten we koers richting het boeddhistische klooster. Middels deze weg importeerden de Chinezen hoofdzakelijk thee, zijde en porselein. Uiteraard waanden langs deze route ook genoeg bandieten rond. Door het in gebruik nemen van de scheepvaart verging het gouden glorietijdperk van deze route.

De gids informeert ons onderweg dat de Hunnen (van Atilla de Hun) een bijzonder kenmerk hebben. De hunnen komen uit deze streek. Elke pasgeborene heeft onder aan z’n rug een blauwe vlek. Deze verdwijnt rond hun 3e levensjaar. Gedurende de reis van de Hunnen richting Europa hebben ze zich voornamelijk gemengd met de Hongaren. Ook bij de huidige Hongaren is bij de jonge kinderen de blauwe vlek nog vaak terug te vinden.

Volgens de boeddhisten is de blauwe vlek een onderdeel van de circle of life. Op het moment dat je overlijdt en je naar je volgende leven gaat, geeft boeddha je een zetje op je onderrug naar je nieuwe leven. Dit zetje zorgt voor de blauwe vlek/ plek.

Na 35 km komen we aan bij het boeddhistische klooster. Dit is het centrum van waaruit het boeddhistische geloof in Rusland na de Tweede Wereldoorlog is verspreid. Het orthodoxe katholieke geloof was eigenlijk het enige toegestane geloof in Rusland. Echter omdat de boeddhisten een grote rol hadden gespeeld bij de overwinning in de Tweede Wereldoorlog stond Lelin toe dat er een boeddhistisch klooster in Ulan Ude gebouwd mocht worden.

Het is een heel groot complex met diverse gebouwen cq tempels. Zoals het betaamt lopen we kloksgewijs langs diverse draaikolommen het complex rond. De draaikolommen bevatten delen van gebedsteksten, de gehele tekst bevindt zich binnenin de kolom en het kloksgewijs draaien van deze kolommen zorgt ervoor dat je in de goede spirit komt.

We komen ook langs Boeddha Tara: een groene vrouwelijke Boeddha die je nobele wens kan doen uitkomen wanneer je een test goed hebt doorstaan. Wij mogen het ook proberen. Op een meter of 12 afstand ga je met je ogen dicht staan met 1 of 2 handen recht voor je uit. Wanneer je Tara hebt gezegd en je je wens in gedachten hebt gevormd, loop je met je ogen dicht naar de steen van Boeddha Tara. Op deze steen is min of meer ook een hand terug te vinden. Wanneer je deze steen met je hand(en) raakt, komt je wens uit.

Het blijkt een vrij lastige opgave om precies bij de steen te eindigen, helemaal omdat het pad ernaartoe voorzien is van een dikke oneffen laag hard bevroren sneeuw.

Op het complex is ook het Russische hoofd van het Boeddhistische klooster gevestigd. Tevens staat er een hotel voor de leerling boeddhisten. Alle deuren van tempels zijn overigens richting het zuiden, naar Tibet gericht, daar waar de oorsprong van het boeddhistische geloof ligt.

 Vervolgens gaan we in het centrum van Ulan Ude lunchen bij Modern Nomad. Een restaurant met een Mongolische keuken. We hebben heerlijke dumplings en vleesgerechten met friet in tapasvorm gegeten. Zelf had ik Mongoolse thee besteld. Dit was een melkachtige thee met zout en boter. Onze gids vertelde ons dat tijdens het nomadenbestaan er veel thee in Rusland werd gedronken. Tijdens de vele koude trektochten voegden ze zout en boter toe aan de thee om ervoor te zorgen dat het lichaam genoeg vocht vasthield en de boter omdat het vet ervoor zorgde dat het lichaam langer warm bleef. De thee smaakte lekkerder dan ik had verwacht, maar één kop thee was voor mij wel genoeg.

 Hoewel …. Een maal buiten in de vrieskou, hadden m’n voeten en gezicht het al snel een bevroren gevoel. 🙂

We vervolgen onze route lopend langs het grootste theater- en balletgebouw in een van Rusland naar het plein waar het grootste beeld van Lenins hoofd in heel de wereld staat.

De kids hebben hier weinig oog voor, wanneer ze op het plein een ijsglijbaan signaleren. Gelukkig hebben we onze sleetjes mee en kan voor hun de blij-dat-ik-glijpret weer beginnen.

Uiteraard veel te snel voor de kids vervolgen we onze rondleiding en zetten we koers naar het Etnisch museum.

 Onderweg stoppen we nog even bij typische Siberische woningen. Het is een straat met monumentale en gerestaureerde houten woningen. Na een grote brand in Ulan Ude in1771 waarbij 2/3 van de huizen in de as werd gelegd, werd vanuit de overheid opgelegd dat nieuwbouw van steen moest zijn of er diende een stenen muur op de erfgrens geplaatst te worden. Dit om brandoverslag in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

Bij het Etnisch museum blijkt dat in de winterperiode de binnen onderdelen cq gebouwen gesloten zijn, maar we kunnen wel buiten een flinke ronde lopen. Het is vergelijkbaar met het Zuiderzeemuseum, maar dan met een uiteenzetting van de diverse onderkomens uit de Siberische geschiedenis.

De kids vinden het een fantastisch sneeuwpark. Buiten de paden kunnen ze tot hun knieën door de sneeuw waden en is het een groot sneeuwpretpark!

 We lopen langs een stapel boomstammen met diverse getallen. De getallen dienden als gemak voor de huizenbouwers: zo wisten ze welke boomstammen ze moesten pakken om goed aan te kunnen sluiten op de vorige boomstam die ze hadden verwerkt.

Opvallend aan de houten woningen zijn de bewerkte raamomlijstingen. Hoe fraaier het versierd is, des te rijker de eigenaren waren.

Er staat ook nog een typische orthodoxe kerk op het complex waar zo nu en dan nog diensten gehouden worden.

Op 2/3 van de ronde die we kunnen maken, besluiten we dat het mooi is geweest. Mijn voeten zijn inmiddels in ijsklompen veranderd. Ik ga straks maar even tellen of al m’n tenen er nog aan zitten ….

De kids die rondrennen en geregeld in de sneeuw liggen hebben het gelukkig wel heerlijk warm en willen graag nog eens terug naar het Etnisch museum! 🙂

Als we ooit nog eens teruggaan, dan zal het wat mij betreft alleen in de zomer zijn! 🙂

Om half 5 zijn we weer terug bij het hotel en aangezien de zolen van mijn bergschoenen inmiddels voor de helft los gelaten hebben, gaan we direct op jacht naar een vervangend paar. Helaas blijkt er nogal wat duplica varianten te koop aangeboden te worden in de winkels rondom ons hotel. Onze gids geeft ons de tip om het bij central Rinniki (is fonetisch :-)) te proberen. We kunnen daar met bus 29, 56 of 79 komen informeert ze ons. Voor ons hotel stappen we in de bus. Betalen doe je hier achteraf komen we achter en met behulp van een Russische medepassagier stappen we er bij de juiste halte uit. Het is net de zwarte markt waar we beland zijn. Hemeltjelief gaat hier onze missie slagen??? Nep van echt onderscheiden is al een ding, laat staan maat 41 scoren …

Gelukkig vinden we uiteindelijk een stel witte met wol gevoerde stappers. Het alternatief zijn typische Siberische laarzen met rendiervacht en borduurwerk aan de buitenkant die rond de 90 euro kosten. De witte stappers zijn in de aanbieding voor 1900 roebels. Nou voor dat geld kan ik het in ieder geval proberen. De verkoopster die geen woord Engels spreekt komt met een rekenmachine bij ons en tikt 1700 in. Verbaast en overdonderd kijken Rich en ik elkaar aan en tikken 1600 roebels in. Ze knikt ja en na betaling zijn de schoenen van ons. Wat bizar, afdingen op een aanbieding in een winkel … Hier hadden we meer op kunnen afdingen, nou, ja heeft zij in ieder geval een goede week! 🙂

 Voor de terugweg nemen we weer de bus. Het kost slechts 100 roebels voor 5 personen! Onze masterguide Rich loodst ons probleemloos naar ons hotel ondanks dat het al donker wordt.

Ondanks dat er heel veel winkeltjes zijn rondom ons hotel, ontdekken we nauwelijks eettentjes. Uiteindelijk belanden we bij een snackbar waar je ook pasta’s kunt bestellen. De meiden van de bediening vinden het helemaal geweldig dat ze Hollanders als gasten hebben en proberen ons middels een vertaalprogramma en gebarentaal zo goed mogelijk te helpen. We lachen samen wat af en voordat we weggaan willen ze heel graag met ons op de foto er komt zelfs nog iemand uit de keuken aangesneld om ook met ons op de foto te gaan!

Woensdag 17 januari

Vandaag lekker uitgeslapen en op het laatste moment aan het ontbijt aangeschoven. Na het ontbijt de spullen weer gepakt en gaan Lars en ik samen op pad om een voorraad eten voor in de trein in te slaan. Vanmiddag om 14 uur stappen we voor het laatste traject van de Transmantsjoerije Express op de trein met voor ons als eindstation: Harbin, China. Hiervoor zitten we 2 dagen in de trein en leggen we een afstand af van 1964 km.

 Het was even flink speuren, maar uiteindelijk vonden Lars en ik het gewenste lekkere zachte ronde scheurbrood wat ook heerlijk is zonder beleg (lekker makkelijk voor in de trein). Natuurlijk nemen deze lekkerbekken ook 2 repen chocolade mee. Op de terugweg naar ons hotel spotten we een groente- en fruitwinkel. Hier slaan we appels en bananen in. De verkoper vindt het helemaal geweldig dat we uit Galandii (Nederland) komen. Als blijkt dat we nog iets over hebben en ze hier wel naturel chips verkopen, zijn deze lekkerbekken snel verkocht. De verkoper ziet ons blij kijken en pakt in plaats van 1 gelijk 2 zakken chips en laat op z’n rekenmachine zien wat nu het eindbedrag is. Ik haal onze laatste roebels uit m’n broekzak en geef aan dat er een appel of een zak chips af moet, want we hebben niet genoeg geld. De verkoper gebaart ons lachend dat we hem alles mogen geven en dat het zo goed is en overhandigt ons de tas met aankopen. Druk zwaaiend en spasibo-end (dank je wel) verlaten we blij de winkel. Nou missie volledig geslaagd wat ons betreft: van Rich mochten we alle roebels opmaken, aangezien we vanaf morgen door China treinen. Dat is ons tot de laatste roebelcent gelukt en we hebben een buit naar dikke tevredenheid! 🙂

Vanaf ons hotel gaan we lopend naar het treinstation. Het is behoorlijk glad op straat. Er ligt gemiddeld 10 tot 15 cm hard aangestampte bevroren sneeuw op de stoep. De kids glijden elk een keer of 2 onderuit, maar verder bereiken we na een kwartiertje veilig het treinstation. Vandaar vertrekt om 14.28 uur onze trein naar Harbin.

Donderdag 18 januari

 Na een schokkende rit komen we de nacht door. We rolden gelukkig ons bed nog niet uit, maar het scheelde zo nu en dan niet veel. Kennelijk hadden we een (aspirant?) machinist of een die niet bepaald handig was met remmen en optrekken 🙂

 Nabij de grens van Rusland, bij Zabaykal’sk is een stilstand van 5,35 uur ingepland. We moeten de trein uit, maar mogen gelukkig de bagage laten liggen. We lopen het dorpje in en verbazen ons over de vervallen staat van het dorp. Het ziet er allemaal vrij treurig en armoedig uit. We lopen weer terug richting het station en zien onze trein niet meer staan. Komt vast goed, we hebben nog zeker 2 uur. We gaan naar een klein eetcafétje om de hoek bij het station, die ons door de conductrice werd geadviseerd. Aangezien ze ons een keer of 10 heeft uitgelegd dat we met 3 uur weer terug bij de trein moeten zijn, leek haar dit vast een goede plek nabij het station, zodat we niet zouden verdwalen en op tijd terug zouden zijn. Grappig genoeg heet het eetcafétje Rich! Eetcafétje is enigszins een groot woord voor de keet cq containerachtige toko. Het is zeer sober ingericht, maar ze hebben wel heerlijke chocoladetaart, pannenkoekjes en thee.

Daar we alleen met roebels kunnen betalen en we deze tot de laatste roebelcent al hadden uitgegeven gaan Rich en Lars eerst pinnen. Als na de koffiepauze blijkt dat we nog een paar roebels over hebben, snellen we nog even gauw naar een minisupermarkt om de hoek om hiervan nog een chocoladereep en oreo’s te kopen. Altijd lekker!

Bij terugkomst op het station is er nog geen trein te bekennen. We wachten het rustig in het stationsgebouw af. Na een half uurtje komt onze trein eraan. De enige verandering die wij waarnemen is dat de trein op het parallel ingelegde spoor staat. Wij zijn in ieder geval heel blij dat we onze trein weer zien en erin mogen. De kids starten met hun schoolwerk en na een uur worden we onderworpen aan een grondige douanecontrole. Onze spullen moeten uit de bagagerekken en de coupé wordt gecontroleerd. Na onze paspoortcontrole worden de paspoorten meegenomen door de 2 douanebeambten. Circa 10 minuten later wordt Rich door een andere douanebeambte gesommeerd om mee naar buiten te lopen. Na een minuut of 10 komt Rich weer terug. Hij moest meelopen naar een douaneruimte en heeft daar alleen maar op een bankje gezeten en kon daarna weer terug naar de trein. Geen idee wat het nut was van dit “uitje”! Gelukkig krijgen we na ruim een half uur onze paspoorten weer terug.

 Eindelijk zet de trein zich weer in beweging. Echter na een half uur staan we weer stil. Dit keer bij het Chinese Manzhouli Railway Station. Vonden we de Russische douanecontrole indrukwekkend, de Chinese doet er een schepje bovenop. Er komen eerst 2 douanebeambten die ook onze bagage doorkijken en buiten staan er douanebeambten voor onze coupé en houden ons goed in de gaten. Bananen en appels moeten we direct opeten en gelukkig mogen we na een bedenkelijke blik onze hoestdranken en medicatie gewoon behouden. Rich moet nog wel z’n backpack openen en uitleg geven over de inhoud. Inmiddels is het een aardig zooitje in onze coupé, maar gelukkig is verder alles in orde. We moeten Arrival en Departure cards invullen. Nog voordat ik daar klaar mee ben komen er 2 nieuwe douanebeambten bij ons. We moeten om beurten voor de douanebeambte rechtop zonder een lach op het gezicht gaan staan terwijl ze onze paspoorten controleert. Tevens neemt ze de Arrival cards in, ondanks dat ik nog niet bij alle kids het paspoort- en visumnummer heb ingevuld. Geen probleem aldus de douanebeambte!!! Bijzonder aangezien de controles verder wel vrij grondig zijn. Vervolgens wordt door de andere douanebeambte een laserthermometer op ons voorhoofd gericht. Gelukkig heeft geen van ons koorts meer en ligt het griepvirus alweer bijna 2 weken achter ons. Ook nu worden onze paspoorten weer meegenomen en dit keer krijgen we ze na een uurtje terug. Ik vul de Departure cards van de kids nog wel gauw verder in. You never know!

Inmiddels vult de trein zich met nieuwe reizigers en onze coupébuurman vindt het maar wat leuk om kennis met ons te maken en gegevens via WeChat uit te wisselen. We geven hem een give away en krijgen een blikje perziken van hem als dank en hij wil hij heel graag met de kids op de foto. 🙂

Om 24.00 uur, na 5,5 uur verlaten we dit station en zetten we weer koers richting Harbin.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Ons avontuur

Thema door Anders Norén